Η πρώτη φωτογραφία είναι από την υπογραφή, στις 13 Δεκεμβρίου 2010 μεταξύ των τριών δημάρχων Ανωγείων, Κουλούκωνα, Γεροποτάμου, Σωκράτη Κεφαλογιάννη, Δημήτρη Κόκκινου και Βαγγέλη Μαυρομάτη αντίστοιχα, του καταστατικού ίδρυσης της Ανώνυμης Εταιρείας ” Σφαγεία Μυλοποτάμου Α.Ε.” όπου ο Δήμος Ανωγείων συμμετέχει με ποσοστό 33%. Ήταν μια πρόταση τότε των τριών δήμων για συνεργασία προς όφελος των δημοτών τους και όχι μόνο.Το έργο ξεκίνησε το 2005 και χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από εθνικά προγράμματα και άλλες πηγές.Ολοκληρώθηκε πριν από λίγους μήνες και οι εγκαταστάσεις του βρίσκονται κοντά στο Γαράζο όπως βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία.

Οι εργασίες του Σφαγείου άρχισαν στις 29 Ιανουαρίου 2020  και οι πρώτοι τέσσερις μήνες λειτουργίας του, κρίνονται ικανοποιητικοί εφόσον τόσο σε παραγωγικό – ποιοτικό & οικονομικό επίπεδο έχουν ξεπεραστεί οι στόχοι.Το καταστατικό που διέπει και λειτουργεί η Εταιρία που διαχειρίζεται το Σφαγείο, ψηφίστηκε από τα Δημοτικά Συμβούλια των τριών Δήμων το 2010, το οποίο προβλέπει την ισόποση συμμετοχή (300 μετοχές ο κάθε Δήμος).

Η διοίκηση της Εταιρίας αποτελείται από εξαμελές Συμβούλιο (Δύο μέλη από κάθε Δήμο) με πενταετή θητεία. Μετά την εφαρμογή του νόμου 3852/2010 ( νόμος Καλλικράτης) λόγω συνένωσης των Δήμων Κουλούκωνα και Γεροποτάμου η σύνθεση του Δ.Σ. της Εταιρίας αποτελείτε από τέσσερα μέλη που ορίζονται από το Δήμο Μυλοποτάμου και δύο μέλη που ορίζονται από το Δήμο Ανωγείων.

Η τελευταία σύνθεση του Δ.Σ. της Εταιρίας έγινε 7 Οκτωβρίου 2018 και η συγκρότηση σε σώμα την 12 Οκτωβρίου 2018 και είναι  η παρακάτω ΡΟΥΚΟΥΝΗΣ        Γεώργιος      Πρόεδρος         του Δ. Σ.

ΞΥΛΟΥΡΗΣ           Γεώργιος      Αντιπρόεδρος   του Δ. Σ.

ΜΑΝΟΥΡΑΣ          Αριστείδης    Μέλος               του Δ. Σ.

ΚΑΛΥΒΙΑΝΑΚΗΣ  Εμμανουήλ   Μέλος                του Δ. Σ.

ΚΛΑΔΟΣ              Γεώργιος       Μέλος                του Δ. Σ.

ΝΥΚΤΑΡΗΣ          Ιωάννης        Μέλος                του Δ. Σ.

Το προσωπικό που εργάζεται προέρχεται κατά κύριο λόγο από δημότες των δύο Δήμων Μυλοποτάμου και Ανωγείων, η επιχείρηση απασχολεί σε σταθερή βάση περίπου 25 άτομα και σε περιόδους αιχμής σχεδόν διπλασιάζονται.Την ευθύνη του συντονισμού των εργαζομένων έχει ο Κοντόκαλος Αντώνης που έχει οριστεί ως Διευθυντής Σφαγείων.Βασικός στόχος που τηρείται χωρίς καμιά έκπτωση,  είναι η προστασία του περιβάλλοντος και αυτό το επιτυγχάνεται με την μόνιμη λειτουργία καθ όλο το 24ώρο  αυτόνομου Βιολογικού σταθμού που διαθέτουν τα Σφαγεία.

Δήλωση Σ. Κεφαλογιάννη στην ΑΝΩΓΗ

“Είναι πολύ σημαντικό που έχουν μπει σε λειτουργία πλέον τα διαδημοτικά σφαγεία Μυλοποτάμου, στα οποία συμμετέχει και ο Δήμος μας με ποσοστό 33%. Γίνεται μια άψογη δουλειά όλους αυτούς τους μήνες με έμπειρα και ικανότατα στελέχη στη λειτουργία των σφαγείων. Θεωρώ ότι θα είναι χρήσιμο η Ανωγειανή κοινωνία και οι επιχειρηματίες του τόπου μας να στηρίξουν τη λειτουργία των διαδημοτικών σφαγείων, να στηρίξουν δηλαδή το σπίτι τους καθώς πρόκειται για μια διαδημοτική προσπάθεια.Πλέον τα σφαγεία αυτά που είναι πιστοποιημένα και εγκεκριμένα θα είναι η μοναδική επιλογή για κτηνοτρόφους και επαγγελματίες που θα πρέπει να μεταβαίνουν στο Γαράζο και να κάνουν τη δουλειά τους με τις καλύτερες συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας”.

Από την Ελευθερία Καλομοίρη

“Λατρεμένε μας πατέρα.

Πέρασαν κιόλας 40 μέρες που έχουμε να σε δούμε, όμως πραγματικά νιώθουμε ότι δεν έχεις φύγει ούτε μια στιγμή από κοντά μας. Σαν κεραυνός έσκασε η είδηση του ξαφνικού και άδικου χαμού σου, που έκαψε τις καρδιές μας. Σου ζητάμε συγνώμη για τα φτωχά λόγια, αλλά βρεθήκαμε απροετοίμαστοι στο να εκφράσουμε με λέξεις το μεγαλείο σου και τα έντονα συναισθήματα μας, για σένα καλέ μου Πατέρα.

Ήσουν το στερνοβύζι της πολυμελούς οικογένειας του Δημητρομάνωλα που στη σύντομη ζωή σου πορεύτηκες κρατώντας ως λάβαρο την αγάπη για την οικογένεια και τον τόπο σου τα Ανώγεια. Ο Θεός σε έσμιξε με τη μάνα μας τη Δέσποινα σου, τη δική σου Παναγία για την οποία έλεγες τη μαντινάδα:

 Την Παναγία προσκυνώ που τση κεράς μου μοιάζει,

κι όπου κι αν με έχει η Μάνα μου, ταμένο δε με νοιάζει.

Με αυτόν τον σεμνό, ταπεινό και καθάριο άνθρωπο, που σαν παλιά Ανωγειανή στάθηκε βράχος μαζί με σένα  στη δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας 5 παιδιών, μέσα από πολλές δυσκολίες, που όμως αγωνιστήκατε και με ιδιαίτερη προσπάθεια παραπάνω και από τη μπόρεση σας, καταφέρατε να μη μας λείψει τίποτα.Ταυτόχρονα με εμάς, έδινες όλο σου το είναι στην αγάπη σου για τον πολιτισμό, τις παραδόσεις του τόπου, τις οποίες προσπαθούσες σεμνά και ταπεινά να διαδόσεις.

Προικισμένος με το ταλέντο του χορού, ιδρύεις σχολές χορού στα Ανώγεια και αλλού, μεταλαμπαδεύοντας με μεράκι και ζήλο μοναδικό τους κρητικούς παραδοσιακούς χορούς, συμβουλεύοντας τους μαθητές σου να χορεύουν με την ψυχή τους και να διατηρεί ο καθένας τη μοναδικότητα του. Χορευτές σου έχουν αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις σε παγκρήτιους και πανελλήνιους διαγωνισμούς.

Ήδη από τα εφηβικά σου χρόνια, νιώθεις την ανάγκη να εκφραστείς μέσα από τη μαντινάδα παρατηρώντας τον κόσμο με εκείνο το παιδικό και αγνό βλέμμα που σε θυμάμαι.Σε θυμούνται όμως και όλοι με νοσταλγία αγαπημένε μου, να περιφέρεσαι στα σοκάκια του χωριού κάνοντας καντάδες και δίνοντας ζωή, τραγουδώντας με το χέρι υψωμένο για τον έρωτα και λίγο αργότερα να χορεύεις λιτός και απέριττος όπως οι μαντινάδες σου.

Τα ΄πάντα για σένα γίνονται ποίηση. Φιλοσοφούσες τη ζωή και προσπαθούσες να την εξηγήσεις μέσα από τους στίχους σου:

Μικρή που είναι η ζωή άμα φιλοσοφήσεις,

κοπέλι πας να κοιμηθείς και γέρος θα ξυπνήσεις.

Στην προσπάθεια σου αυτή σε προβληματίζει έντονα το πέρας του χρόνου:

Στο πρόσωπο μας φαίνονται τα χρόνια που περνούνε,

μα ποια λουλούδια ανθίζουνε, χωρίς να μαραθούνε;

Με το ανήσυχο πνεύμα σου, αναπολείς τα όνειρα στη μαντινάδα σου:

Πουλιά ‘σαν και πετάξανε, σύννεφα και εχαθήκαν,

ε! τα παντέρμα όνειρα και γιάντα δε μου βγήκαν.

Με συγχωρείς πατέρα μου αλλά επειδή ο χρόνος είναι λίγος και η ποιητική σου συλλογή και το εύρος των θεμάτων τεράστιο, αδυνατώ να το παρουσιάσω. Ως γιος της μαντινάδας και του χορού, αφήνεις πίσω βαριά πολιτιστική και ποιητική κληρονομιά τα τέσσερα βιβλία σου. “Ο ντελικανής”, “Μια μαντινάδα μια ζωή”, “Τον έρωντα εφαντάστηκα”, και “Ποιο παραμύθι να σου πω”. Με πληγώνει όμως καλέ μου που δεν πρόλαβες να εκδώσεις το πέμπτο βιβλίο σου “Αέρας είναι η ζωή” για το οποίο βιαζόσουν και λαχταρούσες τόσο. Δεν πρόλαβες όμως. Σου δίνουμε υπόσχεση ότι θα εκδοθεί αγαπημένε μου.

Στη διάρκεια της ζωής σου ήρθε και ο τίτλος του Προέδρου του πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων, που επάξια κατείχες επί 10ετία και μαζί με άλλους 6 φίλους σου αγωνιστήκατε για την ανάδειξη του τόπου μας πέρα από τα σύνορα. Ταξιδέψατε και μεταφέρατε την ανωγειανή κουλτούρα και ψυχή σε όλη την Κρήτη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καρδίτσα, Κοζάνη, Χάλκη, Λάρισα, Ρόδο, Κύπρο, Βρυξέλλες, Λουξεμβούργο και αλλού. Επίσης διετέλεσες πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ανωγείων για τέσσερα χρόνια.

Αγαπημένε μου πατέρα, τι να πω για την ανθρωπιά σου, τη λεβεντιά σου, το φιλότιμο σου, την τιμιότητα σου, που τα λέει όλος ο κόσμος που συμπαραστέκεται στον πόνο μας. Δεχθήκαμε άπειρα μηνύματα αγάπης καθώς όλοι είναι συγκλονισμένοι με το χαμό σου. Μπαμπά μου μέσα σε όλα μας είπαν ότι ο πλανήτης θρηνεί για σένα και ότι αν ζούσε ο Λεωνίδας της Σπάρτης θα είχε εσένα ως πρότυπο. Ακριβέ μου, μόνο περηφάνια, μεγάλη περηφάνια για σένα παλικάρι μου.

Δεν πείραξες ποτέ κανέναν, σεβόσουν όλους τους ανθρώπους και στήριζες περισσότερο τους πονεμένους και τους αδικημένους της ζωής. Πάντα μας έλεγες ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία, δεν υπάρχει ανώτερος και κατώτερος. Έκανες όλους να γελάνε με τα καλαμπούρια σου, αλλά εσένα η χαρά σου ήταν διπλή που έβλεπες το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων. Απαξίωνες το χρήμα γιατί όπως έλεγες ο πλούτος είναι οι άνθρωποι και οι στιγμές.Με έβλεπες να κρατάω το μωρό μου και μου τόνιζες να μη γυρεύω τίποτα άλλο από τη ζωή γιατί έχω στα χέρια μου την ευτυχία:

 Αγνή ψυχή μωρού παιδιού αν είχε ν’ έχουμε όλοι,

θα ‘ταν μπαξές αληθινός του κόσμου το περβόλι.

Είπες και κοίταξες τα δυο μικρά σου εγγονάκια. Μα εγώ καλέ μου ένιωσα αμέσως ότι η μαντινάδα αυτή μιλάει για τη δική σου ψυχή. Δεν πρόλαβες όμως καλέ μου να γνωρίσεις τις χαρές της Αριστέας, του Μανόλη και του Λευτέρη μας. Κι αυτό πονάει πατέρα και θα πονάει πάντα.

Θα μας λείψει εκείνο το γλυκό φιλί που μας έδινες τα βράδια στον ύπνο μας, ακόμα και μεγάλοι που ήμασταν.Θα μου λείψει το σ’αγαπώ σου, που μου έλεγες όταν κλείναμε το τηλέφωνο.Θα μας λείψει το γέλιο σου, το λεβέντικο ανάστημα σου,ο χορός σου, οι μαντινάδες σου, η σοφία σου.Μπαμπά μου λείπεις και δεν ταιριάζει να λείπεις.Υπήρξες 1000 φορές πατέρας αλλά κι εμείς όσες ζωές κι αν ζούσαμε εσένα θα θέλαμε για πατέρα μας. Εσένα και τη μάνα μας που πονά βουβά.Δοξάζουμε το Θεό για την ευλογία να είμαστε οικογένεια σου. Όμως ένα παιδί σου, ο Μανόλης, σε χαιρετά από μακριά. Αλλά είμαι σίγουρη καλέ μου πως δεν τον έχεις αφήσει στιγμή από την αγκαλιά σου. Η αγάπη και η αυτοθυσία σας θα μείνει στην ιστορία. Δεν θα άντεχες να τον χάσεις ούτε αυτόν ούτε κανέναν μας.Παντού μίλαγες με καμάρι για εμάς και το πρόσωπο σου είχε μια ιδιαίτερη γλύκα.

Εγώ δεν είμαι πλούσιος μας ‘χω λεφτά πληθώρα, 

κι είναι τα πέντε μου παιδιά που καμαρώνω τώρα.

==========================================

Τρεις βιόλες έχω στο μπαξέ κι αναμεσώς  δυο κρίνους,

κι έχουνε ρίζες δυνατές σα τ’ αοριού τσι πρίνους.

============================================

Στις χαρές του σπιτιού μας που θα ‘ρθουν και δεν πρόλαβες να ζήσεις σου λέμε αγαπημένε μου:

Από πατέρας έγινες φύλακας άγγελος μας,

και στσι χαρές μας θα κλουθάς μα και των κοπελιών μας.

Πρώτος θα σέρνεις το χορό κι εμείς θα σου κλουθούμε,

τα φτερωτά σου βήματα, να παρακολουθούμε.

Σ’ αγαπάμε και σε ευχαριστούμε θησαυρέ μου.

Οι παρακάτω στίχοι είναι από μια ψυχή που σε ένιωσε σαν πατέρα της:

Σαράντα μέρες πάνε δίχως σου χαρά μου,

και όλα μοιάζουν σκοτεινά παρηγοριά μου.

========================================

Που ‘ναι οι μέρες οι παλιές Ντελικανή μου,

που δεν περνούσαν δίχως γέλιο μερακλή μου.

========================================

Γιάντα δε λες πως είναι ψέμα παλικάρι μου,

και πως μας κάνεις πάλι πλάκα εσύ καμάρι μου.

========================================

Πως είναι όνειρο κακό αστέρι μου,

και θα γυρίσεις πάλι δίπλα μας Λευτέρη μου.

=====================================

Εσύ ‘σαι που δίνες παρηγοριά καλέ μου,

σε όλους τσι ανθρώπους καντιφέ μου.

========================================

Άμα στενοχωριόμασταν αστέρι μου,

έκλαιγες στο πλευρό μας περιστέρι μου.

========================================

Σε όλες τσι χαρές μας παλικάρι μου,

πάντα θα σε σκεφτόμαστε καμάρι μου.

========================================

Και θα μας λείπει η γλυκιά μορφή σου,

τα μάτια σου, το γέλιο κι η ψυχή σου.

=======================================

Όπου κι αν πας όμως αστέρι μου,

πάντα θα τριγυρνάς εδώ Λευτέρη μου.

=======================================

Να δίνεις φως απ’ την ψυχή σου,

κι εμείς να φωτιζόμαστε μαζί σου.”

-Το παραπάνω κείμενο διαβάστηκε από την Ελευθερία, στο σημερινό σαρανταήμερο μνημόσυνο του Λευτέρη Καλομοίρη, στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι.

Του Μανόλη Νταγιαντά, πρόεδρου Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων

Σε ένα από τα ποιήματα της τελευταίας του ποιητικής συλλογής που φέρει τον τίτλο «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες» με ποιήματα γραμμένα μεταξύ του 1957 και του 1978, ο Νίκος Εγγονόπουλος κάνει την μοναδική ίσως (εγώ τουλάχιστον δεν έχω υπόψη μου καμιά άλλη) αναφορά στα Ανώγεια που υπάρχει σε ποίημα σημαντικού ποιητή της ελληνικής γλώσσας. Γιατί βέβαια, παρά τις επί μέρους– ή και τις εν τω συνόλω –   αντιρρήσεις, ο Νίκος Εγγονόπουλος είναι ένας σημαντικός ποιητής. Η αναφορά γίνεται στο ποίημα ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ «Ο ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑΣ» όπου αναφέρεται ο Ανωγειανός δρομέας Σουλτάτος. Ο Εγγονόπουλος είτε από λάθος, είτε ποιητική αδεία – το πιθανότερο – τον αναφέρει ως «Σολτάτο». Ο Ανωγειανός Σολτάτος λοιπόν και ο Μαρουσώτης Σπύρος Λούης  – με αναφορά που ακολουθεί στον επόμενο στίχο – αναφέρονται ως παράδειγμα «γρηγοροπόδαρων» ανθρώπων στο ποίημα του Εγγονόπουλου, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω:

ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ «Ο ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑΣ»

ούτε οι ακόλουθοι ωκύποδες:

ούτε ο Ανωγειανός Σολτάτος

ούτε ο Σπύρος Λούης – Μαρουσώτης –

δεν αναπτύξανε ποτέ τέτοια τρεχάλα

ωσάν αυτήν π’ ανέπτυξα

– εγώ: ο γράφων –

για ν’ αποφύγω τους

ανθρώπους

όπου λεν ψέμματα

βέβαια κακόπιστοι σχολιαστές

ερμήνεψαν ποικιλοτρόπως

το φέρσιμο μου

– συνηθισμένη ιστορία –

μα τίποτε!

για μένανε μεγίστη σημασία

έχει

όπου απέφυγα έτσι

– λυσιτελώς –

τους

ανθρώπους

που λεν τα ψέμματα

(Νίκος Εγγονόπουλος «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες», εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, σελ. 115-116)

Άσχετη με το θέμα μας παρατήρηση: Πάντα όσες φορές εδιάβασα το συγκεκριμένο ποίημα, στους τελευταίους του στίχους έρχονταν στ’ αυτιά μου ένας καβαφικός απόηχος από το «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας»: «Το ουσιώδες είναι που έσκασε» του Καβάφη αντηχεί στο «για μένα μέγιστη σημασία έχει» του Εγγονόπουλου, και βέβαια υπάρχει η παρουσία του “βέβαια κακόπιστοι σχολιαστές”, το οποίο καθρεπτίζεται στο “Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδωσε – τι άλλο θα έκαμνε – πως η φωτιά ήταν βαλτή από τους Χριστιανούς εμάς” του ποιήματος του Καβάφη, ενώ φυσικά οι αντηχήσεις υπάρχουν και στην γλώσσα και στο ύφος σε ένα βαθμό.

Στο θέμα μας: Ποιος είναι ο «Ανωγειανός Σολτάτος» που παρουσιάζεται στο ποίημα του Εγγονόπουλου μαζί με τον Σπύρο Λούη ως χαρακτηριστικά παραδείγματα γρήγορων ανθρώπων; Πρόκειται – με αμφιβολία τείνουσα στο μηδέν ως προς αυτό – για τον Γ. Σουλτάτο, ο οποίος ήταν αυτός που έτρεξε στα Σφακιά για να καλέσει σε βοήθεια προς τους Σφακιανούς που μετά την απόδραση τους από τον Κούλε Ηρακλείου στα 1773 κρύφτηκαν σε σπήλαιο από το οποίο δεν μπορούσαν να μετακινηθούν πεζοί. Η παρακάτω αναφορά είναι από το βιβλίο του Ι.Δ. Μουρέλλου «Ιστορία της Κρήτης»:

«Δεκαπέντε μέρες έμειναν μέσα στο Σπήλιο κάτω από την προστασία των Κουρμούληδων, ως ότου ειδοποιηθούν με τον περίφημο ανωγειανό δρομέα Γ. Σουλτάτο οι καπετάνιοι των Σφακιών και οι συγγενείς εκείνων που σώθηκαν, να στείλουν ζώα να τους πάρουν, γιατί ήταν αδύνατο να μετακινηθούν πεζοί ».

Για περισσότερες πληροφορίες για το θέμα μπορείτε να επισκεφθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο από την ΑΝΩΓΗ: Πρόκειταιγια ένα άρθρο του Μανόλη Μιχ. Δακανάλη με θέμα την …ωκυποδία των Ανωγειανών (τη εξαίρεσή εμού βεβαίως, αλλά και όχι μόνον! Όμως ας αφήσουμε στην ησυχία τους τους …βραδύποδες και ας μείνουμε στους…σβέλτους για την ώρα).

Δημοσιεύθηκε στο https://aboutpoemandpoetry.blogspot.com/

Οι γυναίκες τιμούν τους νεκρούς στολίζοντας ένα πανέρι με τρία γλυκά κουλούρια κι ένα ανθότυρο η τυρί στη μέση, με καρυδόφυλλα… και τριαντάφυλλα και τα πηγαίνουν στην εκκλησία προσφορά για αυτούς που έχουν φύγει.

Το τυρί βρίσκεται εκεί καθώς τα Ανώγεια είναι Κτηνοτροφικό χωριό ενώ τα φύλλα της καρυδιάς συμβολίζουν την πικρή και στυφή γεύση που έχουν την ημέρα αυτή οι Ψυχές, τη μέρα που οι νεκροί επιστρέφουν στον Άδη.

Τα τρία κουλούρια συμβολίζουν την Αγία Τριάδα. Μάλιστα στη συνέχεια επισκέπτονται οι γυναίκες το νεκροταφείο στολίζουν με φύλλα καρυδιάς τους τάφους και τους πλύνουν με αυτά.

Μετά την λειτουργία οι προσφορές κόβονται και μοιράζονται στους πιστούς στην μνήμη των νεκρών.

Σύμφωνα με τη λαϊκή θρησκευτική παράδοση, οι ψυχές των νεκρών ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο κάθε ανάσταση για πενήντα μέρες.

Πεντηκοστή δηλαδή είναι η τελευταία ημέρα του ταξιδιού των νεκρών, η μέρα που γυρίζουν πίσω.

Την ώρα του γονατίσματος στην λειτουργία της εκκλησίας οι ψυχές των νεκρών γυρίζουν στον κάτω κόσμο, οι ζωντανοί κλείνουν τα μάτια τους ώστε να μη δουν τις ψυχές που λυπημένες γυρνούν στον Άδη.

Εδώ στ’ Ανώγεια οι γυναίκες γονατίζουν πάνω σε φύλλα καρυδιάς γιατί συμβολίζουν την πικρία που κατέχει τις ψυχές των νεκρών την ημέρα αυτή, μιας και τα φύλλα είναι πικρά.

Στην Αρχαία Ελλάδα πίστευαν, ότι η καρυδιά με το βαθύ πράσινο (μαυροπράσινο) χρώμα ήταν το δέντρο του θεού Πλούτωνα, και ότι μόνο αυτό υπήρχε στον Άδη, και πως στη σκιά του ξάπλωναν και αναπαύονταν οι ψυχές τους.

Άρα είναι απόλυτα συναφές με τα έθιμα για τις ψυχές των νεκρών…

Συνέδριο για τα τοπωνύμια της Κρήτης διοργανώνουν το τριήμερο 16, 17 και 18 Οκτωβρίου 2020, το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας και ο Δήμος Ανωγείων, στον Εκθεσιακό χώρο της Αγροτικής Τράπεζας στα Ανώγεια.

Το πρόγραμμα των εργασιών όπως ανακοινώθηκε από το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας έχει ως εξής:

Διαβάστε την συνέχεια... »

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΘΕΣΗΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡIΑΣ

Η Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Ανωγείων, προκηρύσσει την πλήρωση μιας θέσης καθαρίστριας για το 1ο&2ο Νηπιαγωγείο Ανωγείων.

1.- Η πρόσληψη θα γίνει από 1η Σεπτεμβρίου 2020 έως τη λήξη του σχολικού έτους 30-6-2021 και οι υποψήφιες θα πρέπει:

α.- Να έχουν τη φυσική καταλληλότητα για την άσκηση των καθηκόντων τους.

β.- Να είναι Έλληνες πολίτες ή να έχουν την  Ελληνική Ιθαγένεια σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 3528/2007.

γ.- Να είναι δημότες και μόνιμοι κάτοικοι  του Δήμου Ανωγείων

δ.- Να μην έχουν καταδικαστεί ή να μην είναι φυγόποινοι ή φυγόδικοι για κανένα από τα αδικήματα του άρθρου 8  του Υπαλληλικού κώδικα.

2.- Οι ώρες απασχόλησης είναι :

Από τις 16:00 μ.μ μέχρι τις 18:00 μ.μ. μετά τη λήξη των μαθημάτων του Ολοήμερου Προγράμματος.

3.- Το άτομο που θα επιλεγεί θα συνάψει σύμβαση έργου από 01-9-2020 έως 30-06-2021 και η αμοιβή του,βάσει του αριθμού των αιθουσών (τρεις), θα είναι 210,06 ευρώ μικτά και 133,68 ευρώ καθαρά. Στους χώρους συμπεριλαμβάνονται και οι κοινόχρηστοι χώροι καθώς και ο γύρω αύλειος χώρος.

4- Η παραλαβή των αιτήσεων και των δικαιολογητικών, θα γίνεται στο 1o Δημοτικό Σχολείο Ανωγείων από την Διευθύντρια του Σχολείου, από την Τρίτη 9 -6-2020 έως και την Παρασκευή 19-6-2019, προσκομίζοντας τα παρακάτω δικαιολογητικά:

-Αίτηση

– Φωτοαντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας

– Φωτοαντίγραφο εκκαθαριστικού σημειώματος

– Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης

5.-Κατά την επιλογή θα ληφθούν υπόψη, η φυσική καταλληλότητα, τυχόν προϋπηρεσία, κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια και η αξιολόγηση θα γίνει από τη Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Ανωγείων.

Η παρούσα να δημοσιευθεί στην ηλεκτρονική εφημερίδα ΑΝΩΓΗ και να τοιχοκολληθεί στην είσοδο του Δημοτικού Μεγάρου.

Ο πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής, Εμμανουήλ Κοντογιάννης, Ανώγεια 5 Ιουνίου 2020.