Επιστροφή στα θρανία την Δευτέρα 11 Μαΐου και για τους 25 μαθητές του Σταυράκειου ΓΕΛ Ανωγείων, με τη διευθύντρια του Λυκείου με επιστολή της στην “Α” αλλά και προς όλους τους γονείς και μαθητές να κάνει μια εκτενή ενημέρωση για το άνοιγμα των σχολείων αλλά και το τι θα πρέπει όλοι να προσέξουν ώστε αυτό να γίνει με ασφάλεια.

Τα μαθήματα θα διαρκέσουν μέχρι τις 12 Ιουνίου, ενώ στις 15 του ίδιου μήνα αναμένεται να γίνει η έναρξη των Πανελλήνιων εξετάσεων, όπου θα συμμετέχουν περίπου 15 μαθητές του ΓΕΛ Ανωγείων. Παράλληλα αυτή την εβδομάδα θα συνεχιστούν τα μαθήματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης για τους μαθητές του Γυμνασίου και τις δυο πρώτες τάξεις του Λυκείου Ανωγείων.

Αναλυτικά το ενημερωτικό σημείωμα της Μαίρης Μπαγκέρη, διευθύντριας του ΓΕΛ Ανωγείων:

Αγαπητοί γονείς,

Εύχομαι το μήνυμά μας να σας βρίσκει όλους καλά. Όπως γνωρίζετε, μετά από μια δίμηνη απουσία από τα σχολεία μας, καλούμαστε, αρχικά με την Γ Λυκείου, και στην συνέχεια με τις άλλες τάξεις του σχολείου μας να επανέλθουμε, από τις 11/05 σιγά σιγά  σε  φυσιολογικούς ρυθμούς. Σε αυτή την επάνοδο είναι λογικό να υπάρχει ανησυχία, αίσθημα ανασφάλειας και δυσκολία προσαρμογής και δεδομένου ότι ο φόβος της πανδημίας δεν έχει ακόμη εξαλειφθεί, είναι απαραίτητο όλοι μα όλοι μας  να τηρούμε  σχολαστικά τα  απαραίτητα μέτρα προστασίας και ασφάλειας. Ως προς αυτό, σας επισυνάπτουμε φυλλάδια από τον ΕΟΔΥ που αφορούν γονείς και μαθητές και παρακαλούμε θερμά να τα μελετήσετε και να ενημερώσετε στη συνέχεια και τα παιδιά σας για την πιστή τήρηση των κανόνων αυτών.

Από την πλευρά μας σας ενημερώνουμε ότι ως σχολείο και σε συνεργασία με τον Δήμο Ανωγείων έχουμε προβεί σε όλες τις ενέργειες –δράσεις που είναι απαραίτητες και σύμφωνες με τις οδηγίες  που μας δόθηκαν για το ασφαλές άνοιγμα της σχολικής μονάδας μας (προμήθεια  αντισηπτικών, απολύμανση του σχολείου, συνεννόηση με το ΚΤΕΛ για την όσο το δυνατό πιο ασφαλή μεταφορά των μαθητών μας και πάνω από όλα συνεχής επαγρύπνηση και παρακολούθηση των νέων εξελίξεων).

Διαβάστε την συνέχεια... »

Του Κώστα Ξυλούρη – Καντρόκωστα

Η πιο δύσκολη στιγμή στην ανηφόρα της ζωής είναι αυτή που αποχαιρετούμε τους γονείς μας. Ειδικά όταν φεύγουν αιφνιδιαστικά πρόωρα και βίαια. Όπως στην περίπτωση του Λευτέρη Καλομοίρη και του Γιώργου Ξυλούρη που έπεσαν νεκροί από σφαίρες στα Ανώγεια. Σε μια κακιά στιγμή και άδικα. Τότε ο σταυρός είναι ασήκωτος για τις πλάτες των παιδιών. Και όμως μια νέα κοπέλα, με γνήσιο ανωγειανό αίμα, έδειξε δύναμη ψυχής. Η κόρη του Λευτέρη Καλομοίρη φορώντας τα μαύρα σε μια στιγμή τραγική, που η θλίψη και ο πόνος ήταν αβάστακτος, στάθηκε όρθια σαν ηρωίδα, μπροστά στο φέρετρο του πατέρα της, για να τον αποχαιρετήσει όπως αυτός θα ήθελε. 

«Θρηνούμε δύο ψυχές που χάθηκαν άδικα. Θρηνούμε τον πατέρα μου και κλαίμε και για τον άλλο νεκρό, το Γιώργη» είπε, συγκλονίζοντας τους πάντες και στέλνοντας το μήνυμα, ο ανθρωπισμός και η αγάπη για τον άνθρωπο είναι συνώνυμα του πολιτισμού μας και ότι το πολιτιστικό επίπεδο μιας κοινωνίας φαίνεται στις δύσκολες στιγμές της ζωής. Τι άλλο θα μπορούσε να αναδείξει πιο έντονα το μεγαλείο της ανωγειανής ψυχής; Η Αριστέα έκανε την υπέρβαση δείχνοντας μεγαλοψυχία και γενναιότητα και κάνοντας και τις πέτρες να ραγίσουν. Θύμησε τον Νίκο Καζαντζάκη που είχε πει: «η πέτρα, ο σίδερος το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει». Έτσι και η Αριστέα άντεξε. Και ζήτησε από τους παρευρισκόμενους να αποχαιρετήσουν τον πατέρα της με τη λύρα, με τις μαντινάδες και το χορό που για αυτόν ήταν τρόπος ζωής και καθημερινής πρακτικής. Μιας ζωής γεμάτης, μαντολίνο, μαντινάδες και χορό, αφήνοντας πίσω άξια κληρονόμο που θα τιμά πάντα με υπερηφάνεια, την οικογένεια της, το χωριό και ολόκληρη την κοινωνία.

Αυτό που θα μείνει από το τραγικό συμβάν, στο πέρασμα του χρόνου, είναι το μήνυμα της Αριστέας. Λόγια που καταγράφηκαν στις σελίδες της ανωγειανής ιστορίας και θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη κάθε Έλληνα.

Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ

Του Γιάννη Καλομοίρη (Ντουλγκέρη),

Οδοντίατρου

“Ζωή δεν είναι να αναπνές και να πηγαινοέρχεσαι πάνω κάτω.

Ζωή είναι να αγαπάς και να υπερασπίζεσαι αυτά που εξυψώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Αρχές και αξίες όπως το δίκιο, το ήθος, ο σεβασμός του άλλου, η νομιμότητα, η αίσθηση του κοινού καλού κ.λ.π , που όλοι τα ξέρουμε αλλά πολλοί τα ξεχνούν ή τα βάζουν στην άκρη λόγω διαφόρων αιτιών.

Αυτός που δεν ζει πάνω σε αυτές τις αρχές, ευτελίζει την αξία της ζωής και των άλλων και τη δική του.

Πράξεις όπως η οπλοφορία, η οπλοχρησία, η ζωοκλοπή, η χειροδικία, τα ναρκωτικά, οι κλοπές, οι παράνομες επιδοτήσεις (οι νόμιμες είναι απαραίτητες γιατί δεν είναι εύκολο να ζεις στα βουνά) και κάθε άλλη παράνομη ή ανήθικη ενέργεια, καθώς ευτελίζουν την ανθρώπινη ζωή, πολλές φορές καταλήγουν και στην απώλεια της.

Αυτός ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής στην προσπάθεια ανθρώπων να αποκτήσουν χρήματα με άνομους ή ανήθικους τρόπους όπως οι παραπάνω, είναι το πρόβλημα της κοινωνίας των Ανωγείων, της Κρήτης και παντού, της εποχής μας.

Οι πάντες το γνωρίζουν, όμως ακόμα οι κοινωνίες (αρχές και πολίτες) δεν φαίνεται ότι είναι έτοιμες να δώσουν λύσεις. Έχουν ειπωθεί πολλές φορές τα ίδια λόγια που λέγονται και τώρα αλλά αποτέλεσμα δεν υπήρξε.

Ιδιαίτερα μετά το φονικό πριν από 3 χρόνια, κάτι θα έπρεπε να έχει γίνει. Αν είχε γίνει ίσως να μην φτάναμε εδώ που φτάσαμε.

Μακάρι οι αδικοσκοτωμένοι να είναι αφορμή να αλλάξει κάτι, αλλά οι ρίζες του κακού είναι πολύ βαθιές.

Δεν ξέρω ποιος ή ποιοι ενστερνίζονται τα λόγια μου, έτσι κι αλλιώς εκπροσωπώ μόνο τον εαυτό μου, στην καλύτερη περίπτωση την ψυχή του πατέρα μου, ο οποίος με έντιμο, οξυδερκή και πάνω απ’ όλα ανιδιοτελή αγώνα ζωής, κατάφερε να αναμορφώσει, να αναδείξει και να προστατέψει τις αρετές της Ανωγειανής κοινωνίας (Εθνική Αντίσταση, πατριωτισμός, ανιδιοτελής προσφορά, φιλοξενία, εντιμότητα, εργασία, εξέλιξη, σεβασμός στην διαφορετικότητα, πολιτισμός, παιδεία, τουρισμός και προκοπή) για σχεδόν 40 χρόνια.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.”

“Έφυγε” ξαφνικά από τη ζωή ο Γιώργος Σαρρής, γεωπόνος, σε ηλικία 50  ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί στη Δαμάστα στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στις 6 μ.μ σήμερα Σάββατο 9 Μαΐου.

Ο εκλιπών ήταν σύζυγος της Κατερίνας Σπιθούρη (Παλιολαδίτη) με την οποία είχαν αποκτήσει δυο παιδιά, τον Ευάγγελο και την Ισμήνη.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Η ΑΝΩΓΗ απευθύνει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του.

https://www.megatv.com/megagegonota/article.asp?catid=27369&subid=2&pubid=38581266

Στην εκπομπή “Live News” στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA  και τον δημοσιογράφο Νίκο Ευαγγελάτο, μίλησε το απόγευμα της Παρασκευής ο Δημήτρης Ξυλούρης, αδερφός του 32 χρόνου Γιώργου που έχασε τη ζωή του στη συμπλοκή του περασμένου Σαββάτου. Ο 25 χρόνος Ανωγειανός λυράρης, συγκλόνισε τους πάντες με τα λόγια του που περιείχαν ανείπωτη θλίψη για τη μεγάλη του απώλεια αλλά και περίσσευμα λογικής για την επόμενη ημέρα. Ο Δημήτρης ζήτησε από τη Δικαιοσύνη να βγάλει στο φως γρήγορα τα γεγονότα και του τι πραγματικά συνέβη, ενώ όπως τόνισε μετά και οι δυο οικογένειες να πάνε παραπέρα και να προσπαθήσουν να ξεπεράσουν τις απώλειες των αγαπημένων τους. “Και εμείς χάσαμε και αυτοί έχασαν” τόνισε συγκλονισμένος καταλήγοντας ότι σαν Ξυλούρηδες και σαν Ανωγειανοί θα τηρήσουν τη στάση λογικής που έμαθαν από τους παλαιότερους.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Δημήτρη Ξυλούρη στον Νίκο Ευαγγελάτο:

Ακούστε να δείτε. Εγώ έχασα τον αδερφό μου. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι είχα χάσει δε μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου.Έχασα ένα καλοσυνάτο άνθρωπο, με όνομα.

Την Δευτέρα το πρωί που ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να βρεθεί το όπλο, να πάει στη Δικαιοσύνη και αυτή να δείξει την αλήθεια. Γιατί εμείς θέμε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Δεν θέμε ψέμματα, δεν θέμε τίποτε άλλο.Το όπλο το βρήκα όπως είπατε και το πήγα στην αστυνομία, τα είπα δε μπορώ να τα ξαναλέω. Από εκεί και πέρα η Αστυνομία πρέπει να κάνει τη δουλειά της.

Που να ξέρω πως βρέθηκε το όπλο στην ταράτσα. Δεν ήμουν εκεί. Μακάρι να ήμουν εκεί. Μακάρι να ήξερα να σας απαντήσω πως βρέθηκε το όπλο εκεί. Ήμουν σαν χαμένος, έψαχνα από εδώ κι από εκεί σαν το τρελό, ρωτούσα τους δικούς μου, δεν ήξερε κανείς τίποτα. Μια δόση είδα μια σακούλα, την πήρα, είδα το όπλο και το πήγα στην αστυνομία. Το όπλο ήταν του αδερφού μου, αυτός το είχε, από πάντα. Δεν είχε άδεια οπλοφορίας.

Δεν έχω μάθει ακόμα τίποτα. Αυτό που ξέρω είναι ότι το όπλο έχει ήδη ταυτοποιηθεί ότι είναι του αδερφού μου. Αυτό άκουσα και ξέρω σίγουρα. Περιμένω τη δικαιοσύνη να ταυτοποιηθούν και τα βλήματα. Να μου πουν την αλήθεια, να μου πουν ακριβώς τι έγινε. Γιατί σας ξαναλέω κάτι, εμείς ζητάμε την αλήθεια. Πάνω από όλα σαν οικογένεια, πάνω από όλα σαν Ξυλούρηδες και πάνω από όλα για το χωριό μου, για το χωριό μας! Γιατί δεν το ήθελε κανείς αυτό το πράγμα που έγινε.Και οι δυο χάσαμε. Και εμείς χάσαμε και αυτοί έχασαν. Ακούστε να δείτε, αυτά τα πράγματα εννοείται ότι δεν πρέπει να συμβαίνουν. Και ας είναι αιτία ο αδερφός μου να μη χαθεί άλλη ψυχή με αυτά τα πράγματα. Να αποδείξει η δικαιοσύνη την αλήθεια. Όποιοι ξέρουν να μιλήσουνε. Από εκεί και πέρα, σαν κοινωνία, σαν Ανώγεια, σαν Ξυλούρηδες εμείς θα κρατήσουμε αυτό που πρέπει να κρατήσουμε κι αυτό που μάθαμε από πάντα. Τίποτα άλλο δεν έχω να σας πω.

Δεν ξέρω που βρίσκω τη δύναμη και το αντέχω όλο αυτό. Ευχαριστώ το Θεό.

Αυτά που ακούτε με κτηματικές διαφορές ήταν παλιά, είχαν λυθεί. Δεν είχαμε προβλήματα. Δεν είχαμε! Εγώ με τον συγχωρεμένο το Λευτέρη μιλούσα. Μιλούσα με την κόρη του. Με όλους μιλούσαμε. Δεν υπήρχε κάτι τέτοιο.Το πως έγινε το κακό να ρωτήσετε να μάθετε γιατί εγώ δεν ξέρω. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω.Να μου πείτε και εμένα. Να μου πείτε το λόγο.

Την στιγμή των γεγονότων ήμουν στο πάνω χωριό, απέξω σε ένα καφενείο και καθόμουν.Όχι στο Περαχώρι, στο πάνω χωριό.Δεν άκουσα τίποτα. Με πήραν τηλέφωνο, έτρεξα, μέχρι να φτάσω τον είχαν στο Κέντρο Υγείας. Δεν πρόλαβα.

Σωστά λέτε ότι όλα αυτά που λέγονται για βεντέτα τα έχουμε επεξεργαστεί στο μυαλό μας και τα έχουμε προσπεράσει.Εγώ θέλω να πω το εξής. Πονάμε και πονάνε. Σας παρακαλώ πολύ, να αφήσουν τα πολλά και τις πολλές φανφάρες και να αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Και μετά να κάνουν όλοι τη δουλειά τους. Και όποιοι πρέπει να μιλήσουν να μιλήσουν.Να αποδειχτεί και να φανεί η αλήθεια.Γιατί το ψέμα είναι κακό και τρώει τον άνθρωπο. Κι αυτά τα πράγματα να μην γίνονται.

Σας ξαναλέω. Ας είναι αιτία ο αδερφός μου να μη χαθεί άλλη ψυχή. Εμένα χάθηκε. Εγώ θα το παλέψω και θα το αντέξω. Φταίμε δεν φταίμε! Και θα το πάω πέρα. Να το πάνε και όλοι οι άλλοι. Με ηρεμία και σύνεση.

https://www.pod.gr/prwtagwnistes-ta-omorfa-anwgeia/?fbclid=IwAR3l1x8EyGMwXZ-saaseUxBfKbX4yy2Eh2v4F6EXC43d5glHF3VOcLI4G2Y

«Το πέρασμα από τα Ανώγεια είναι, για πολλούς από εμάς τους κρητικούς, κάτι σαν προσκύνημα… στη λεβεντιά και την ομορφιά του Ψηλορείτη».

Έτσι ξεκινάει ο Σταύρος Θεοδωράκης το αφιέρωμα στα Ανώγεια με αφορμή το διπλό φονικό το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.

Στο podcastΠρωταγωνιστές μιλάνε:

– ο Παπα-Ανδρέας, που είναι πρώτος στις χαρές και τις λύπες του χωριού

– ο Αριστείδης Χαιρέτης, ξακουστός ως Γιαλάφτης, που μιλάει μόνο με μαντινάδες

– η Δέσποινα, η γυναίκα του, διευθύντρια για 25 χρόνια στο Λύκειο Ανωγείων

– ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, συνθέτης και δημιουργός των Υακινθείων

αλλά και η Ουρανία Ξυλούρη, η χήρα του πιο ξακουστού λυράρη, του Νίκου Ξυλούρη.

Αποσπάσματα:

Παπα-Ανδρέας

«Παλεύουμε, παλεύουμε, πολλοί ανθρώποι, πολύς κόσμος. Να κρατούμε ισορροπίες, να ηρεμούμε καταστάσεις, πράγματα, αλλά… Δεν το προλάβαμε, αυτό. Έγινε σε.. σε δευτερόλεπτα μέσα».

«Η λεβεντιά σε ανθρώπους που καταλαβαίνουν, είναι σε αξίες και στα ιδανικά. Δεν είναι ούτε στο τσίτωμα του μπέμπη (σ.σ: του στέρνου), ούτε σε άλλα πράγματα. Κατάλαβες;».

Αριστείδης Χαιρέτης – Γιαλάφτης

«Πιστόλι στη μέση μου δεν έβαλα ποτέ μου γιατί είναι οι μαντινάδες μου οι σφαίρες οι δικές μου».

«Στον Μάνο Χατζηδάκι άρεσε μια άλλη μαντινάδα:

Βιόλα που σε μεγάλωσαν με των ματιών μου δάκρυα /

εγώ περίμενα ανθούς και σύ πετάς αγκάθια.

Και του Γκάτσου άρεσε:

Από το περυσινό σεβντά κατόρθωσα και βγήκα /

μα εγώ δε ζω χωρίς σεβντά και σε καινούργιο μπήκα».

«Δεν υπάρχουν κατά τη γνώμη μου ούτε μεγάλοι ούτε μικροί, ούτε ψηλά ούτε χαμηλά. Αν η γης είναι ψηλά, είναι ψηλά όλοι οι άνθρωποι, αν η γης είναι χαμηλά, είναι όλοι χαμηλά.

Αυτός που βγαίνει στη κορφή να τον ιδούν οι άλλοι /

φαίνεται ακόμα πιο μικρός από απόσταση μεγάλη».

Δέσποινα Πρίμπου – Χαιρέτη 

«Ο εγωισμός πάει πάνω από τα κεφάλια μας. Βγαίνει έξω, Σταύρο, και βλέπεις τον άλλο κρατάει το μαχαίρι επιδεικτικά στη μέση του ας πούμε. Που πας με το μαχαίρι στη μέση; Ο καθένας θέλει να αποδείξει ότι είναι καλύτερος απ’ τον άλλον. Τι να σου πω, βλέπω αντί να πηγαίνουμε καλύτερα, πηγαίνουμε χειρότερα και από την άλλη «εμείς είμαστε και κανένας άλλος», ο πολιτισμός μας. Ποιος πολιτισμός που τον έχεις βάλει, πετάξει στα σκουπίδια;».

Λουδοβίκος των Ανωγείων

«… Μπορείς να φανταστείς σκοτάδι το μεσημέρι; Αυτό ζούμε.  Ίσως κατευθυνόμαστε σε λάθος δρόμο. Εγώ νομίζω ότι υπάρχει ένα… ένα χάσμα γενεών μεταξύ των νέων παιδιών και των ηλικιωμένων, οι οποίοι έχασαν επαφή λόγω εξέλιξης, παγκοσμιοποίησης, λόγω, λόγω… Έχει αρχίσει να σπάει, να διαρρηγνύεται ο δεσμός ανάμεσα στους νέους και στους παλαιότερους και αυτό νομίζω δημιουργεί μια αυτοσχεδιαστική συμπεριφορά. Γιατί αν ήξεραν την ιστορία του χωριού… Αν ρωτήσεις ένα παιδί “γιατί είσαι περήφανος που είσαι απ ᾽τ᾽Ανώγεια;”, κάποιοι δεν ξέρουν να σου πουν. Βρε συ, το χωριό αυτό μπορείς να διανοηθείς ότι το κάψαν οι Γερμανοί 15 μέρες; Δεν αφήσαν ούτε ένα σπίτι όρθιο, οι καπνοί ανεβαίναν στους ουρανούς επί 15 μέρες κι έμεινε ερείπιο όλο το χωριό. Αν σκεφτείς λοιπόν μόνο αυτό, δεν σου επιτρέπεται να κάνεις τόσο φτηνά και χαμηλά πράγματα. Πρέπει να είσαι στο ύψος σου όταν φεύγεις από τ᾽Ανώγεια, να σηκώνεις τ᾽όνομα στην πλάτη σου και να το φέρνεις άθικτο πίσω. Έτσι καταλαβαίνω».

Ουρανία Ξυλούρη

«Εγώ όσο χρονώ είμαι, διπλά τέτοια πράγματα δεν τα ΄χω ζήσει στ᾽Ανώγεια. Δεν είμαι από τα Ανώγεια παρά το ότι οι άνθρωποι μ᾽αγαπούνε, με κάναν κορώνα στο κεφάλι τους. Το βράδυ που κλεφτήκαμε με τον Νίκο, με πήγε στ᾽Ανώγεια.Στο χωριό μου είχε έρθει να παίξει Απόκριες. Και Καθαρά Τρίτη, είχε έρθει η καντάδα στο σπίτι. Έτσι ήτανε μωρέ το τυχερό μας. (…)

Νύχτα, 12 η ώρα ήρθαμε στα Ανώγεια. Είδα τον πλάτανο, είδα τις καρέκλες του  καφενείου από κάτω απ᾽ την εκκλησία, άσπρα τα σπίτια. Και λέει ο Νίκος“ εδώ είναι το σπίτι μας”. (…) Μου κάναν τεράστια εντύπωση, αυτοί οι σπουδαίοι Ανωγειανοί που συνάντησα. Έλεγα εάν υπάρχουν στην Κρήτη πέντε άτομα με την έννοια του ανθρώπου, οι τρεις πρέπει να ΄ναι στ᾽ Ανώγεια.

Τι σεβασμός, τι αξιοπρέπεια! Είχανε μια δραχμή όλη κι όλη και σε κερνούσανε. Κι αν είχε δυο δεν ήπαιρνε ρέστα, Σταύρο μου».

Ο Σταύρος Θεοδωράκης κάνει αναφορά στις γιορτές που έστησε στα Ανώγεια ο Μάνος Χατζηδάκις το 1979.

Και θυμίζει πώς διηγούνταν ο Μάνος την συνάντηση του με τον Γιώργο Κλάδο, τον Δήμαρχο τότε των Ανωγείων.

«Μου είπε: Εγώ δημαρχεύω σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης. Έχω λίγα χρήματα για τον πολιτισμό στο ταμείο του δήμου, ήρθα να σου τα εμπιστευθώ και να αποφασίσεις εσύ αν θα κάνεις κάτι στα Ανώγεια. Εκτός από τα χρήματα, έχω τη διαβεβαίωση των κατοίκων του χωριού, ότι θα δώσει, κάθε σπίτι, ένα δωμάτιο. Να φιλοξενηθούν οι καλεσμένοι των γιορτών, όσες μέρες κι αν διαρκέσουν»!