Με τον τίτλο “Γεωμετρικές Ενότητες: Γεωμετρία Α’Λυκείου”, κυκλοφορεί εδώ και μερικές εβδομάδες η νέα συγγραφική εργασία του Ανωγειανού Μαθηματικού, Μανόλη Φασουλά, του “Πατριάρχη”, από τις εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για τη δέκατη συγγραφική δουλειά του ίδιου με θέμα τα Μαθηματικά, 41 χρόνια μετά το πρώτο του βιβλίο το οποίο κυκλοφόρησε ενώ ήταν ήδη δευτεροετής φοιτητής στο Μαθηματικό Αθήνας.Άνθρωπος με μεγάλη αγάπη για τα Μαθηματικά, προσπαθεί με πάθος να μεταλαμπαδεύσει αυτό τον έρωτα και στα νέα παιδιά των Ανωγείων, σε μια δύσκολη εποχή που όπως αναφέρει στην ΑΝΩΓΗ “Όλο και περισσότερο οι ιθύνοντες υποβαθμίζουν τη Γεωμετρία..”. Το πάθος του αυτό βρήκε σπόρο αρχικά και μέσα στο ίδιο του το σπίτι, καθώς δυο από τα παιδιά του, οι γιοι του σπούδασαν στο Μαθηματικό Ηρακλέιου, ο Χάρης γνωστός καλλιτέχνης της κρητικής μουσικής και ο Αλέξης.

Άλλωστε ο Μανόλης Φασουλάς, ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και μαζί με τον παιδικό του φίλο, τον επίσης Μαθηματικό  Μανόλη Καλλέργη, τον δήμαρχο Ανωγείων, διοργάνωσαν στα Ανώγεια τη μεγάλη και επιτυχημένη διημερίδα Μαθηματικών τον Απρίλιο του 2015 με τίτλο «Μηδείς Αγεωμέτρητος Εισίτω» που είχε ως στόχο  την αναβάθμιση του μαθήματος της Ευκλείδειας Γεωμετρίας στο Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα μέσω της επιμόρφωσης δασκάλων και καθηγητών της χώρας.Δραστήριος, με κοφτερό μυαλό και φλόγα για τη νέα γενιά, ο Μανόλης Φασουλάς μιλάει στην ΑΝΩΓΗ για το νέο του βιβλίο το οποίο αφιερώνει σε αγαπημένους του καθηγητές από το Πανεπιστήμιο, αλλά και σε ένα ξεχωριστό και απλό άνθρωπο των Ανωγείων, το Δημήτρη Φασουλά ή Μητσοφλά, δείχνοντας πως τα Μαθηματικά μέσα από την πολυπλοκότητα της σκέψεως οδηγούν το μυαλό στις πιο απλές λύσεις!

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΤΟΥΝ…

“Verba volant,scripta manent..” αναφέρει αρχικά στην δήλωση του στην ΑΝΩΓΗ ο Μανόλης Φασουλάς, δηλαδή “Τα λόγια πετούν, χάνονται. τα γραπτά μένουν..” και συνεχίζει τονίζοντας:”Μάλλον πρέπει να ήμουν τυχερός που είχα καθηγητές μου δυο τεράστιες προσωπικότητες στο χώρο των Μαθηματικών, τον Άγγελο Κούρκουλο και το Μανόλη Μαραγκάκη, τη δεκαετία του ’70. Τότε τα παιδιά αγαπούσαν τη Γεωμετρία, η ώρα της Γεωμετρίας ήταν ιεροτελεστία. Το πως θα ανακαλύψεις ότι πρέπει να φέρεις μια βοηθητική ευθεία για τη λύση του προβλήματος, σου έδινε τόση χαρά και ώθηση για συνέχεια, που δεν περιγράφεται. Σήμερα λυπάμαι που το λέω, αλλά όλο και περισσότερο υποβαθμίζουν τη Γεωμετρία οι ιθύνοντες και αγνοούν τα λόγια του Πλάτωνα που έλεγε ότι στην ιδανική σου Πολιτεία αλίμονο σου αν αγνοήσεις τη Γεωμετρία..” και ολοκληρώνει αναφέροντας:

“Το βιβλίο όπως αναγράφεται και στον πρόλογο του είναι αφιερωμένο σε τρεις μεγάλους δασκάλους μου:

-Τον Δημήτρη Φασουλά, ράφτη, που με δίδαξε:

Στο μετερίζι τσι ανθρωπιάς και στσι τιμής το χρέος,έκεια θα στέκω να παντώ κι ας είμαι ο τελευταίος..

-Στον Άγγελο Κούρκουλο που με δίδαξε ότι η μέθοδος αποτελεί το τόξο που στοχεύει στη λύση του προβλήματος.

-Στον Μανόλη Μαραγκάκη που μου έμαθε ότι η γεωμετρική γνώση δεν κερδίζεται μια για πάντα, για να την βάλει κανείς ύστερα προσκέφαλο να κοιμηθεί ξέγνοιαστος ή και να την χαρίσει στον πλαϊνό του έτοιμη..” ολοκληρώνει.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο Μανόλης Φασουλάς είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού Αθήνας. Εδώ και 35 περίπου χρόνια έχει δραστηριοποιηθεί στην ιδιωτική εκπαίδευση, διατηρώντας ιδιόκτητο φροντιστήριο στα Ανώγεια.Το βιβλίο του “Γεωμετρικές Ενότητες: Γεωμετρία Α’Λυκείου”είναι η δέκατη συγγραφική του παρουσία,αφού έχουν προηγηθεί άλλες 9 με εκδοτικούς οίκους το ΔΩΡΙΚΟ ,το GUTENBERG,τον ΠΑΤΑΚΗ και αυτοεκδόσεις. Είναι παντρεμένος με την Μαρία Παπαδιού και έχουν τρία παιδιά, τον Χάρη και τον Αλέξη, Μαθηματικούς και την Νατάσα που είναι δασκάλα.Είναι επίσης από τα ιδρυτικά μέλη του Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων τη δεκαετία του ’80 και συμπαραστάτης της νέας μεγάλης προσπάθειας για το σκάκι στα Ανώγεια που ξεκίνησε ο Σκακιστικός Όμιλος με την επανίδρυση του το 2011.

Το βιβλίο  “Γεωμετρικές Ενότητες: Γεωμετρία Α’Λυκείου” αποτελείται από 3 μέρη.

Στο Α μέρος, όπου γίνεται το βασικό στάδιο προετοιμασίας,αναπτύσσεται η θεωρία συνοπτικά,με επισημάνσεις – μεθοδολογίες για την αντιμετώπιση προβλημάτων που αναφέρονται στη συγκεκριμένη ενότητα,πολλά λυμένα παραδείγματα-εφαρμογές και προτεινόμενα θέματα για την εμπέδωση της ύλης και την απόκτηση εμπειριών.

Στο Β Μέρος στοχεύουμε σε κάτι παραπάνω από την εμπέδωση εννοιών και θεωρημάτων .Γίνεται μια προσπάθεια συστηματοποίησης της γνώσης,με την παρουσίαση 9 ΟΜΑΔΩΝ θεμάτων από όλη συνολικά την ύλη,με σκοπό τη βελτίωση της τεχνικής,κάθε μελετητή που θέλει να ασχοληθεί σοβαρότερα με τη Γεωμετρία.

Στο Γ Μέρος υπάρχουν θέματα εξετάσεων που μπορούν να αποτελέσουν 3ο -4ο θέμα εξετάσεων,καθώς και 9 διαγωνίσματα για αυτοέλεγχο κάθε μαθητή.

Τα προηγούμενα βιβλία του είναι αναλυτικά:

-“Η μέθοδος στη Γεωμετρία”, Αθήνα 1978 ως δευτεροετής φοιτητής.

-“Παράγωγοι-Ολοκληρώματα”, εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1989.

-“Γεωμετρικές Ενότητες”, εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1990.

-“Άλγεβρα Α’ Λυκείου,τεύχος Α” εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 1993.

-“Άλγεβρα Α’ Λυκείου, τεύχος Β”, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 1993.

-“Άλγεβρα Β’Λυκείου”, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 1993.

-“Θέματα Πανελληνίων Εξετάσεων 4ης Δέσμης”, αυτοέκδοση.

-“Τεστ Κοπώσεως” στα Μαθηματικά Κατεύθυνσης Γ’Λυκείου, αυτοέκδοση.

-“Μαθηματικές Ενότητες Γ’Λυκείου”, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2010.

Θέμα:Γιώργης Μπαγκέρης

Φωτογραφίες:Ολυμπία Σφυρή-Μπαγκέρη

Ιδιαίτερη επιτυχία είχε η ημερίδα με θέμα  “Τα δικαιώματα του παιδιού…υποχρέωση όλων μας” που διοργάνωσε η  Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Ανωγείων   στα πλαίσια εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας για τα Δικαιώματα του Παιδιού που είναι η 20η Νοεμβρίου.

Η ημερίδα   ήταν το επιστέγασμα μιας σειράς δράσεων  της Κοινωνικής Υπηρεσίας

που  ξεκίνησαν  από τις 15 Νοεμβρίου και συνεχίζονται μέχρι σήμερα σε  διάφορα επίπεδα και σε συνεργασία με πολλούς φορείς  όπως Α/βάθμια και Β/βάθμια  Εκπαίδευση ,Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ανωγείων ,Μονάδα Φιλοξενίας Ανηλίκων Προσφύγων Αιτούντων άσυλο που λειτουργεί στα Ανώγεια -Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων Δημοτικού Γυμνασίου και Λυκείου Ανωγείων κ. λ.

Μέσα από τις  πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες που πραγματοποιήθηκαν  από εξαιρετικά σημαντικούς ομιλητές  επετεύχθη  ο στόχος που δεν ήταν άλλος από την  ευαισθητοποίηση  της  τοπικής κοινωνίας   ,ανάδειξη των σημερινών συνθηκών  με τελικό σκοπό την ενεργοποίηση  γονέων , παιδιών , εκπαιδευτικών  ,τοπικής αυτοδιοίκησης ,κράτους και  όλων των σχετικών φορέων ,  ώστε να οικοδομηθεί  ομαδικά ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον για τα παιδιά .

Διαβάστε την συνέχεια... »

Αφού χασα τσ έλπίδες μου έπρεπε να τα κλείσω,

τα παραθύρια τση καρδιάς να μην τα ξανανοίξω.

——————————————————————–

Όφου παντέρμη μου καρδιά και μέλλεται σου πάλι,

να κάμεις αγαπητικιά και να ‘ναι οσά την άλλη.

———————————————————————–

Ω, κακομοίρα μου καρδιά κοντό και μέλλεται σου,

τσ’ αγάπης την αθιβολή να ξαναμπείς ποτέ σου.

————————————————————-

Η “Πύρηχος Music & Recording Production” σας παρουσιάζει ένα νέο single από τους Νταγιαντάδες με τίτλο “Αφού ΄χασα τσ ‘ελπίδες μου”. Το πρώτο μέρος είναι σε μουσική του Νικηφόρου Αεράκη και το δεύτερο σε μουσική του Μανώλη Πασπαράκη(Στραβός) ενώ οι στίχοι είναι παραδοσιακοί.Επιλέξαμε να επανεκτελέσουμε το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι δίνοντας του μια διαφορετική μουσική εκδοχή,  έχοντας πάντα σαν γνώμονα την πρωτότυπη εκτέλεση που είχε γίνει  από τον Νικηφόρο Αεράκη.Ευχαριστούμε την “Πύρηχος Music & Recording Production” για την επιμέλεια της παραγωγής  Καλή ακρόαση!(Νταγιαντάδες).  Μουσική: Νικηφόρος Αεράκης, Μανόλης Πασπαράκης(Στραβός).Στίχοι: Παραδοσιακοί.

Έπαιξαν οι μουσικοί: Νταγιαντάς Μενέλαος: Λυράκι, Λύρα, Τραγούδι Νταγιαντάς Γιώργης: Λαούτο, Λαούτο στεριανό, Τραγούδι Νταγιαντάς Νίκος: Ρυθμικό λαούτο, Τραγούδι Σαλούστρος Γιώργης(Κεχρής): Πνευστά Ανδρουλάκης Στέλιος: Κρουστά Βλασσάκης Χάρης: Μπάσο Ενορχήστρωση: Νταγιαντάς Μενέλαος Ηχογράφηση, Μίξη, Master: Studio Πύρηχος – Νταγιαντάς Μενέλαος Βίντεο, Μοντάζ: Μαυράκης Μιχάλης

Ακούστε το τραγούδι εδώ:

Αφού χασα τσ’ ελπίδες μου | ΝΤΑΓΙΑΝΤΑΔΕΣ (Official Release 2018 ©)

“Να το πω τραγουδιστά; Να το πω
Θα είναι ένα αφιέρωμα σε ο,τι (;) έχω γράψει
Στίχοι, στιχάκια και στοιχειά μπερδευτικό κουβάρι
Θα είναι φίλοι και γνωστοί και μιας ευχής κλωνάρι
Και όλα αυτά στον Ιανό 18 Γενάρη
Ευχαριστώ θερμά τους φίλους συνθέτες, τραγουδοποιούς και ερμηνευτές που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Τους αναφέρω με τη γνωστή αλφαβητική δικαιοσύνη.
Γιώργος Ανδρέου, Καλλιόπη Βέττα, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Παντελής Θαλασσινός, Μανώλης Λιδάκης, Κώστας Λειβαδάς, Γιάννης Μήτσης, Γιώτα Νέγκα, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Βασίλης Σκουλάς, Μπάμπης Στόκας
Μουσική επιμέλεια: Χρυσόστομος Καραντωνίου”

ΚΩΣΤΑΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ

Ένα παιδί δεν ξεχνάει ποτέ. Έτσι έλεγαν οι παλιοί… Θα σας διηγηθώ μικρές ιστορίες μέχρι και 50 χρόνια πριν, όταν το χωριό µου προσπαθούσε να αναστήσει τον εαυτό του πάνω στα ερείπια των Γερμανών.

Η γειτονιά µας ήταν κλειστή. Στη μέση υπήρχε ένα χάλασμα (κατάλυμα), απομεινάρι του Ολοκαυτώματος. Εφτά οικογένειες, εφτά μητέρες. Η Μαρία, η Ασημένια, η Αργυρώ, το Ρηνάκι, η Θηρεσία, η Λουλουδιά και η Ελευθερία. Όλες μαζί είχαν 43 παιδιά.

Τα σπίτια ήταν μικρά, χτισμένα όπως όπως, δίπατα κυρίως. Το ισόγειο, που το έλεγαν κατώγι, ήταν η αποθήκη όπου υπήρχαν τα ξύλα, το λάδι, το κρασί, τα ζώα, ο αχυρώνας. Στον όροφο έμενε η οικογένεια. Ο ένας πάνω στον άλλο δηλαδή. Το εργαστήρι υφαντικής της μητέρας και αργότερα της αδελφής απαραίτητο στο κάθε σπίτι. Μια μικρή καμινάδα στη γωνιά του σπιτιού για θέρμανση και μαγειρική µε ξύλα φυσικά. Υπήρχε και μια εσοχή στον τοίχο που τη λέγαμε σταμνοστάτη.

Εκεί ήταν το σταμνί µε το νερό για να πιούμε και να μαγειρέψουµε. Πηγές δεν είχαµε. Το νερό το παίρναμε από το πηγάδι. Όλοι οι πατεράδες της γειτονιάς ήταν βοσκοί, εκτός του θείου του Γιώργη, του άντρα της Θηρεσίας που ήταν γεωργός.

Τον χειμώνα οι βοσκοί πήγαιναν στα χειμαδιά τα πρόβατα, γιατί το κρύο είναι πολύ όταν τα χιόνια πλακώνουν τα όρη. Όταν είχε χιόνι συνήθως δεν κάναµε μάθημα. Τα σχολεία παρέμεναν κλειστά, προς μεγάλη µας ευχαρίστηση. Θυμάμαι έναν χειμώνα που ξυπνήσαμε ένα πρωί και το χιόνι ήταν κοντά στο ένα μέτρο και συνέχιζε να χιονίζει. Η εικόνα μαγική από τα τζάμια, να πέφτει το χιόνι σαν μικρές πεταλούδες. Παραμέναµε στα κρεβάτια για να είμαστε ζεστοί.

Ο θείος ο Γιώργης ήταν ο µόνος άντρας στη γειτονιά. Με το φτυάρι ξεχιόνιζε τις πόρτες και έφερνε ξύλα από το σπίτι του και γάλα από τις αίγες του. «Καλή χιονιά» έλεγε, μόλις άνοιγε η κάθε πόρτα, χαμογελαστά. Οι μέρες περνούσαν µε τη βοήθεια του ενός για τον άλλον.

Κάποια μέρα που οι πιο «μεγάλοι» από εμάς βγήκαν στο χιόνι να παίξουν, άνοιξαν έναν μικρό λάκκο. Μετά έβαλαν κλαδιά και από πάνω χιόνι. Η παγίδα ήταν έτοιμη για τον άτυχο κουλουρά που περνώντας έπεσε. Σκόρπισαν τα κουλούρια από τη λαμαρίνα και οι μικροί «ληστές» άρπαξαν από ένα κουλούρι και εξαφανίστηκαν. Εκείνος έδωσε τόπο στην οργή και γέλασε πικρά, αλλά γέλασε.

Στήναμε παγίδες και για τους άτυχους σπουργίτες. Τους πιάναµε και μετά τους ψήναμε στα κάρβουνα. Όταν έβγαινε ο ήλιος και το χιόνι υποχωρούσε, μέσα σε μια λεκάνη η μητέρα έβαζε χιόνι καθαρό και μετά έχυνε από πάνω το πετιμέζι, το λικέρ του σταφυλιού, το ανακάτευε και µε τα κουταλάκια τρώγαμε την «αρχαία» γρανίτα.

Στο σχολείο µας κάθε τάξη είχε και μια ξυλόσομπα. Κάθε πρωί μαζί µε την τσάντα µας (που ήταν υφαντή) έπρεπε να κρατάµε και ένα ξύλο για τη σόμπα από το σπίτι.

Σκουπίδια τότε δεν είχαµε. Θυμάμαι τα χαρτιά πήγαιναν στην τουαλέτα. Ο,τι έμενε από φαγητό, αν έμενε βέβαια, πήγαινε στα γουρούνια και τα αποκαθαρίδια στις κατσίκες.
Το γάλα καμιά φορά ήταν κονσέρβα σε κουτί. Θυμάμαι τη φωτογραφία πάνω, µε ένα παιδί να θηλάζει και τη λεζάντα «μικρή Ολλανδέζα».

Σε αυτά τα κουτάκια, λοιπόν, ο κυρ Γιάννης ο Καλαητζής, κολλούσε ένα χεράκι, τα έκανε κούπα και το χρησιμοποιούσαµε για να πίνουμε νερό και τσάι. Ο θείος ο Γιώργης είχε καζάνι και έβγαζε τη ρακή. Θυμάμαι την εικόνα του. Ήταν σαν αρχαίος θεός, καθώς μέσα στους ατμούς άδειαζε το καζάνι από τα τσίκουδα µε μια μεγάλη πιρούνα και έριχνε μέσα τα καινούργια στράφυλα για την επόμενη καζανιά.

Μετά θυμάμαι να βάζει το καπάκι, να συνδέει τη σωλήνα και µε ζύμη να κολλάει τις ενώσεις για να µη βγαίνει ο ατμός. Όταν ήθελε να δοκιμάσει την ποιότητα της ρακής, γέμιζε ένα ποτηράκι, το σκέπαζε µε την παλάμη του και μετά το χτυπούσε πάνω στον μηρό του. Έβγαζε την παλάμη και η ρακή ήταν γεμάτη χάντρα σαν κολιέ γύρω γύρω στο ποτήρι.

Αν δεν είχε, δεν ήταν δυνατή. Και μετά κέρναγε τους φίλους του που κάθονταν µε τις ώρες να τρώνε και να πίνουν ρακή και να κουβεντιάζουν µε πειράγματα και χαρά. Κάποια στιγμή ο θείος ο Γιώργης -θυμάμαι σαν τώρα- πήρε μια ζεστή οφτή πατάτα από τη φωτιά, τη χτύπησε στα χοντρά, κατάμαυρα χέρια του για να φύγει η στάχτη και µου την προσέφερε µε πατρικό χαμόγελο. Μου φάνηκε σαν να έπαιρνα χρυσό µήλο από το χέρι βασιλιά!

Ένα βράδυ μια παρέα άντρες γλεντούν στο καφενείο µε τη λύρα. Το πρωί τούς βρίσκει στα στενά του χωριού να κατεβαίνουν αργά και να τραγουδούν. Συνηθίζεται όταν περνούν μπροστά από τα σπίτια οι νοικοκυρές να βγαίνουν για να κεράσουν την παρέα µε ό,τι έχουν.

Μια γυναίκα, η Στεφανίνα, δεν είχε τίποτε να κεράσει. Βγήκε στην πόρτα µε τα ποτήρια της ρακής γεμάτα νερό. Ήπιαν και ευχήθηκαν. Το νερό τελικά έγινε ρακή από τη μεγάλη στιγμή που ένωσε την ανέχεια µε την ανθρωπιά και τη μερακλοσύνη!

Η μοδίστρα Ελένη είχε μια μηχανή Σίνγκερ. Ακουγόταν από μακριά ο χαμηλός ήχος της όταν τη δούλευε. Μου άρεσε πολύ. Καμιά φορά µε καλούσε να πάω να πάρω το «Ροµάντσο» από τον εισπράκτορα του λεωφορείου που του είχε παραγγείλει να το φέρει από το Ηράκλειο. Η Ελένη µε το γλυκό πρόσωπο και το αγαθό χαμόγελο. Είχε πάντα μια μικρή κλωστή στα ωραία της χείλη αφημένη.

Και μια αλησμόνητη εικόνα της μάνας µου όταν ερχόταν κουρασμένη από το περιβόλι, ιδρωμένη, κατακόκκινη από τον ήλιο, µε ένα μάτσο άγρια ρόδα. Τα έβαζε στο ποτήρι, στη μέση του τραπεζιού και άρχιζε τις δουλειές μέσα στο σπίτι. Ο πιο γλυκός ήχος ήταν ο χτύπος της βέρας της πάνω στα πιάτα όταν τα έπλενε..

** Του Λουδοβίκου των Ανωγείων, από τη στήλη “Με δυο λέξεις και ένα βλέμμα” της εφημερίδας Έθνος της Κυριακής.

Από το Βερολίνο όπου ζει έστειλε τις ευχές της η αγαπημένη των Ανωγειανών Καρίνα Ρεκ, η Γερμανίδα γλύπτρια και συγγραφέας, δημιουργός του Αντάρτη της Ειρήνης στη Νίδα, ενός πέτρινου μνημείου στον κάμπο μήκους 30 μέτρων που ολοκλήρωσε το 1990 με τη βοήθεια των βοσκών του χωριού. Η Καρίνα έστειλε με το ταχυδρομείο την Πρωτοχρονιάτικη κάρτα της με παραλήπτη τον Δήμαρχο Ανωγείων και με το ξεχωριστό της ύφος εύχεται στους Ανωγειανούς, υπογράφοντας με το παρατσούκλι “Σκάρα” που της έδωσαν οι ντόπιοι, αναφέροντας:

“Χρόνια Πολλά με χαρά και τρέλα Ανωγειανοί του χρόνου. Για το Δήμαρχο και όλους τους αγαπημένους μου γύρω-γύρω στο χωριό. Με λαχτάρα για να σας ξαναδώ, να σας μυρίζω, να σας ακούω..”Βιόλα μου, Ζουμπούλι μου. Να είσαστε καλά. Η Σκάρα σας..”

Ο Αντάρτης της Ειρήνης, ξαπλωμένος εδώ και τρεις δεκαετίες στον μαγευτικό κάμπο της Νίδας, απέναντι από την σπηλιά του Δία,φτιάχτηκε από τις μεγάλες πέτρες που υπήρχαν στο βουνό πολλές από τις οποίες είχαν χρησιμοποιηθεί τον Μάη του 1941, όταν και  σκορπίστηκαν εκεί από τους πατριώτες ώστε να μην προσγειωθούν τα Γερμανικά αεροπλάνα κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης. Το έργο της συμβολίζει τα δεινά του πολέμου και την αγάπη για την Ειρήνη και τη φύση και χρηματοδοτήθηκε εξολοκλήρου από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γερμανίας, που μέσω της Καρίνας που έζησε για πολλά χρόνια μόνιμα στα Ανώγεια, είπε μια ιδιότυπη “συγνώμη” για τα δεινά που προξένησαν οι Ναζί στον τόπο μας, με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων στις 13 Αυγούστου του 1944.

Καλή χρονιά Καρίνα!