Εντυπωσιακό ήταν και φέτος του έθιμο του “αρφανού” στα Ανώγεια, με τη συμμετοχή όλης της νεολαίας του τόπου, που για εβδομάδες εργάστηκαν στην κοπή, τη συλλογή και την…φύλαξη των ξύλων, ώστε ντόπιοι και επισκέπτες, να απολαύσουν χθες μοναδικές εικόνες αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη. Στα πέντε σημεία του ορίζοντα φάνηκαν οι φλόγες της Ανάστασης, με τις φωτιές από την ενορία της Παναγίας στο Περαχώρι, του Αγίου Ιωάννη στην Καβαλαριά, του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι, του Αγίου Δημητρίου στο Μετόχι, αλλά και των αυτόνομων στο Κομπί, που χωρίς ενορία αποκαλούνται χαϊδευτικά “Παλαιστίνιοι” από τους υπόλοιπους κατοίκους!

Πρόκειται για ένα έθιμο αιώνων, με τη λέξη αρφανός να σημαίνει την φωτιά που φαίνεται από μακριά και ήταν το αναστάσιμο μήνυμα που μετέδιδαν οι κάτοικοι στις γύρω περιοχές την εποχή της Τουρκοκρατίας, αλλά και για τους πολυάριθμους κτηνοτρόφους που είχαν μακριά τα πρόβατα τους και έλειπαν από το χωριό.

Τα τελευταία χρόνια, ο κορονοιός είχε πλήξει αρκετά το έθιμο. αλλά η μεγάλη συμμετοχή φέτος και η διάθεση που υπήρξε, έδειξαν σε όλους μας ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι για το Πάσχα στα Ανώγεια και θα συνεχισθεί απρόσκοπτα και στο μέλλον.

Φέτος, ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης, είπε το Χριστός Ανέστη, όχι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, αλλά από τον χώρο που θα άναβε ο αρφανός στην περιοχή “Σκαλώματα” όπου μαζεύτηκαν οι πιστοί, έλαβαν το Άγιο Φως και απόλαυσαν τον αρφανό.

Όσο για τον νικητή; Όλοι νικητές στην καρδιά μας!

Χρόνια πολλά!

ΠΗΓΗ: Αθηναϊκό Πρακτορείο-Του Μιχάλη Λαμπαθάκη, Ρέθυμνο

Το μόνιασμα των ανθρώπων, η ειρήνη στις σχέσεις τους και το από κοινού βίωμα των μηνυμάτων της Ορθόδοξης Πίστης, είναι το κυρίαρχο που επικρατεί στα Ανώγεια στην εκκλησία του ‘Αι Γιώργη στο Μεϊντάνι. Για πρώτη φορά, όπως ανέφερε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο πρωτοπρεσβύτερος του Ιερού Ναού πατήρ Ανδρέας Κεφαλογιάννης, έφεραν σε πλήρη δέσιμο, το παρελθόν, την παράδοση, το χθες με το σήμερα, «…μέσα από το στολισμό του Σταυρού του μαρτυρίου και του Επιτάφιου που υποδέχτηκε το θείο σώμα». Οι ξομπλιάστρες της ενορίας στο Μεϊντάνι, που γνωρίζουν την τέχνη στολίσματος με μικρά κομμάτια από ζυμάρι, «…μόνιασαν μεταξύ τους, ενώθηκαν και με περίτεχνο τρόπο, ζύμωσαν δημιούργησαν άνθη και λουλούδια, τα έψησαν με τη βοήθεια του φούρναρη Γιώργη Νταγιαντά και δημιούργησαν έναν ξομπλιαστό Σταυρό τον οποίο τοποθέτησαν πάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου μέσα στην εκκλησία», περιγράφει.

Όπως είπε, «οι μέρες που διανύουμε σέρνουν τις δυσκολίες χρόνων, έχουν το βάρος της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας που ταλαιπώρησε όλους τους ανθρώπους, αλλά και τον προβληματισμό που έχει σπείρει μαζί με τον παγκόσμιο θρήνο και την ανασφάλεια στους ανθρώπους, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ήταν μία ευκαιρία να στείλουμε το μήνυμα της ενότητας, της ειρήνης και του μονιάσματος που έχουν ανάγκη οι κοινωνίες. Το μήνυμα ότι μόνο αν ανταμώσουμε όλοι μαζί, αν διατηρήσουμε τις μνήμες μας, την παράδοση μας, αναδείξουμε την ταυτότητα των τοπικών μας κοινωνιών, θα μπορέσουμε όλο αυτό το βάρος των χρόνων που δύσκολα πέρασαν, να το αντέξουμε, να προχωρήσουμε μπροστά και να σφίξουμε όλοι τα χέρια μεταξύ μας για να διώξουμε μακριά τη μοναξιά και το φόβο».

Με το ίδιο σκεπτικό οι ενορίτισσες στα Ανώγεια, στόλισαν τον Επιτάφιο της Εκκλησίας με προικιά που έφεραν από τα σπίτια τους. Προικιά ή προυκιά όπως τα ονομάζουν στα Ανώγεια τα οποία διατηρούν με σεβασμό στα σεντούκια τους, μιας και φέρουν πάνω τους μνήμες από τις πατρογονικές του οικογένειες, τον κόπο από τις γερόντισσες που τα δημιούργησαν, τα έραψαν, τα κέντησαν. «Είναι μία υπόσχεση που κουβέντιασαν οι γυναίκες και οι κοπελιές μέσα στην εκκλησιά μας, κάτω από το Σταυρό, την εικόνα του καπετάνιου μας του ‘Αι Γιώργη, ότι θα προσπαθούν πάντα να στηρίξουν την οικογένεια, τις ανθρώπινες στον τόπο μας σχέσεις, να διατηρήσουν την ειρήνη και την αξία της αγάπης και του μονιάσματος, ανάμεσα σε όλους. Φυσικά και τα λουλούδια που προέρχονται από τους κήπους και τα χωράφια των Ανωγείων, έχουν την αξία τους στους στολισμούς. Όμως έχει μεγάλη δύναμη, κάθε στόλισμα που προέρχεται από κόπο, όπως τα ξόμπλια, που έχει μνήμες και ιστορία πολλών χρόνων όπως τα Προικιά», είπε ο ιερωμένος, συμπληρώνοντας, ότι «…για να βαδίσουμε στο μέλλον, να δείξουμε το δρόμο στα παιδιά μας, οφείλουμε να τα μπολιάσουμε με την αξία του αγωνίζεσθαι και την ανάδειξη, διατήρηση της ιστορίας μας»

Γράφει ο Νίκος Σκουλά-Δικηγόρος και Περιφερειακός Σύμβουλος Κρήτης

Α. Την πιο σκοτεινή ώρα της Μεγάλης Παρασκευής, την πιο σκοτεινή ώρα του πολέμου στην Ουκρανία, τότε ακριβώς απαιτείται να γεννηθεί η ελπίδα για το φως το ανέσπερο.

Συμπληρώνονται δύο μήνες αιματοχυσίας, προσφυγιάς και καταστροφής, μετά την παράνομη εισβολή της Ρωσίας και την κατάκτηση εδαφών στην νότια και ανατολική Ουκρανία.

Διαβάστε την συνέχεια... »

“Η νύχτα των Παθών, αγία Παρασκευή μεγάλη,

θυμάσαι; Οι κράχτες βροντεροί του δρόμου και χουγιάζουν

«Ώρα, ώρα για την εκκλησιά!» Τα σήμαντρα σωπαίναν,

μήπως ταράξουν του Ιησού τον ύπνο ολογυρμένου

στων επιτάφιων τα χρυσά τα σάβανα που οι βιόλες

χλωμές και τα τριαντάφυλλα τα κοκκινοπλουμίζαν.

Θυμάσαι; Η νύχτα των Παθών μα και τ’ Απρίλη η νύχτα

της χώρας όλα, νόμιζες, να βουβαθούν γυρεύαν

θρήσκα και κατανυχτικά, τη σιγαλιά να κάμουν

μια προσφορά ευλαβική προς του Κυρίου τα Πάθη.

Και μοναχά δε σώπαινε στο περιβόλι μέσα

με τη δικούλα του εκκλησιά, με τη λατρεία δική του,

πιστός και ιερουργός Θεού ψηλότερου απ’ όλους,

τ’ αηδόνι. Η νύχτα των Παθών, μα και τ’ Απρίλη η νύχτα.

Διάπλατες πέρα οι εκκλησιές ολόφωτες και φτάναν

απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα στα σπίτια μας οι θρήνοι

σεμνοί κι αντιθρηνούσανε στου χριστιανού τα χείλη:

«Ζωή εν τάφω… Έαρ γλυκύ… Γλυκύτατόν μου τέκνον..»

Μπρος στην πεζούλα του σπιτιού, της γειτονιάς μελίσσι

κι εμείς, αγόρια αγίνωτα κι αστάλωτες παιδούλες,

ο ύπνος δε μας έπαιρνε, προσμέναμε την ώρα

της εκκλησιάς…”

Κωστης Παλαμας, «Γιορτες» (αποσπασμα)

από τη συλλογή «Ασαλευτη Ζωη»

Αγιος Γεωργιος

Με μεράκι, σεβασμό και κατάνυξη, οι γυναίκες όλων των ενοριών σε Ανώγεια και Σείσαρχα, στόλισαν τον Σταυρό και τον Επιτάφιο στις εκκλησίες του τόπου μας. 

Αγιος Δημήτριος-Μετόχι

Αγιος Ιωάννης

Ιερός Ναός της Παναγίας στο Περαχώρι, Άγιος Ιωάννης στο Αρμί, Άγιος Γεώργιος στο Μεϊντάνι, Άγιος Δημήτριος στο Μετόχι , έχουν ανοιχτές τις πόρτες τους για να υποδεχτούν τον κόσμο που θέλει να προσκυνήσει. Στα Σείσαρχα μέχρι αυτή την ώρα δεν είχε τελειώσει η διαδικασία.

Παναγία-Περαχώρι

Αγία Παρασκευή – Σείσαρχα

Συγκεντρώσαμε όλες τις φωτογραφίες με τους Σταυρούς και τους Επιτάφιους και σας τις παρουσιάζουμε. Αλήθεια, ποιος είναι ο πιο όμορφος Σταυρός και ποιος ο πιο επιβλητικός Επιτάφιος;

Χρόνια πολλά. Καλή Ανάσταση σε όλους!

Έναν πολύ ιδιαίτερο Σταυρό έκαναν φέτος στην ενορία του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι, καθώς για πρώτη φορά βλέπουμε αυτός να γίνεται με ζυμάρι, όπως στα παραδοσιακά κουλούρια των Ανωγείων.

Οι ξομπλιάστρες της ενορίας, μαζεύτηκαν στον φούρνο του Νταγιαντά στον Αι Γιώργη, μαζί με τους ιδιοκτήτες, την Μελίνα και τον Γιώργη και έφτιαξαν τον ξομπλιαστό Σταυρό. Παράδοση αιώνων στα Ανώγεια τα ξόμπλια με τη ζύμη, που περνάει φέτος και στον Σταυρό. Όλος ο Σταυρός όπως βλέπουμε στη φωτογραφία είναι με ζυμάρι ξομπλιαστό ψημένα στο φούρνο.

Παράλληλα σε μια ιδιαίτερη πρωτοτυπία με πολλούς συμβολισμούς για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του τόπου, οι γυναίκες της ενορίας του Αγίου Γεωργίου έφεραν στην εκκλησία τα προυκιά τους και με αυτά στόλισαν τον Επιτάφιο. Ιερά κειμήλια για αυτές τις γυναίκες, καθώς είναι τα προυκιά που τους έδωσε η μητέρα τους, όταν έφυγαν από το σπίτι ως νύφες. Ήταν ένα αφιέρωμα και ένα τάμα για όλες αυτές τις γυναίκες, για να στολίσουν φέτος τον Επιτάφιο, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά γενικότερα.

Συγκινημένος παρακολουθούσε όλη τη διαδικασία και τη μεγάλη συμμετοχή και ο εφημέριος της εκκλησίας πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης.

Καλή Ανάσταση και του χρόνου σε όλους!