Διαβάστε παρακάτω το ιστορικό της επετείου της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όπως το ανέπτυξε σήμερα στην πλατεία Αρμί η εκπαιδευτικός του Γυμνασίου Ανωγείων κ. Χρυσούλα Ηλιάδου. Αναλυτικά:

 

 

25η Μαρτίου 2016

 

Αιδεσιμότατοι, Αξιότιμε κ. Δήμαρχε, Αξιότιμη κυρία Διοικητά, Κυρίες και κύριοι, Αγαπητά μας παιδιά,

 

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε την Επανάσταση του 1821, το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας. Για μία ακόμη φορά τιμούμε τους προγόνους μας, που έδωσαν τη ζωή τους στον απελευθερωτικό αγώνα. Μαζί με την εθνική επέτειο γιορτάζουμε και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που συμβολικά ταυτίστηκε με την Επανάσταση που είχε ξεκινήσει ένα μήνα νωρίτερα.

 

Ο Αγώνας του ’21 προετοιμάστηκε μεθοδικά μετά από αποτυχημένα κινήματα που πνίγηκαν στο αίμα από τους Οθωμανούς και στηρίχτηκε στη βούληση και στην πίστη φωτισμένων πατριωτών Ελλήνων. Το εκπληκτικό ήταν το πώς κατόρθωσε η ελληνική ψυχή να παραμείνει αδούλωτη για τετρακόσια χρόνια και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μπόρεσε να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά της.

 

Αυτό συνέβη επειδή κάποιοι αφανείς ήρωες ανέλαβαν να κρατήσουν άσβεστη τη σπίθα της Λευτεριάς με την καλλιέργεια της γλώσσας και της εθνικής συνείδησης. Ο Ρήγας Φεραίος, οι Έλληνες διαφωτιστές του εξωτερικού με κορυφαίο τον Αδαμάντιο Κοραή και η Φιλική Εταιρία εργάστηκαν για να ριζώσει και να βλαστήσει ο σπόρος της Ελευθερίας στους υπόδουλους Έλληνες.

 

Βέβαια, η λογική έλεγε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εξέγερσης απέναντι στην πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Η σύγκριση των αριθμητικών και ποσοτικών δεδομένων σε ανθρώπους, όπλα και εφόδια μεταξύ των δύο πλευρών ήταν συντριπτική υπέρ των Τούρκων. Επιπλέον, η Ευρώπη, οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας ήταν εχθρικές απέναντι στα επαναστατικά κινήματα που θα μπορούσαν να ξεσηκώσουν τους υπόδουλους λαούς και να διαλύσουν τις Αυτοκρατορίες.

 

Χωρίς αμφιβολία, ο αγώνας αυτός έχει τις διαστάσεις ενός θαύματος. «Γιατί στο θαύμα κι όχι στη λογική, χρωστάει την ανάστασή του το Γένος», έγραψε ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Η μεθοδική προετοιμασία και η πίστη  έφερε το ποθούμενο αποτέλεσμα.

 

“Λευτεριά ή Θάνατος” ήταν το σύνθημα σ’ όλες τις υπόδουλες ελληνικές περιοχές. Πράγματι, η Επανάσταση που ξεκίνησε στη Μολδοβλαχία με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και στις άλλες περιοχές πνίγηκε στο αίμα. Μόνο στην Πελοπόννησο ο Αγώνας κατέγραψε πολλές επιτυχίες και διατήρησε το ελληνικό ζήτημα στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο περίπου μια δεκαετία ώσπου να υπογραφεί η συνθήκη ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους.

 

Μέχρι όμως να φτάσει στο αίσιο τέλος η Επανάσταση πέρασε από πολλά κύματα. Τα δύο πρώτα χρόνια οι Έλληνες κέρδισαν πολλές νίκες στο Μοριά και τη Στερεά Ελλάδα. Ακολούθησε μια κάμψη του Αγώνα εξαιτίας των αντιπαραθέσεων στρατιωτικών και πολιτικών, που οδήγησαν σε εμφύλιες συγκρούσεις και έβαλαν σε κίνδυνο όσα είχαν κατακτήσει ως τότε. Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα με την αποβίβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο το 1825, την πτώση του Μεσολογγίου το 1826 και της Ακρόπολης το 1827. Ο τυφλός κομματισμός, ο διχασμός, ο παραγκωνισμός άξιων οπλαρχηγών και η έλλειψη οικονομικών πόρων έφεραν την Επανάσταση στο χείλος του γκρεμού. Υπήρχε ο κίνδυνος οι θυσίες να πάνε χαμένες και οι Έλληνες να μην αποκτήσουν την Ελευθερία τους.

 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες καλείται ο Ιωάννης Καποδίστριας ως Κυβερνήτης να βάλει τάξη και να διεκδικήσει τα μέγιστα δυνατά όρια του νέου Ελληνικού Κράτους. Τελικά, οι Μεγάλες Δυνάμεις καθόρισαν αυτά τα σύνορα και το  πρώτο Ελληνικό Κράτος περιελάμβανε την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες.

 

Σημασία έχει ότι ο μεγάλος Ξεσηκωμός του ’21 ξεκίνησε χωρίς ουσιαστική βοήθεια από τους ξένους και στηρίχθηκε αποκλειστικά στους Έλληνες, οι οποίοι κατάφεραν το πρώτο ουσιαστικό πλήγμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Επανάσταση του ’21 στάθηκε το πιο σημαντικό γεγονός της εποχής της γιατί απέδειξε ότι η αγωνιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού μπορούν ν’ αλλάξουν την ιστορική του μοίρα.

 

Τότε είχαμε να αντιμετωπίσουμε μια ισχυρή Οθωμανική αυτοκρατορία, ενώ σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με διάφορα ισχυρά απρόσωπα οικονομικά κέντρα. Βέβαια, γι΄ αυτήν την οδυνηρή κατάσταση ευθύνονται όλοι, από την κορυφή μέχρι τη βάση της πολιτικής και κοινωνικής πυραμίδας. Όλοι όσοι νομιμοποίησαν τη διαφθορά και κατήργησαν παραδοσιακές αξίες που χαρακτήριζαν τον ελληνικό λαό. Αλλά και όλοι εμείς που προτάξαμε την ατομικότητα και το προσωπικό συμφέρον έναντι της συλλογικότητας και της κοινωνικής προσφοράς. Όλοι εμείς που ανεχτήκαμε και επιτρέψαμε να κυριαρχήσει η φαυλότητα, η ανομία, η αναξιοκρατία και η ατιμωρησία.

 

Όπως, λέει κι ο Μακρυγιάννης: “Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος.[…] Είμαστε εις το “εμείς” κι όχι εις το “εγώ”.

 

Σ΄ αυτήν τη δύσκολη στιγμή που περνά η πατρίδα μας, θα πρέπει να ανατρέξουμε στις αξίες και στα ιδανικά του ΄21, στο «εμείς» του Μακρυγιάννη, στον πατριωτισμό και τη θυσία των αγωνιστών, να κρατήσουμε αυτά που μας ενώνουν και να αναλογιστούμε τι είχαμε, τι έχουμε και τι μας αξίζει.

 

Να γιατί ο Αγώνας του ’21 παραμένει διαχρονικός κι επίκαιρος για μας τους Νεοέλληνες. Σε καιρό ειρήνης όπως σήμερα το πνεύμα του ‘21 μπορεί και πάλι να εμπνεύσει το ελεύθερο έθνος μας. Γιατί, για την ελευθερία πασχίζουμε όταν καλλιεργούμε το πνεύμα και ανυψώνουμε την ψυχή μας, όταν ξεπερνάμε τους μικροεγωισμούς και τρέφουμε την ελπίδα, όταν διατηρούμε την αξιοπρέπειά μας και τολμάμε να οραματιζόμαστε ένα καλύτερο αύριο.

Ας κρατήσουμε τα λόγια του Ανδρέα Κάλβου: «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->