«Με αφορμή το πολύ πετυχημένο γκράφιτι με τη μορφή του μοναδικού και πάντα συγκλονιστικού και επίκαιρου Νίκου Ξυλούρη, να καλωσορίζει όποιον περνά από την είσοδο του χωριού στα Ανώγεια, θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους συντελεστές που συνέλαβαν και εκτέλεσαν αυτή την εξαιρετική ιδέα στα πλαίσια του φεστιβάλ ”Χαιμαλίνα” και να πω τα εξής: Ο Νίκος Ξυλούρης, ο αθάνατος Ψαρονίκος,  έχει αγγίξει τα όρια του μύθου για τον τόπο μας. Όσο μάλιστα περνάνε τα χρόνια, αυτός μεγαλώνει περισσότερο.Τούτο συνέβη κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο γιατί είχε μια σπάνια φωνή με υπέροχες αρμονικές, χρώματα και άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά που δεν είναι του παρόντος και τραγούδησε μεγάλα τραγούδια κρητικά, παραδοσιακά, αντιπολεμικά και κάθε άλλης ανθρώπινης υπόστασης, αλλά και επειδή ο χαρακτήρας του και ο τρόπος ζωής του, ήταν εκτός από τα ψυχικά του χαρίσματα, απαλλαγμένος κατά ένα άγνωστο, θεϊκό τρόπο, από τα πράγματα που αποτελούν τροχοπέδη για την πρόοδο του τόπου μας και της φυλής μας ως Έλληνες. Ο Νίκος δεν ήταν κουμπουροφόρος, ο Νίκος δεν είχε υπόγειες διασυνδέσεις με πολιτικά γραφεία και κυκλώματα της νύχτας, ο Νίκος δεν ζούσε για το χρήμα και ότι αυτό συνεπάγεται, ο Νίκος δεν έπαιρνε παράνομες επιδοτήσεις, ο Νίκος αγαπούσε και χαμογελούσε σε όλους, ο Νίκος έδειξε στην πράξη την αντιφασιστική του θέση και τραγούδησε την “Ξαστεριά” μέσα στο Πολυτεχνείο και μετά ούτε που το ανέφερε ποτέ και ούτε διεκδίκησε κάποιο τίτλο τιμής γι αυτό. Ο Νίκος ένωνε- έσμιγε τους ανθρώπους.  Ο Νίκος έδειξε σε όλους τις  αρχές πάνω στις οποίες πρέπει να είναι δομημένη η ζωή κάθε ανθρώπου για να πάει μπροστά ο ίδιος και η κοινωνία που ζει. Τις αρχές που έχουμε χάσει εδώ και αρκετά χρόνια, πράγμα που μας οδήγησε σαν κοινωνία στην κρίση, στα μνημόνια και στην φτωχοποίηση, όχι βέβαια, κατά παράδοξο τρόπο, αυτών που πρωτοστάτησαν να έρθει, αλλά μεγάλου μέρους του λαού μας. Προτείνω λοιπόν, μετά από πρωτοβουλία του Δήμου Ανωγείων, η μορφή του Νίκου Ξυλούρη στην είσοδο του χωριού, να μείνει για πάντα εκεί και να θυμίζει στον καθένα που περνά, αυτές τις αξίες και τα ιδανικά με τα οποία πρέπει να ζει κανείς, στην πράξη βέβαια.»

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Γιάννης Γ. Καλομοίρης (Ντουλγκέρη)

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->