“Πάντα πεθαίνει ο αετός με τα φτερά ανοιγμένα,

κι ο πατριώτης άνθρωπος, με χέρια δοξασμένα.

=============================================

Για την πατρίδα πέσανε σαν ήρωες στο χώμα,

μην κλαίτε μάνες γιατί ζουν για όλους μας ακόμα.

===========================================

Με αίμα το ποτίσανε και με τιμή το χώμα,

και θα μυρίζει γιασεμί, στον πιο βαρύ χειμώνα.

============================================

Αθάνατοι, αξέχαστοι και πάντα τιμημένοι,

και η σημαία με αίμα τους θα είναι ποτισμένη.

=================================================

Με αυτές τις μαντινάδες υποδέχτηκε ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης, τους Κύπριους μοτοσικλετιστές, μέλη της “πρωτοβουλίας μνήμης Ισαάκ και Σολωμού”, που γύρισαν όλη την Ελλάδα με τις μηχανές τους και από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, για να στείλουν το μήνυμα ότι η μνήμη των ηρώων μας και τα μηνύματα του αλτρουισμού, του ηρωισμού και της αυτοθυσίας τους, πρέπει να τιμώνται με σοβαρότητα, σεβασμό και υπευθυνότητα, μακριά από οποιεσδήποτε εθνικιστικές εξάρσεις και σκοπιμότητες.

Το χειροφίλημα του παπά Ανδρέα στη μητέρα του Σολωμού, Τασούλα, ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές αυτής της επίσκεψης, ενώ ακολούθησε το τραγούδι του ιερωμένου του Αγίου Γεωργίου, μέσα στο Ναό, με το μαντολίνο του Βασίλη Δραμουντάνη, στον σκοπό του “Δεν ξεχνώ, Καραολής και Δημητρίου θα γενώ”.

Η επίσκεψη αυτή έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στην Κύπρο και εκτενή ρεπορτάζ έγιναν σε όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά σάιτ που εστίασαν στην ομιλία του π. Ανδρέα, που τόνισε τα εξής:

“Ο Ψηλορείτης της ελευθερίας, ο Ψηλορείτης της Δημοκρατίας, ο Ψηλορείτης των Αγώνων και της ανταρτοσύνης, ο Ψηλορείτης το βουνό του Θεού μας και Θεού όλου του κόσμου καλωσορίζει στην Ανω- Γη στα Ανώγεια μας, τους αγωνιστές του Πενταδάκτυλου, τους συνεχιστές των ηρωομαρτύρων Ισαάκ και Σολωμού. Εν έτει 2021 διακόσια χρόνια από την Επανάσταση, το μήνυμα της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απελευθέρωσης είναι πάλι επίκαιρα. Ένα μεγάλο κομμάτι της Κύπρου παραμένει υπό στρατιωτική τουρκική κατοχή, θυμίζοντας, εδώ και τέσσερις δεκαετίες ότι ο Οθωμανικός ζυγός είναι ακόμα εδώ. Ο Ισαάκ με το Σολωμό ήρθαν με τη θυσία τους να θυμίσουν σε όλους εμάς ότι δεν πρέπει να καταθέτουμε τα όπλα. Και δεν λέω να κάνουμε πόλεμο, αλλά ως Έθνος έχουμε να αξιοποιήσουμε τα δικά μας «όπλα» τις δικές μας δυνατότητες για να πέσει και το τελευταίο τείχος στην Ευρώπη. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί μέσα από μια διαρκή υποχωρητική στάση, αλλά μέσα από ένα διεκδικητικό πλαίσιο. Γιατί αυτό που ζητάμε είναι πολύ απλό: Πλήρη αποχώρηση των Κατοχικών δυνάμεων και ειρηνική συμβίωση όλων στην Κύπρο. Εκφράζω από το ιερό βήμα της εκκλησίας μας την ικανοποίηση μου που μαζί σας θα τιμήσουμε τους ήρωες Ισαάκ και Σολομό. Και είναι τιμή για αυτό εδώ το μαυροντυμένο από τρία Ολοκαυτώματα χωριό που υποδέχεται την μάνα και την αδερφή του Σολωμού- Σολωμού.

Σας καλώ λοιπόν να κρατήσουμε όλοι μας ψηλά στον ιστό της μνήμης τη σημαία της θυσίας των δυο ηρώων μας. Να κρατήσουμε ψηλά την ιδέα της ελεύθερης αδερφής Κύπρου, την ιδέα της αξιοπρέπειας και της Δημοκρατίας. Αδέρφια μου. ο δικός μας πόλεμος είναι λευκοντυμένος με τις αξίες του δικαίου, με την ασπίδα της αμύνης με τη ματιά της έκπληξης για μια αδικία που κρατάει σε εγρήγορση τους προβληματισμούς μας για το αύριο για το μέλλον για όλα όσα θα βρουν μπροστά τους τα παιδιά μας. Είναι λευκές οι φορεσιές μας διότι η ελευθερία είναι λευκοντυμένη η δημοκρατία είναι λευκοντυμένη και το λευκό δεν έχει ούτε μια πιτσιλιά μαύρου μέσα του, διότι το μαύρο το φέρουν πάντα οι εχθροί οι αδικούντες οι άτιμοι οι σπέρνοντες πόνο και οδύνη. Στο δικαστήριο των εθνών και της ιστορίας αυτό προτασουμε… Το λευκό του δικαίου που μας ανήκει το λευκό που αγκαλιάζει τη γαλανόλευκη το λευκό που απλώνεται ως καμβάς στην κυπριακή τιμημένη σημαία μας. Να είστε αδέρφια μου απολύτως σίγουροι ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος στις περγαμηνές τους θα κάνουν λόγο για το λευκό που αφορά σε Κύπρο και Ελλάδα και θα μιλήσουν για το θαύμα της αιματοβαμμένης γης που παρέμεινε λευκή για τα μαυρισμένα σπίτια από τις οβίδες του μίσους που παρέμειναν λευκά για τις μαυροντυμενες μάνες που τα ρούχα τους μοιάζανε νυφικά κατάλευκα για τους μπαρουτοκαπνισμενους άντρες μας που έμοιαζαν άγγελοι με κατάλευκα φτερά. Αυτό το λευκό κρατήστε στη ζωή σας αυτό το λευκό διδάξετε, με αυτό βάψτε τις γειτονιές και τις ζωές των παιδιών και να είστε φωτισμένοι και σίγουροι για την του Θεού και ανθρώπων δικαίωση. Τιμή και Δόξα στους δυο ήρωες. Τιμή και Δόξα στους πεσόντες του 1974.”

-Μετά την ομιλία όλοι έψαλαν τον εθνικό Ύμνο.

Οι Κύπριοι τόνισαν αργότερα ότι : “Το καλωσόρισμα του Πάπα-Ανδρέα Κεφαλογιάννη, στον Άη Γιώργη των ηρωικών Ανωγείων, ήταν συγκλονιστικό. Το «δεν ξεχνώ» ακούστηκε ως τον Πενταδάκτυλο, αφήνοντας εκεί χώμα από τον Ψηλορείτη και λεβεντιά από ολάκερη την Κρήτη. Το οδοιπορικό μνήμης και αξιοπρέπειας δεν θα μπορούσε να αποφύγει τη συνάντηση με τον περήφανο παπά των Ανωγείων, που αγκάλιασε νοερά και φυσικά την «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού», την κυρία Τασούλα, την Αναστασία, τον Τάσο και τον Σολωμό. «Καραολής και Δημητρίου θα γενώ» τραγούδησε κι ήταν λες και η ψυχή του καθάριζε την καταχνιά της τουρκικής κατοχής, που φέτος συμπληρώνει 47 χρόνια στην Κύπρο. Είχε γίνει ξεκάθαρο πως Κρήτη και Κύπρος, δυο αδερφάδες ηρωικά μαχόμενες, δεν θα πεθάνουν, δεν θα βουλιάξουν στη λήθη και στη μεμψιμοιρία.”

Στη συνέχεια, στο πρόγραμμα της επίσκεψης ήταν και η κατάθεση στεφάνου στο Αρμί στο Ηρώο των τριών Ολοκαυτωμάτων των Ανωγείων. Όπως τονίζουν τα μέλη της πρωτοβουλίας μνήμης Ισαάκ και Σολωμού: 1822, 1867, 1944. Τρεις χρονιές μαύρες για τους Ανωγειανούς της Κρήτης, έναν λεβέντικο λαό που έβαζε μπρος τα δυο του χέρια και σηκωνόταν μετά από κάθε τραγωδία. Οι μοτοσικλετιστές απέτισαν φόρο τιμής στο Μνημείο των τριών Ολοκαυτωμάτων, που αγιοποίησαν τα Ανώγεια νυν και αεί. Τον Μάιο του 1822, με αρχηγό τον Βασίλη Σμπώκο, οι Ανωγειανοί εξεγέρθηκαν όπως όλη η Ελλάδα. Πολέμησαν τους Τούρκους εισβολείς και τους νίκησαν, μα εκείνοι ως αντίποινα έκαψαν το χωριό ολοσχερώς. Το 1867, ο Ομέρ πασάς κατέλαβε τα Ανώγεια και ο Ρεσίζ πασάς διαπράττει το δεύτερο ολοκαύτωμα του χωριού. Τη μεγαλύτερη καταστροφή γνώρισαν τα Ανώγεια επί γερμανικής κατοχής, στις 13 Αυγούστου 1944. Το ολοκαύτωμα από τους ναζί κράτησε 15 μέρες και ισοπέδωσε το χωριό. Κι όμως, οι Ανωγειανοί στέκονται καλά και δεν παραδέχονται την ήττα. Στέλνουν μηνύματα περηφάνιας στην τουρκοκρατούμενη Κύπρο και γεννούν ελπίδα.” ολοκληρώνουν.


Στο Αρμί βρέθηκε και ο δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά:

“Με συγκίνηση υποδεχόμαστε μπροστά στο μνημείο του αγνώστου  Ανωγειανού αγωνιστική την μητέρα και τους φίλους δύο σύγχρονων ηρώων, του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού. αγαπητοί αδελφοί Κύπριοι καλωσορίσατε στα Ανώγεια.

ένα τόπο ο οποίος τους τελευταίους δύο αιώνες έχει δεχτεί τρία ολοκαυτώματα γιατί οι κάτοικοι αυτού του τόπου έχουν υψηλό το αίσθημα της ελευθερίας της ανεξαρτησίας. και αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε στον κόσμο και αυτό είναι το μήνυμα που δίνουμε και σε σας ότι όταν είμαστε εφοδιασμένοι με αγάπη και πίστη για το δίκαιο αγώνα μας στο τέλος του δρόμου βρίσκετε μονάχα η δικαίωση.” 

Ο Λευτέρης Μπέρκης τους αποχαιρέτησε με τις παρακάτω δυο μαντινάδες:

Οι Κρήτες και οι Κύπριοι, αδέρφια στους αιώνες,

το μαρτυρούνε τα γραφτά, το αίμα κι οι αγώνες.

=============================================

Κρήτη και Κύπρος έχουνε, δύναμη μιας Ηπείρου,

και ας το καταλάβουνε, όλοι τους γύρου γύρου.

Μετά την αναχώρηση τους από τα Ανώγεια, έκαναν μια στάση και στην Αξό στο μουσείο ξυλογλυπτικής του Γιώργου Κουτάντου, όπου ένα από τα ξυλόγλυπτα του απεικονίζει τον Σολωμό Σολωμού. “Ήταν ένα ελάχιστο «ευχαριστώ» στον γλύπτη Γιώργη Κουτάντο η επίσκεψη της «Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού» στο Μουσείο Ξυλογλυπτικής στην Αξό Μυλοποτάμου, Ένα ευχαριστώ για το γλυπτό που απεικονίζει τον Σολωμό Σολωμού, τη στιγμή που ανεβαίνει στον ιστό της κατοχής και μαζί του ανεβάζει έναν ολόκληρο λαό, αντιστεκόμενος στη μοίρα και στην υποδούλωση και τη γιαγιά με τη φωτογραφία του Τάσου Ισαάκ, μια μορφή αυταπάρνησης και μαγκιάς, από την καλύτερη πάστα ανθρώπων της Κύπρου και του Ελληνισμού. Οι μοτοσικλετιστές περιηγήθηκαν στους χώρους, είδαν τον «Λυράρη», τον «Κρητικό», τόσα και τόσα εκθέματα που ζωντανεύουν τις μνήμες του Ελληνισμού. Η μνήμη αντιστέκεται στην Αξό. Η Κρήτη πρέπει να ’ναι περήφανη για το Μουσείο Ξυλογλυπτικής και τα γλυπτά που στέκονται καλά, ενάντια στη λήθη.” ανέφεραν σχετικά.

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->