Τα Ανώγεια τίμησαν σήμερα Τετάρτη 25 Μαρτίου την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και παρά τον δυνατό άνεμο που επικρατούσε πλήθος κόσμου βρέθηκε από νωρίς στην πλατεία Αρμί, όπου υπάρχει και το ηρώο του Ανωγειανού αγωνιστή.
Αρχικά τελέστηκε επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη από όλους τους ιερωμένους του χωριού παρουσία του Δημάρχου Ανωγείων κ.Μανόλη Καλλέργη,των δημοτικών συμβούλων,των εκπαιδευτικών, αλλά και των αστυνομικών Αρχών.
Στη συνέχεια είχαμε την κατάθεση στεφάνων στο άγαλμα του Aνωγειανού αγωνιστή και ακολούθησε όπως πάντα η παρέλαση της μαθητιώ σας νεολαίας ,ξεκινώντας από το ζύγωμα και φτάνοντας μέχρι τον Άγιο Γεώργιο.Το κοινό χειροκρότησε θερμά τους μαθητές,μικρότερους και μεγαλύτερους,ενώ ανάμεσα τους ήταν και αρκετοί ντυμένοι με παραδοσιακές Κρητικές στολές.
Πριν την παρέλαση η εκπαιδευτικός κ. Μακρή Ελένη ανέπτυξε στον κόσμο το ιστορικό της σημερινής επετείου σε μια πολύ δυνατή ομιλία που χειροκροτήθηκε επίσης θερμά.
Αναλυτικά η κ. Μακρή είπε στην ομιλία της τα εξής:

Αιδεσιμότατοι, Κε Δήμαρχε και δημοτικοί σύμβουλοι, Κε διοικητά του αστυνομικού τμήματος Ανωγείων, συναδέλφισσες και συνάδελφοι αγαπημένοι μας μαθητές και μαθήτριες, Ανωγειανές και Ανωγειανοί,

Όπως γνωρίζουμε όλοι, η αποφράδα ημέρα του Ελληνισμού ήταν η 29η Μαίου του 1453. Στις 8 το πρωί στην πρωτεύουσα της βυζαντινής αυτοκρατορίας η περιοχή της πύλης του Αγίου Ρωμανού, όπου μαχόταν ο αυτοκράτορας δέχεται επίθεση. Λίγο μετά έπεφτε νεκρός ο Κωνσταντίνος Δραγάτσης ο έβδομος των παλαιολόγων, ο έσχατος των Ελλήνων αυτοκρατόρων, ο υπερασπιστής της πόλης του μεγάλου Κωνσταντίνου. Η κραυγή ότι η πόλη είχε χαθεί αντήχησε στους δρόμους.
Η Βασιλίσσα των πόλεων, ο φωτεινός φάρος ολόκληρης χι¬λιετηρίδας γίνεται η έδρα του Ισλάμ. Ο Ναός της Αγίας Σοφίας, της Σοφίας του θεού, από θαύμα και καύχημα της Ορθοδοξίας, γνωρίζει τον εμπαιγ¬μό και σκιάζεται από τους μιναρέδες των κηρυγμάτων του Αλλάχ.
Χειρότερη λύση δε μπορούσε να επιφυλάξει η μοίρα σ’ έναν τόπο κι ένα λαό που τόσους θριάμβους πέτυχε και τόσο κάλλος σκόρπισε.
Οι πανανθρώπινες αξίες, για τις οποίες τόσο αγωνίστηκαν οι Έλληνες και τόσο αίμα πρόσφεραν, καταρρακώνονται από τον κατα¬κτητή.
Τέσσερις αιώνες σκλαβιάς και πείνας. Τέσσερις αιώνες σφαγές και παιδομάζωμα.
Ο Έλληνας γίνεται ραγιάς. Οι αυθαιρεσίες μιας άδικης και τυραννικής εξουσίας με τις απαγορεύσεις, τις βαριές φορολογίες και αγγαρείες, τις καταδιώξεις, κακοποιήσεις, φυλακίσεις και εκτελέσεις, η προσβολή των αυστηρών αντιλήψεων ηθικής των Ελλήνων με την αρπαγή και το κλείσιμο των παιδιών τους στα χαρέμια, δημιουργούν μια αφόρητη κατάσταση τρομοκρατίας, γέμιζαν τη ζωή των Ελλήνων με αγωνία, τους απέλπιζαν και τους έσπρωχναν στην εξέγερση.
Ορθά ένας μπέης της Άρτας προέβλεπε την επιτυχία της Ελληνικής επανάστασης
«Αδικήσαμε το ραγιά, έλεγε, και από πλούτη και από τιμή και τον αφανίσαμε και μαύρισαν τα μάτια του…Και η αρχή είναι τούτη, οπού θα χαθεί το βασίλειο μας».
Από τις αρχές του 19ου αιώνα ο σκλαβωμένος λαός ωρίμαζε με επιταχυνόμενο ρυθμό.
Η διάχυτη άλλοτε ελπίδα ότι θα λυτρωθεί με τη βοήθεια ξένου κράτους έχει κλονιστεί σημαντικά, ύστερα από τόσες πικρές απογοητεύσεις. Ο ελληνικός λαός παύει να προσμένει τον σωτήρα και στρέφεται στον εαυτό του.
Ο Ρήγας Βελεστινλής είναι η προσωπικότητα που συλλαμβάνει το σχέδιο που θα οδηγούσε στην παλιγγενεσία. Η δολοφονία του όμως αναστέλλει προσωρινά την προετοιμασία.
Το δύσκολο έργο αναλαμβάνει να συνεχίσει το 1814 η φιλική εταιρεία.
Πριν 200 και πλέον χρόνια σε ένα μικρό και σκοτεινό δωμάτιο, στην φιλόξενη Οδησσό, τρία χέρια απλώθηκαν αργά, τελετουργικά και ακούμπησαν με ευλάβεια στο ευαγγέλιο. Τα πρόσωπα μόλις που διακρίνονταν στο ημίφως των κεριών. Ήταν ο Νικόλαος Σκουφάς, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Εμμανουήλ Ξάνθος. Ασήμαντοι έμποροι, ένοιωσαν πως πνίγονται και δε μπορούσαν πια να βαστάξουν τη σκλαβιά. Πρώτα ο ένας κι ύστερα όλοι μαζί επαναλάμβαναν τα λόγια του ιδρυτικού όρκου της συνωμοτικής οργάνωσης που πήραν την πρωτοβουλία να δημιουργήσουν.
«…. ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς ! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου…»
Ο όρκος αυτός επαναλήφθηκε πολλές φορές μέχρι το άγιο ΄21.
Η εταιρεία σύντομα απέκτησε χιλιάδες μέλη ¨αποστόλους¨ της ιδέας της επανάστασης. Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, ενθουσιώδης πατριώτης αναλαμβάνει την αρχηγία της εταιρείας.
Έτσι στις 22 Φεβρουαρίου του 1822 πέρασε τον ποταμό Προύθο και στις 24 του ίδιου μήνα απηύθυνε από το Ιάσιο την περίφημη επαναστατική προκήρυξη «μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» ενώ ταυτόχρονα άρχισε να στρατολογεί νέους.
Στην Πελοπόννησο, από τις 21 Μαρτίου οι επαναστάτες κατέλαβαν τα Καλάβρυτα.
Στις 22 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα. Στις 23 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στήνει στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα μια κόκκινη σημαία με μαύρο σταυρό και ορκίζει τους αγωνιστές. Την ίδια μέρα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης απελευθερώνουν την Καλαμάτα και κηρύττουν την επανάσταση στο ναό των Αγίων Αποστόλων.
Κι όπως από μια φλόγα ανάβουν οι μεγαλύτερες φωτιές, έτσι και η επανάσταση σε σύντομο χρονικό διάστημα απλώθηκε στις Σπέτσες, στα Σάλωνα, στο Λειδορίκι στο Γαλαξίδι, στη Λειβαδιά, στη Θήβα, στην Αθήνα και μέσα στους επόμενους μήνες στην Κρήτη, στα νησιά του Αιγαίου, στην Θεσσαλία, στην Ήπειρο και στη Μακεδονία.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πολιορκεί την Τριπολιτσά. Οι Έλληνες νικούν στο Βαλτέτσι. Ο Διάκος ο Πανουριάς και ο Διοβουνιώτης ενώνονται. Ο Διάκος πέφτει στα χέρια των Τούρκων που τον σκοτώνουν. Στη Γραβιά ο Οδυσσέας Ανδρούτσος προκαλεί μεγάλες απώλειες στον εχθρό. Εμπνευσμένοι καπεταναίοι καταστρέφουν τούρκικους στόλους.
Τον δεύτερο χρόνο της επανάστασης, τον Ιανουάριο του 1822 πραγματοποιείται στην Επίδαυρο η πρώτη Εθνοσυνέλευση. Το έθνος από το ημίφως της παρανομίας και του συνωμοτισμού ατένισε το γλυκοχάραμα της άλλης ημέρας και διακήρυξε στο προοίμιο του προσωρινού πολιτεύματος με 58 μόλις λέξεις ¨ενώπιον Θεού και ανθρώπων¨ την πολιτική του ύπαρξη και ανεξαρτησία.
«Το ελληνικόν Έθνος, το υπό την φρικώδη Οθωµανικήν δυναστείαν, µη δυνάµενον να φέρη τον βαρύτατον και απαραδειγµάτιστον ζυγόν της τεραννίας, και αποσείσαν αυτόν µε µεγάλας θυσίας, κηρύττει σήµερον διά των νοµίµων Παραστατών του, εις εθνικήν συνηγµένων Συνέλευσιν, ενώπιων Θεού και ανθρώπων, την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν. Εν Επιδαύρω, την α’ Ιανουαρίου, έτει αωκβ’ και Α’ Ανεξαρτησίαν»
Οι πρόγονοι μας προσπάθησαν με αυτό το λιτό τρόπο να δικαιολογήσουν στα μάτια των ηγεμόνων της Ευρώπης την επανάσταση. Με το προσωρινό πολίτευμα της Επιδαύρου οι πρόγονοι μας επίσης προσπάθησαν να προκαταλάβουν τις επόμενες γενιές για το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει το ελεύθερο πλέον κράτος. Το δρόμο της ελευθερίας που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Δημοκρατία.
Τα επόμενα χρόνια οι μάχες συνεχίστηκαν σε όλη την επαναστατημένη Ελλάδα.
Λίγους μήνες αργότερα ο Σαμουήλ ανατινάζεται στο Κούγκι και οι Σουλιώτισσες πέφτουν από το Ζάλογγο.
Όμως, μόνο όταν το Ελληνικό σπαθί τσάκισε τον Δράμαλη στα Δερβενάκια οι Άγγλοι αντιλήφθησαν, πρώτοι από όλους, ότι η Ελληνική επανάσταση έχει πιθανότητες να πετύχει. Και επειδή τα συμφέροντα πάντα καραδοκούν, έδωσαν το πράσινο φως στους Έλληνες για δανεισμό. Η Έλληνες χρειάζονταν τα χρήματα για τις ανάγκες της επανάστασης. Η Αγγλία διέβλεπε ένα εξαιρετικό προϊόν για επένδυση. Δανείζοντας τους επαναστατημένους Έλληνες είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει ένα εξαρτώμενο κράτος, ένα κράτος υποχείριο. Αυτό έδωσε στους δανειστές το δικαίωμα να παρεμβαίνουν πολύ ωμά στα εσωτερικά πράγματα της Ελλάδας. Υποθήκη μπήκε η ίδια η εθνική γη που θα προέκυπτε από τα εδάφη που θα κατάφερναν να απελευθερώσουν οι Έλληνες επαναστάτες. Έτσι αν απελευθερώνονταν η γη από τους Τούρκους θα έπρεπε μετά να την απελευθέρωναν και από τους τραπεζίτες. Και όπως έγραφε και ο Μακρυγιάννης «Λευθερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους που ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης»
Ο δανεισμός της χώρας μας ξεκινάει το 1824 και το συνολικό ποσό των 2 πρώτων δανείων που μας χορήγησαν οι Βρετανικές τράπεζες ανέρχονταν στις 2.800.000 λίρες. Ένα υπέρογκο ποσό για την εποχή, που οι Έλληνες είδαν μόνο στα χαρτιά. Το μεγαλύτερο μέρος του παρακρατήθηκε για παράνομους τόκους, προμήθειες, μίζες και επισφάλειες. Με το ελάχιστο ποσό που έφτασε στην Ελλάδα η κυβέρνηση Κωλέττη χρηματοδοτούσε ατάκτους και οποιονδήποτε θα μπορούσε να αντιταχθεί στον Κολοκοτρώνη, στον Νικηταρά και στους άλλους ήρωες της επανάστασης.
Με το δεύτερο δάνειο έγινε μια απόπειρα να δημιουργηθεί ένας στόλος που θα εξασφάλιζε την κυριαρχία έναντι των Τούρκων. Η πρώτη προμήθεια οπλικών συστημάτων της εποχής εξελίχθηκε σε ένα τεράστιο σκάνδαλο ενώ τελικά κάθε άλλο παρά δημιουργήθηκε ένας σύγχρονος στόλος. Η παραγγελία αφορούσε έξι ατμόπλοια αλλά στην χώρα μας ήρθαν μόνο τα τρία, από τα οποία μονάχα ένα ήρθε έγκαιρα για να πάρει μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις. Η Ελλάδα δεν είδε ούτε πλοία ούτε λεφτά. Το χειρότερο από όλα όμως ήταν ότι τα χρήματα αυτά ήταν και ο κύριος λόγος του πρώτου εμφυλίου στην Ελλάδα.

Αλλά ούτε τα εγκλήματα της διχόνοιας, ούτε οι αθλιότητες των συμφερόντων δεν φτάνουν για να καλύψουν τη λάμψη των ηρωικών κατορθωμάτων, της στρατηγικής μεγαλοφυίας και της πολιτικής αρετής που επέδειξε ο λαός μας. Γιατί το ΄21 δεν ανδραγάθησε μια τάξη, αλλά άνθρωποι όλων των τάξεων και κατηγοριών, κινούμενοι όλοι από το κοινό ιδανικό της ελευθερίας και της εθνικής αντίστασης

Η μεγάλη Γαλλική επανάσταση είχε σπείρει σε όλη την Ευρώπη τις τρεις γόνιμες ιδέες: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.
Όμως η έφοδος του ’21 αγγίζει τα όρια της παραφροσύνης, μα μιας παραφροσύνης θεϊκής. «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς» γράφει ο Κολοκοτρώνης «ημείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμε την επανάσταση…». Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν ακόμη παντοδύναμη και η ιερή συμμαχία στην Ευρώπη αντιδρούσε λυσσαλέα σε όσους τολμούσαν να σηκώσουν το κεφάλι και να ελπίσουν σε ελευθερία.
Οι φρόνιμοι πατριώτες, οι μυαλωμένοι, καταριόταν τους άμυαλους αντάρτες ή εξόρκιζαν το έθνος να περιμένει. Μα ευτυχώς, η λογική δεν οδηγάει ποτέ την ανθρώπινη ιστορία. Υπάρχει μια άλλη λογική, ανώτερη, η λογική της καρδιάς.
Υπάρχει μια μυστηριώδης φωνή που ακούγεται τις πιο κρίσιμες στιγμές όχι στο μυαλό αλλά στο στήθος του ανθρώπου. Και η φωνή αυτή είναι παράλογη μα και αλάθευτη. Χαρά στους ανθρώπους και στους λαούς που την ακούνε.
Οι Έλληνες την άκουσαν. Έβγαινε από τα βάθη της Ελληνικής γης, όπου κείτονται πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς, οι άλλοι μεγάλοι πρόγονοι.
Αν τα μάτια του ανθρώπου μπορούσαν να δουν τα αόρατα, θα έβλεπαν στις πολιορκίες του Μεσολογγίου, της Ακρόπολης και της Πάτρας, στις μάχες της Τριπολιτσάς, των Δερβενακίων και του Φαλήρου, στις ένδοξες ναυμαχίες του Αιγαίου, να πολεμούν πλάϊ – πλάϊ ο Μιλτιάδης με τον Καραϊσκάκη, ο Οδυσσέας με τον Κολοκοτρώνη, ο Θεμιστοκλής με τον Μιαούλη. Όλη η ελληνική φυλή, σύσσωμη πήρε μέρος και πολέμησε στην επανάσταση του ΄21. Ολόκληρη η ελληνική φυλή επιστρατεύτηκε: ο Όμηρος κι ο Πίνδαρος κι οι ήρωες των Περσικών πολέμων κι ο Μέγας Αλέξανδρος κι οι ξακουστοί αυτοκράτορες του Βυζαντίου κι οι εθνικοί μάρτυρες της τουρκοκρατίας. Αν οι μεγάλες σκιές δεν πολεμούσαν με τους ζωντανούς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να νικήσουμε.

Κάθε άνθρωπος και κάθε λαός γίνεται άξιος της ιστορικής του αποστολής, όσο βαθαίνει η συνείδηση που έχει της ιστορίας του. Το μεγαλείο του πολιτισμού ενός έθνους είναι πάντα ανάλογο με την καθαρότητα και το βάθος της μνήμης του.
Όσο πιο πιστοί θεματοφύλακες των συσσωρευμένων εμπειριών του παρελθόντος, τόσο πιο ελεύθεροι πλάστες του μέλλοντος μας.
Εκείνο, που σαν Έλληνες ξεχνάμε ευκολότερα από όλα, και κυρίως τούτο τον καιρό, είναι ο αληθινός μας εαυτός. Δεν αξιοποιούμε την συσσωρευμένη εμπειρία μας ούτε για να καλλιεργήσουμε τα χαρίσματα μας, ούτε για να πολεμήσουμε τις αδυναμίες μας.
Γιατί μόνο η γνώση η γνήσια της ιστορίας μας, θα μας προσφέρει τα πιο πολλά στοιχεία που χρειαζόμαστε για να χαράξομε, μέσα στο ζόφο που σήμερα μας περιβάλλει, την ορθή πορεία προς τα άδυτα του μέλλοντος.

Παρόλα αυτά είναι βέβαιο πως, όταν χρειαστεί, θα πράξουμε ότι έπραξαν και εκείνοι που κοιμούνται στους ιερούς κήπους του Μεσολογγίου και στα απανταχού ιερά χώματα της Ελλάδας.

Κι ας το γνωρίζουν αυτό και οι εχθροί και οι φίλοι.

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->