Η εταιρία KRIVEK A.E. και η οικογένεια Φασουλά σε ένδειξη τιμής και σεβασμού  στη μνήμη του πατέρα τους Γεωργίου Φασουλά προσέφεραν 10 υπολογιστές και 10 οθόνες στο Γυμνάσιο Λιμένος Χερσονήσου και 8 υπολογιστές στο Δημοτικό σχολείο Άνω Χερσονήσου.
Μέσα από αυτή την ενέργεια η εταιρία KRIVEK Α.Ε. είχε την ευκαιρία να στηρίξει τα παιδιά αλλά παράλληλα και το έργο των εκπαιδευτικών, το Δήμο Χερσονήσου και την τοπική κοινωνία.

Στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ Δημήτρη Καρυωτάκη και στην κάμερα της δημόσιας τηλεόρασης μίλησε ο δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης με θέμα το διπλό φονικό που συντάραξε το χωριό αλλά και το Πανελλήνιο. 

Ολόκληρη η δήλωση του έχει ως εξής:

«Δυο οικογένειες, αλλά και η κοινωνία ολόκληρη των Ανωγείων, θρηνεί για τον χαμό δυο ανθρώπων και αυτό δυστυχώς δεν αλλάζει. Είμαστε υποχρεωμένοι, σαν κοινωνία, σαν δημοτική αρχή, να σταθούμε στις δυο οικογένειες σε αυτό το δύσκολο κάβο. Αλλά είμαστε και υποχρεωμένοι έναντι και της τοπικής κοινωνίας να δούμε τι πρέπει να συμβεί. Βασικό συστατικό των όποιων πρωτοβουλιών και των όποιων δράσεων, αποτελεί το στοιχείο της ενότητας, που η μικρή μας αυτή κοινωνία έχει δείξει ότι δεν μένει απαθής από τέτοιου είδους γεγονότα που την συγκλονίζουν.

Θα αναλάβουμε εκείνες τις πρωτοβουλίες οι οποίες θα δουν κατάματα τις στρεβλώσεις και θα εφαρμόσουν τις μακροπρόθεσμες εκείνες δράσεις και πολιτικές, μαζί με την Πολιτεία και την κοινωνία ώστε να μην έχουμε στο μέλλον τέτοιου είδους ή παρόμοια περιστατικά.

Το κλίμα στο χωριό είναι βαρύ. Ωστόσο η κοινωνία βασιζόμενη και στην ιστορία της αλλά  και στο πλούσιο πολιτιστικό γίγνεσθαι που υπάρχει, “πατάει” και με στοιχείο όπως είπα πριν, την ενότητα, δείχνει τον δρόμο για μια καθαρότερη επόμενη μέρα. Θα εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Σαφώς υπάρχει πόνος και θλίψη και μιλάμε για δυο πολύ μεγάλες οικογένειες που έχουν προσφέρει πολλά και στην ιστορία του τόπου μας αλλά και στο καλλιτεχνικό στερέωμα της Κρήτης. Θεωρώ ότι θα υπάρξουν οι πρωτοβουλίες, υπάρχουν οι ταγοί, υπάρχουν οι άνθρωποι αν θέλετε και εντός και εκτός Κρήτης που μπορούν να βοηθήσουν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το στοιχείο του διπλού φονικού μέσα στο χωριό ήταν και αυτό που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία. Ήταν αυτό που λέμε ότι δεν μπορεί να συμβεί και όμως συνέβη και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε πλέον ως ένα γεγονός που καταγράφεται και στην δικιά μας ιστορία. Αλλά πρέπει να το δούμε και σαν αφετηρία και εκεί αν θέλετε είναι η δικιά μας μεγάλη ευθύνη.

Είναι μια κοινωνική δοκιμασία και έχει δείξει το χωριό και στο πρόσφατο παρελθόν και στην ιστορία του μέσα ότι αναγεννιέται από τις στάχτες του, επιβιώνει, ανεβαίνει ανηφόρες, κακοτράχαλα βουνά, αλλά πάντα μένει αγέρωχο και σταθερό. Και σας ξαναλέω ότι δεν είναι τυχαία αυτή η πορεία, είναι η κοινωνία η οποία την κρατάει μέσα στην ιστορία. Οτιδήποτε λοιπόν διαγνώσουμε και οτιδήποτε κάνουμε, πρέπει να το κάνουμε μαζί με την κοινωνία.»

“Ζοφερές μέρες ξημέρωσαν πάλι στον τόπο μας. Τα χρώματα τα ρούφηξε ξανά η αχανής τρύπα του μαύρου. Όμως τα συμβάντα δεν είναι τυχαία, ούτε απλώς προέκυψαν ξαφνικά. Έχουν αιτίες, οι αιτίες αυτές έχουν ρίζες βαθιές, ρίζες που τις είδαμε να μεγαλώνουν, να απλώνονται επικίνδυνα και να ξεκουφώνουν τα πλακάκια της αυλής γύρω από το δέντρο, αλλά δεν κάναμε τα απαραίτητα για να σταματήσουμε την εξάπλωση. Αυτό λένε τα γεγονότα, που είναι αμείλικτα. Δεν είναι απλώς μια εκτίμηση, είναι τα γεγονότα που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας.
Εφόσον θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία ανθρώπων, εφόσον αγαπούμε τους ανθρώπους και τον τόπο μας, οφείλουμε τώρα να δούμε καθαρά και να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Ναι, δεν είναι μονάχα πρόβλημα του τόπου μας. Ναι, παντού στον κόσμο συμβαίνουν άσχημα πράγματα – και δεν μας αφήνουν αδιάφορους, δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Εμάς όμως, αυτή είναι η αυλή μας αυτή τη στιγμή και με αυτή πρέπει να ασχοληθούμε. Χωρίς να ξεχνάμε ποτέ φυσικά ότι είμαστε μέρος ενός όλου στον πλανήτη μας, πρέπει όμως να εντοπίσουμε την δράση μας αυτή τη στιγμή στον τόπο μας, στα Ανώγεια.
Ως κοινωνία είχαμε κάποτε κατακτήσει ένα σημαντικό κατά την γνώμη μας προνόμιο. Να μπορούμε να λύνουμε τις διαφορές μας μεταξύ μας, χωρίς καμιά από τα πάνω διαμεσολάβηση, κάτι που κατά την γνώμη μας είναι μια κατάκτηση για μια κοινωνία ανθρώπων. Όμως είναι άλλο πράγμα να λύνουμε τις διαφορές μας κι άλλο πράγμα να σκοτωνόμαστε. Δυστυχώς αυτή είναι μια προοπτική που δεν ταιριάζει σε καμιά κοινωνία ανθρώπων, επομένως πρέπει να διαλέξουμε: ή θα γίνουμε ζούγκλα, περιμένοντας από την καταστολή και την αστυνόμευση να μην μας αφήνει να σκοτωνόμαστε, ή θα προσπαθήσουμε να ξαναγίνουμε εκείνη η κοινωνία ανθρώπων που μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, να έχουν κατανόηση και να λύνουν όμορφα και συνετά τις όποιες διαφορές – που πάντα θα προκύπτουν.
Ως κοινωνία πρέπει να βάλουμε πάνω στο τραπέζι όλα τα ζητήματα, να εξετάσουμε και να ξαναδούμε τι είναι αυτό που θέλουμε, ποια είναι η ουσία που αποζητούμε, ποιες είναι οι σχέσεις που θέλουμε να δομήσουμε μεταξύ μας. Γιατί τι άλλο είναι μια κοινωνία παρά οι σχέσεις μεταξύ των μελών της; Αυτές τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ μας, πρέπει και οφείλουμε να τις αποκαταστήσουμε.
Με θάρρος πρέπει να βάλουμε ξανά τα θέματα πάνω στο τραπέζι. Αυτονόητα φυσικά καταδικάζουμε την οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, όμως αυτή δεν είναι παρά το σύμπτωμα της αρρώστιας. Επομένως πρέπει και το οφείλουμε στην κοινωνία μας να προχωρήσουμε παρακάτω. Να σταθούμε αντιμέτωποι στην νοοτροπία και την κουλτούρα που οδηγούν στην οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, να επανεξετάσουμε αρκετά από τα πράγματα που οριοθετούν την ζωή στην κοινωνία μας: την οικογενειοκρατία, την πατριαρχία, την προσπάθεια της επιβολής των εγωισμών μας και όλες τις αιτίες που οδηγούν τα πράγματα εδώ που έχουν οδηγηθεί τώρα.
Οφείλουμε να ανοίξουμε αυτή την κουβέντα. Το οφείλουμε στον τόπο μας, στα παιδιά μας αλλά και στην μνήμη του Μανόλη Στρατάκη, του Λευτέρη Καλομοίρη και του Γιώργη Ξυλούρη που τόσο άδικα χάθηκαν. Θα έπρεπε να είναι μαζί μας τώρα αυτοί οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην τους έχουμε εδώ, όρθιους, ζωντανούς. Ας παλέψουμε να μην τους ακολουθήσουν άλλοι.
Αποδεχόμαστε λοιπόν το κάλεσμα που έκανε το ΔΣ του Συλλόγου Αποφοίτων και Φίλων Σταυρακείου Γυμνασίου και Λυκείου Ανωγείων και καλούμε κι εμείς με την σειρά μας όλους τους φορείς του τόπου μας αλλά και όλους τους ανθρώπους των Ανωγείων να δώσουμε μια κοινή μάχη: Να κατανοήσουμε το πρόβλημα και να το λύσουμε. Όλοι μαζί μπορούμε να την κερδίσουμε αυτή την παρτίδα!
Αυτονόητα εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες του Λευτέρη Καλομοίρη και του Γιώργη Ξυλούρη.”
Το ΔΣ του Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων
Το ΔΣ του ΑΠΣ ΙΔΑΙΟΙ Ανωγείων

Του Γιάννη Ξυλούρη, δικηγόρου

Στη ζωή μας, υπάρχουν φορές που συναντάμε το μεγαλείο. Όχι εκείνο που εκπορεύεται από ακαδημαϊκούς τίτλους, ή από υλικά πλούτη, ή από γαλαζοαίματη καταγωγή. Το αληθινό μεγαλείο, είναι το μεγαλείο τής ψυχής. Η μόνη αριστοκρατία που θα πρέπει να παραδεχόμαστε. Τη συναντάμε σε ανθρώπους καθημερινούς. Γυναίκες και άντρες, σαν εμάς τους ίδιους, που μόνο αυτούς αξίζει ν’ αποκαλούμε αρχόντισσες και άρχοντες. Μπροστά τους, μπροστά δηλαδή σ΄ αυτή την ακλόνητη δύναμη που υπερβαίνει το ταπεινό και μίζερο “εγώ”, ως θυσία στο κοινωνικό σύνολο, θα πρέπει να στεκόμαστε κάθε φορά όχι μόνο με δέος και με ευλάβεια, αλλά και με την πίστη ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους.

Γιατί, θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής, μεγάλη καρδιά, για να πεις μπροστά στο φέρετρο τού αδικοχαμένου πατέρα σου, ξεπερνώντας το δικό σου αβάσταχτο πόνο και την οδύνη, κατάμουτρα στο θηρίο τού εκδικητικού μίσους που στο σκοτάδι ακονίζει τα νύχια του, “σήμερα θρηνούμε δυο χαμένες ψυχές”. Ο θρήνος δηλαδή για τον αδικοχαμένο πατέρα, αγκαλιάζει ανεπιφύλακτα και τον επίσης αδικοχαμένο “εχθρό”. Αυτό έκανε προχθές στ΄ Ανώγεια η Αριστέα Ελευθερίου Καλομοίρη. Μια νέα κοπέλα, που με μια μόνο φράση της ξαναζωντανεύει αιώνιες παραδόσεις τής ρωμιοσύνης, και φέρνει στο νου αλλοτινούς καιρούς. Έτσι, θα μιλούσε μόνο μια Ανωγειανή Αρχόντισσα. Απ’ αυτές τις παλιές, που νομίζουμε πως έχουν φύγει πια. Που μπορεί να μην ήξεραν να γράψουν ούτε τ’ όνομα τους, όμως ήξεραν πολύ καλά το χρέος τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Το μεγαλείο τής ψυχής τους, τους έδειχνε καθαρά πως πάνω από το τυφλό μίσος, πάνω από την εκδίκηση που ικανοποιεί το άτομο, υπάρχει ένα κοινωνικό σύνολο, που η Ανωγειανή γυναίκα τάχθηκε να υπηρετεί.

Η στάση της με συγκλόνισε. Χωρίς να την γνωρίζω από πριν, με ταπεινότητα, και έναν απέραντο σεβασμό στο πρόσωπο της, τη συλλυπήθηκα και τής έδωσα συγχαρητήρια γι’ αυτά που είπε. Μ’ ευχαρίστησε για τα συλλυπητήρια και με τη σεμνότητα που τη διακρίνει, μου απάντησε σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο: “Eίπα αυτά ακριβώς που θάλεγε και ο πατέρας μου“.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι θ’ αφήσουμε πίσω μας. Θ’ αφήσουμε πλούτη, που κάποια μέρα θα σκορπίσουν σαν τα ξερόχορτα στον άνεμο; Θ’ αφήσουμε ένα μεγάλο δοξασμένο όνομα, σαν δανεικό φωτοστέφανο που η λάμψη του μοιραία θα ξεφτίσει στο πέρασμα τού χρόνου; Το πέρασμα τού κάθε ανθρώπου απ’ αυτή τη ζωή, σημαδεύεται από τους απογόνους που αφήνει πίσω του. Έστω, και έναν.

Μ’ αυτή την έννοια, ο αδικοχαμένος Λευτέρης Καλομοίρης άφησε πίσω του άξια κληρονόμο, που αυτή θ’ αναδεικνύει πάντα το μεγαλείο του, και αυτή θα τιμά την ανατροφή που ο ίδιος τής έδωσε.

Ας είναι αιώνια η μνήμη του.                                    

https://www.megatv.com/megagegonota/article.asp?catid=27369&subid=2&pubid=38579098

Στο πένθος έχουν βυθιστεί τα Ανώγεια μετά το διπλό φονικό που έλαβε χώρα το Σάββατο, όταν ένας 30χρονος πυροβόλησε θανάσιμα 63χρονο άνδρα και στη συνέχεια ο γιος του αποθανόντα πυροβόλησε με τη σειρά του το δράστη τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.

Για το ζήτημα αυτό μίλησε στην εκπομπή «MEGA Mag» ο επίτιμος πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και συγγενής των θυμάτων, Κώστας Ξυλούρης.

«Όλο το χωριό είναι βυθισμένο στο πένθος», δήλωσε ο κ. Ξυλούρης και πρόσθεσε πως «ήταν μια κακιά στιγμή που οδήγησε στο θάνατο δυο ανθρώπους. Τώρα πρέπει να επικρατήσει η λογική και να μη δημιουργηθεί βεντέτα».

Σύμφωνα με τον κ. Ξυλούρη, τα Ανώγεια έχουν μια δική τους ξεχωριστή κουλτούρα στη μουσική. Το 80-90% των κατοίκων ασχολείται με την τέχνη, το χορό και το τραγούδι και όχι με τα όπλα. Τα περιστατικά που έχουν σημειωθεί στο χωριό είναι ελάχιστα και περιορισμένα. «Επικρατεί ο πολιτισμός, η ανθρωπιά και η φιλοξενία», δήλωσε ο κ. Ξυλούρης.

Για να μην επαναληφθούν αντίστοιχα περιστατικά στο μέλλον, ο κ. Ξυλούρης υποστήριξε πως χρειάζονται ομιλίες από ανθρώπους με κύρος και καθηγητές και όχι αστυνομικές επεμβάσεις και βία. Τόνισε επίσης, πως πρέπει να σταματήσουν η οπλοφορία και οι άσκοποι πυροβολισμοί.

Δήλωση από το Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων και τον πρόεδρο Νικόλαο Βρέντζο

«Το θλιβερό και απρόσμενο γεγονός του διπλού φονικού , μας έχει συνταράξει και μας έχει συγκλονίσει κυριολεκτικά. Εκ μέρους του πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων ,του Δ Σ και των μελών του, θα ήθελα να εκφράσω την βαθιά μας θλίψη, οδύνη και στεναχώρια για τον άδικο και ξαφνικό χαμό των δυο συγχωριανών μας, του Λευτέρη Καλομοίρη και Γιώργη Ξυλούρη ,Γιώργη Ξυλούρη και Λευτέρη Καλομοίρη .Ο Θεός να τους συγχωρέσει και ας είναι ελαφρύ το Ανωγειανο χώμα που τους σκεπάσει.

Επίσης, να εκφράσουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των θανόντων ,ο Θεός να τους δώσει την δύναμη να αντέξουν τον πόνο που βιώνουν, αλλά και το κουράγιο για να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων που ορίζουν οι θλιβερές ετούτες στιγμές, με λογική, σωφροσύνη και ψυχραιμία για το διαφορετικό αύριο που ξημέρωσε,ώστε το κακό να σταματήσει εδώ!

Αυτό που προέχει από όλους μας, είναι να διατηρηθεί η ηρεμία και να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού η κοινωνική συνοχή του χωριού μας!

Εμείς ως Σύλλογος αλλά και όλο το χωριό ,θα είμαστε δίπλα στις οικογένειες στο βαρύ πένθος και στο σταυρό του μαρτυρίου που σηκώνουν , χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς για να απαλύνουμε όσο μπορούμε το πόνο τους , βοηθώντας τους όπου χρειαστεί και όπου μας ζητηθεί για να κλείσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα και ανώδυνα η πληγή που άνοιξε για το χωριό μας.

Ο Σύλλογος μας, μαζί με το Δήμο Ανωγείων και όλους τους άλλους φορείς ,αλλά και με τους ανθρώπους που κατέχουν ένα “ειδικό” και “ηθικό” βάρος μέσα και έξω από το χωριό ,θα πρέπει άμεσα να πάρουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες ώστε να υπάρξει ο τερματισμός του θλιβερού γεγονότος.

Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να προβληματιστούμε έντονα για το πρωτόγνωρο διπλό φονικό, που έρχεται να συμπληρώσει το φονικό που είχε γίνει πριν 3 χρόνια του Μανόλη Στρατάκη και να ενεργοποιηθούμε με όλες μας τις δυνάμεις, προς την σωστή κατεύθυνση, κάνοντας πρώτα την αυτοκριτική μας και μια σωστή εκ βάθους ενδοσκόπηση της Ανωγειανής κοινωνίας, όπου ζούμε, χωρίς όμως να εθελοτυφλούμε, βλέποντας κατάματα τις πικρές αλήθειες και τα κακώς κείμενα…και σε οποία συμπεράσματα καταλήξουμε και σε οποία προβλήματα αναδείξουμε, να αναζητήσουμε και δώσουμε όλοι μαζί ενωμένοι τις δραστικές και καίριες λύσεις, ώστε να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΑΔΙΚΑ ΘΥΜΑΤΑ ,και να δικάζουμε θύτες.

Προς αυτήν την κατεύθυνση στο πλευρό μας θα ζητήσουμε να είναι συντεταγμένη η Ελληνική πολιτεία και όλοι οι θεσμοί που εκπροσωπεί ,όπως η Πανεπιστημιακή κοινότητα, η  Δικαιοσύνη, η  αστυνομία όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης και όσοι θεσμοί χρειαστούν για το σκοπό αυτό.

Καταδικάζουμε απερίφραστα την οπλοφορία και την οπλοχρησία που είναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίες , που εν καιρώ ειρήνης και εν έτη 2020, να κυλάει αθώο αίμα στους δρόμους του χωριού μας!

Τα Ανώγεια είναι ένα πολύπαθο χωριό, ένας τόπος που έχει αναγεννηθεί 3 φορές μέσα από τα ολοκαυτώματα και τις στάχτες του , ένα χωριό σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης , του Πολιτισμού, της Φιλοξενίας, της Παράδοσης και της Βαριάς Ιστορίας των Προγόνων μας και δε πρέπει, δε μπορούμε και δεν έχουμε το δικαίωμα να την αμαυρώνουμε με σκοτεινές σελίδες πάνω στο ‘φωτεινό βιβλίο’ του τόπου μας.

Οι θλιβερές στιγμές που ζούμε απαιτούν βαθιά περισυλλογή, κάνοντας όλοι μας ένα βήμα πίσω, φωτίζοντας ξανά τον παλιό αξιακό  Κώδικα και τις αρχές που μας δίδαξαν οι Άνθρωποι που έκαναν τα Ανώγεια μεγάλα, επαναπροσδιορίζοντας  βασικές λέξεις και έννοιες που έχουν αρχίσει να χάνονται και να φθίνουν όπως, ο Σεβασμός, η Τιμή, το Δίκιο , η Ανθρωπιά ,καθώς και τους ιερούς δεσμούς, της συγγένειας, της κουμπαριάς της συντεκνιάς, και δίνοντας επιτέλους στο υπέρτατο αγαθό της Ζωής το πραγματικό νόημα που της αξίζει και όχι ευτελίζοντας την!

Μόνο  με σεβασμό , αλληλεγγύη, και Αγάπη προς στον συνάνθρωπο μας, τον συγχωριανό μας, χωρίς εγωισμούς, μονοιασμένοι και δυνατοί μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά ως Ανωγειανή κοινωνία !!»