Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τίμησαν τα Ανώγεια την ιστορική επέτειο  της 25ης Μαρτίου του 1821 όπου οι Έλληνες ύψωσαν το λάβαρο της Επανάστασης για να αποτινάξουν από πάνω τους τον Τουρκικό ζυγό.

Πλήθος Ανωγειανών συγκεντρώθηκαν σήμερα το πρωί στην πλατεία Αρμί, παρά τον δυνατό άνεμο που πνέει και στα Ανώγεια από τα ξημερώματα.

Αρχικά τελέστηκε δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη και στην συνέχεια ο εκπαιδευτικός κ. Στέφανος Κατσιλίανος ανέπτυξε το ιστορικό της ημέρας.

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων στο ηρώο του ανωγειανού αγωνιστή , εκ μέρους του Δήμου Ανωγείων ,του Αστυνομικού τμήματος, της εθνικής αντίστασης και του Λυκείου-Γυμνασίου και Δημοτικού σχολείου.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας με τους μικρούς και μεγάλους μαθητές να εισπράττουν το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκόμενων.

Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες.

 

Ο πανηγυρικός λόγος από τον καθηγητή Στέφανο Κατσιλιάνο

(Ο βασικός κορμός του λόγου αυτού ανήκει σε συνάδελφο καθηγητή, ο οποίος τον εκφώνησε πριν  από 4 χρόνια

σε λύκειο της Αθήνας (2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών).

Ελαφρώς τροποποιημένος και προσαρμοσμένος, στα σημερινά δεδομένα, εκφωνήθηκε από τον κ. Στέφανο Κατσιλιάνο, καθηγητή Φυσικής Αγωγής του Σταυράκειου Γυμνασίου Ανωγείων, την 25η Μαρτίου 2013.)

 

Ο λόγος αυτός απευθύνεται σε μαθητές. Όσοι από εσάς  όμως θεωρούν ότι η ζωή συνεχίζει να τους διδάσκει, σήμερα θα λέγονται «μαθητές». Οι υπόλοιποι θα λέγονται «δάσκαλοι».

 

«Αγαπητέ μαθητή,

Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραΐσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο του Ολυμπιακού.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ και την ΑΕΚ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο. Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα…

Τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για καφέ, στο Facebook ή για κάτι άλλο. Άσε που έχεις και την κουραστική παρέλαση των50 μέτρωννα ακολουθεί…

Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δουλεύω στο ελληνικό σχολείο, σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία  ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου.

Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στην συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν όλοι στις απαιτήσεις του µαθήµατος.

Αρκετοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις, δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος, που µε σόκαρε, που µε έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.

Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σαθρό υπάρχει στο νεοελληνικό σχολείο, πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος το σχολείο μας σήμερα χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων, της συνείδησης και του ήθους.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας, των «μεγάλων», των δασκάλων σας και των γονιών σας. Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.

 

Η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που διέρχεται ο τόπος δυστυχώς θα αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στο χρόνο και θα στιγματίσει και επόμενες γενιές. Τι βολικό όμως που η κυριαρχία της οικονομικής κρίσης επισκίασε τη γενική κρίση αξιών, αρχών και ήθους που πολύ καιρό τώρα βιώνουμε σε κάθε πτυχή της ατομικής, οικογενειακής και κοινωνικής μας ζωής. Άλλωστε, η πρώτη αποτελεί προιόν και παράγωγο της δεύτερης, καθώς τα σκάνδαλα, οι κλεψιές και οι μίζες γίνονται από ανθρώπους καταρχήν ανήθικους και ασυνείδητους.

 

Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο,
σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο και έµαθε πέντε κολλυßογράµµατα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών. Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο.

Και µπορείς πολύ πιο νέος από το στρατηγό Μακρυγιάννη να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

 

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το νόθο γιο μιας καλογριάς, τον Γιώργη Καραϊσκάκη. Ηταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που µάθαµε σαν µπέσα, ήταν πάνω απ´ όλα ντόμπρος και µπεσαλής.
Αυτό θα θέλαμε να έχετε κι εσείς.

Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα.

Να αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά. Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.

Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά.

Και ειρωνικό ίσως, καθώς οι σημερινοί «επαναστάτες» ή έστω αυτοί που κρατούν τα ηνία της χώρας μας, ζητούν από το λαό θυσίες, εξαθλίωση και αίμα, ενώ στα δικά τους βασιλικά «θέλω» δεν κάνουν καμία έκπτωση.

Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας, να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το μέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική. Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών, της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.

Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της, περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.

Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση και την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας, μόνο σε εσάς ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση να αγωνιστείτε, να αντισταθείτε,να πολεµήσετε,να νικήσετε.

Και από σεβασμό σε αυτούς που το έπραξαν 200 χρόνια πριν χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Μη µας απογοητεύσετε!!»

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->