Μια φιλία δεκαπέντε ετών, μια παρέα ένα βράδυ στο Λονδίνο και ένα μικρό ποίημα, ήταν αρκετά για την δημιουργία ενός υπέροχου τραγουδιού, με τους στίχους και την απαγγελία του σπουδαίου Ανωγειανού τραγουδοποιού, Λουδοβίκου των Ανωγείων και την μουσική του μεγάλου Έλληνα συνθέτη, Βαγγέλη Παπαθανασίου. Τίτλος του τραγουδιού, “Ο Άνεμος”, το οποίο και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην εκπομπή “Αντιθέσεις” του Γιώργου Σαχίνη και του τηλεοπτικού σταθμού ΚΡΗΤΗ TV, τραγούδι το οποίο μαγεύει με την απλότητα αλλά συνάμα και την τόσο υψηλή ποιότητα του. Ο ίδιος ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, περιγράφοντας σε προσωπική του σελίδα την βραδιά εκείνη στο Λονδίνο, όπου βρέθηκε με τον φίλο του Βαγγέλη Παπαθανασίου και γεννήθηκε αυτή η ιδιαίτερη συνεργασία, τονίζει τα εξής:

 

” Ένα ταξίδι μου στο Λονδίνο πριν λίγο καιρό και πέρασα να δω το Βαγγέλη Παπαθανασίου (μας συνδέει μια φιλία δεκαπέντε χρόνων ) και τον βρήκα να δουλεύει για τη ΝΑΣΑ ένα καινούριο έργο για το πλανήτη Δια. Ένα από τα βράδια μιλούσαμε αυτά που “πρέπει”σε τέτοιες συναντήσεις και κάποια στιγμή του διηγήθηκα μια μικρή ιστορία μου για τον “κλέφτη άνεμο”. Ενθουσιάστηκε! Πάμε να το ηχογραφήσουμε  μου είπε. Μπήκαμε στο στούντιο και αμέσως άρχισε με κλειστά μάτια να κάνει μουσική πάνω στην αφήγηση…” ολοκληρώνει ο Λουδοβίκος.

 

Απολαύστε στον παρακάτω σύνδεσμο τον “Άνεμο” του Λουδοβίκου των Ανωγείων και του Βαγγέλη Παπαθανασίου, που σίγουρα θα σας ταξιδέψει σε όμορφα μέρη και αναμνήσεις με την μελωδία και τους στίχους του. Στίχους που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά..

 

“Το παράθυρο ήταν ανοιχτό κι ο μικρός άνεμος της Αυγής, έσπρωξε ελαφρά τα φύλλα, φούσκωσε την κουρτίνα και μπήκε στο δωμάτιο. Η κόρη κοιμόταν. Τα μακριά, σγουρά, ξανθά μαλλιά της, δεν σκέπαζαν το γυμνό της σώμα, μα κρέμονταν ως το πάτωμα.

 

Ο Άνεμος, μπήκε στα μαλλιά, πήρε το σγουρό, το χρώμα και το άρωμα. Ύστερα την χάιδεψε στον γυμνό της ώμο και έφυγε. Ανέβηκε στα βουνά και σκόρπισε το άρωμα στα χόρτα και τα λουλούδια. Κατηφόρισε στην ήσυχη λίμνη και φύσηξε το σγουρό των μαλλιών πάνω στην γυαλάδα της. Μετά μπήκε μες στα σπαρτά και τα έβαψε, χρυσοκίτρινα.

 

Κουρασμένος, κάθισε κάτω από το πεύκο και είπε: “Ε, το χάδι όμως στον ώμο μου, θα το κρατήσω για μένα…”

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->