Archive for Δεκεμβρίου 2010

Η ΑΝΩΓΗ εύχεται στους αναγνώστες της ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ

Των Χριστουγέννων η γιορτή γέλιο, χαρά να φέρει

Φύλακας να΄ναι πλάι σας  τσ΄Βηθλεέμ τ’  αστέρι

Ως εγενήθη ο Χριστός και φώτισε την κτήση

να φωτιστούν οι άρχοντες να βγούμε από την κρίση

Στον ουρανό ανέ μπορείς για σήκωσε το βλέμμα

Χρόνια πολλά θα γράφουνε τ΄ αστέρια από μένα

Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ

ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Μέσα εἰς τὴν ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν τελευταίως σκοτεινὴν

ἀτμόσφαιραν τῆς σοβούσης ποικίλης κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς,

ἠθικῆς καί, κυρίως, πνευματικῆς, ἡ ὁποία πολὺν θυμόν, πολλὴν πικρίαν,

πολλὴν σύγχυσιν, πολλὴν ἀγωνίαν, πολὺ ἄγχος, πολλὴν ἀπογοήτευσιν

καὶ πολὺν φόβον διὰ τὴν αὔριον προξενεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, γλυκεῖα

ἀκούεται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας:

«Δεῦτε, πιστοί, ἐπαρθῶμεν ἐνθέως καὶ κατίδωμεν συγκατάβασιν

θεϊκὴν ἄνωθεν ἐν Βηθλεὲμ πρὸς ἡμᾶς ἐμφανῶς…»

(Ἰδιόμελον ΣΤ΄ Ὥρας Χριστουγέννων).

Πίστις ἀκλόνητος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν

παρακολουθεῖ ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ ἀδιαφόρως τὴν πορείαν τοῦ κατ’ εἰκόνα καὶ

ὁμοίωσίν Του ὑπὸ τοῦ ἰδίου, αὐτοπροσώπως, πλασθέντος ἀνθρώπου.

Τούτου ἕνεκα καὶ ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου Του

ἦτο ἀπ’ ἀρχῆς ἡ «εὐδοκία» Του, τὸ πρώτιστον θέλημά Του, ἡ «προαιώνιος

βουλή» Του. Νὰ ἀναλάβῃ ὁ Ἴδιος, ἐξ ὑπερβολῆς ἀγάπης, τὴν ἀνθρωπίνην

φύσιν ποὺ ἔπλασε, καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ «θείας φύσεως κοινωνόν» (Β΄

Πέτρ. 1: 4). Καὶ τοῦτο, πρὸ τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων, πρὸ καὶ

αὐτῆς τῆς πλάσεώς των! Μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν Πρωτοπλάστων, ἡ

«προαιώνιος βουλὴ» τῆς Σαρκώσεως περιέλαβε τὸν Σταυρόν, τὸ Ἄχραντον

Πάθος, τὸν Ζωοποιὸν Θάνατον, τὴν εἰς Ἅιδου Κάθοδον, τὴν Τριήμερον

Ἔγερσιν, ὥστε ἡ παρείσακτος ἁμαρτία, ποὺ ἐδηλητηρίασε τὰ πάντα, καὶ ὁ

λαθρεπιβάτης τῆς ζωῆς θάνατος νὰ τεθοῦν τελείως καὶ ὁριστικῶς

ἐκποδών, καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπολαύσῃ ἀκεραίαν τὴν Πατρικὴν

κληρονομίαν τῆς αἰωνιότητος.

Ἀλλ’ ἡ θεϊκὴ συγκατάβασις τῶν Χριστουγέννων δὲν περιορίζεται

μόνον εἰς τὰ τῆς αἰωνιότητος. Ἀφορᾷ καὶ εἰς τὰ τῆς ἐπὶ γῆς πορείας ἡμῶν.

Ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ εὐαγγελισθῇ τὴν Βασιλείαν τῶν

2

Οὐρανῶν καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ εἰς αὐτήν, ἀλλ’ ἦλθεν ἐπίσης εὐεργετῶν

καὶ ἰώμενος τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν. Ἐχόρτασε θαυματουργικῶς κατ’

ἐπανάληψιν τὰ πλήθη τῶν ἀκροατῶν τοῦ λόγου Του, ἐκαθάρισε λεπρούς,

ἐστερέωσε παραλύτους, ἐχάρισε τὸ φῶς εἰς τυφλούς, τὴν ἀκοὴν εἰς κωφοὺς

καὶ τὴν ὁμιλίαν εἰς ἀλάλους, ἀπήλλαξε δαιμονισμένους ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα

πνεύματα, ἀνέστησε νεκρούς, ὑπεστήριξε τὸ δίκαιον τῶν ἀδικουμένων καὶ

λησμονημένων, ἐστηλίτευσε τὸν ἀθέμιτον πλουτισμόν, τὴν πρὸς τοὺς

πτωχοὺς ἀσπλαγχνίαν, τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν «ὕβριν» εἰς τὰς

ἀνθρωπίνας σχέσεις, ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπόδειγμα ἐθελουσίου κενωτικῆς

χάριν τῶν ἄλλων θυσίας! Ἴσως ἡ διάστασις αὕτη τοῦ μηνύματος τῆς θείας

ἐνανθρωπήσεως πρέπει νὰ προσεχθῇ περισσότερον κατὰ τὰ σημερινὰ

Χριστούγεννα. Πολλοὶ συνάνθρωποι καὶ συγχριστιανοὶ δοκιμάζουν

φοβερὸν πειρασμὸν ἐκ τῆς σοβούσης κρίσεως. Εἶναι ἀναρίθμητοι αἱ

στρατιαὶ τῶν ἀνέργων, τῶν νεοπτώχων, τῶν ἀστέγων, τῶν νέων μὲ τὰ

«ψαλιδισμένα ὄνειρα». Ἀλλά, Βηθλεὲμ ἑρμηνεύεται «Οἶκος Ἄρτου»!

Χρεωστοῦμεν, λοιπόν, οἱ πιστοὶ εἰς πάντας τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς

ὄχι μόνον τὸν «Ἐπιούσιον Ἄρτον», δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος

εὑρίσκεται ἐσπαργανωμένος εἰς τὴν πενιχρὰν φάτνην τῆς Βηθλεέμ, ἀλλὰ

καὶ τὸν καθημερινὸν ἐπιτραπέζιον ἄρτον τῆς ἐπιβιώσεως, καὶ ὅλα τὰ

«ἐπιτήδεια τοῦ σώματος» (Ἰακ. 2: 16). Εἶναι ἡ ὥρα τῆς πρακτικῆς

ἐφαρμογῆς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐν ὑψηλῷ αἰσθήματι εὐθύνης! Ἡ ὥρα, κατὰ

τὴν ὁποίαν ἀκούεται ἐντονώτερος καὶ ἀπαιτητικώτερος ὁ ἀποστολικὸς

λόγος: «Δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου» (Ἰακ. 2: 18)! Ὁ καιρός,

δηλ. ἡ εὐκαιρία, νὰ «ἐπαρθῶμεν ἐνθέως» εἰς τὸ ὕψος τῆς οἰκειούσης ἡμᾶς

μὲ τὸν Θεὸν βασιλικῆς ἀρετῆς τῆς Ἀγάπης.

Ταῦτα ἀπὸ τῆς ἁγίας καὶ μαρτυρικῆς καθέδρας τῆς Ἐκκλησίας τῶν

τοῦ Χριστοῦ Πενήτων εὐαγγελιζόμενοι πρὸς τὰ ἀνὰ τὸν κόσμον τέκνα τοῦ

Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπικαλούμεθα ἐπὶ πάντας τὴν θεϊκὴν

συγκατάβασιν, τὸ ἄπειρον ἔλεος, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν χάριν τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐκ

Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντος

Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ὧι ἡ δόξα, τὸ κράτος, ἡ τιμὴ καὶ ἡ

προσκύνησις, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Φανάριον, Χριστούγεννα ,βι’

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν__

Ἀγαπητά μου παιδιά,

«Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, πού ἐγεννήθη ὁ Χριστός».

Γιά μιά ἀκόμη χρονιά, ὁ ἱερός ὑμνογράφος μᾶς ἀπευθύνει τήν πρόσκληση τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, νά γίνομε προσκυνητές τοῦ κοσμοχαρμόσυνου γεγονότος τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας. Μᾶς προσκαλεῖ νά μεταφερθοῦμε νοερά ἐκεῖ, στό ταπεινό Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, νά συμψάλομε μέ τούς Ἀγγέλους τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη», νά συμπροσφέρομε τά δικά μας δῶρα μέ τούς τρεῖς μάγους ἐξ Ἀνατολῶν. Νά γίνομε γιά λίγο ὅπως ἐκεῖνοι, νά ἀφήσομε τούς ἐγωκεντρικούς ὀρθολογισμούς μας καί ταπεινά νά τοῦ προσφέρομε τά δῶρα μας, ἤ μᾶλλον τά δῶρα Του, ἀφοῦ τίποτε δικό μας δέν ἔχομε.

Ἄς τοῦ προσφέρομε λοιπόν τόν χρυσό τῆς φιλανθρωπίας μας, τῆς κενωτικῆς ἀγάπης μας δηλαδή στόν ἄνθρωπο καί τό περιβάλλον του, τόν λίβανο τῆς εὐλάβειας καί τῆς ἀγάπης μας στό μυστικό σῶμα Του, τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία καί τά σμύρνα τῶν ἀρετῶν μας. Ἄς θελήσομε νά ἀνοίξομε τά μάτια τῆς ψυχῆς μας καί νά δοῦμε τό φῶς Του καί ἄς νοιώσομε τήν συγκίνηση καί τήν χαρά πού ἔζησαν οἱ βοσκοί μπροστά στο θαῦμα τῆς Ἐνανθρωπήσεως Του.

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ πηγή ἀνέκφραστης χαρᾶς γιά ὅλο τόν κόσμο γιατί φανερώνει καί πραγματοποιεῖ τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας. Ὁ Θεός γίνεται  ἄνθρωπος γιά νά θεώσει τόν ἄνθρωπο. «Ὁ Θεός ἄνθρωπος γίνεται, ἵνα Θεόν τόν ἄνθρωπον ἀπεργάσηται», λένε οἱ θεοφόροι Πατέρες μας. Ὁ Θεός κατέβηκε στόν ἄνθρωπο γιά νά ἀνέβει ὁ ἄνθρωπος στόν Θεό. Τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ βρίσκει ἀνταπόκριση σέ μᾶς, ὅσο καθένας μας προσωπικά Τόν δέχεται στή ζωή του, ὅσο καθένας μας προσπαθεῖ καί ἀγωνίζεται νά μεταμορφώνει τήν καθημερινότητά του σέ ζωή καί πράξη χριστιανική.

Τότε ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ γίνεται δική μας ἀναγέννηση, δική μας ἀναδημιουργία, καί ἡ ἑορτή τῆς Γεννήσεως δέν εἶναι μιά ἑορτή πού ἔρχεται καί περνᾶ, δέν εἶναι μιά ἑορτή ἐποχιακοῦ χαρακτῆρα πού ἐξυπηρετεῖ τίς κοινωνικές καί ψυχολογικές μας καταστάσεις, μιά ἑορτή τυλιγμένη μέσα στό ρομαντισμό, στό συναισθηματικό διάκοσμο, στά ἔθιμα ἤ στήν ἀνταλλαγή εὐχῶν καί δώρων μόνο. Δέν εἶναι μιά ἑορτή πού τήν ἑορτάζομε ἐπιφανειακά, ἀλλά πραγματικά, οὐσιαστικά, πνευματικά καί βιωματικά. Γιά τούς πιστούς «ἀεί Χριστούγεννα ἐστί καί ἀεί Θεοφάνεια ἐστί», πάντα εἶναι Χριστούγεννα καί Θεοφάνεια, ἀφοῦ διαρκῶς μέσα στήν Ἐκκλησία γεννᾶται ἐντός μας ὁ Χριστός καί ἀναγεννᾶται ἡ ὕπαρξή μας κοντά Του.

Αὐτό τό μήνυμα, πού δέν εἶναι κενός λόγος ἀλλά πορεία ζωῆς, δίδει νόημα καί ἐλπίδα σέ ὅλους μας αὐτήν τήν δύσκολη χρονική στιγμή πού ζοῦμε. Ὁ κόσμος ὁλόκληρος, ἡ Χώρα μας καί μαζί ἄλλες Χῶρες, κλονίζονται ἀπό τήν ὑπάρχουσα οἰκονομική κρίση. Γίνονται προσπάθειες, γίνονται ἀγῶνες, γίνονται θυσίες, γιά νά ὑπερβοῦμε τήν δυσκολία αὐτή καί ὅλοι μαζί νά διέλθωμε ὅσο τό δυνατόν ἀλώβητοι καί δυνατοί.

Τά Χριστούγεννα προβάλλουν ὡς αἰτία χαρᾶς καί ἐλπίδας. Θυμίζουν ὅτι μποροῦμε, παρά τίς ὅποιες δυσκολίες, νά χαιρόμαστε καί νά ἐλπίζομε. Νά ζοῦμε καί νά ἀγωνιζόμαστε. Σέ αὐτήν τήν κρίση καί σέ κάθε κρίση, κάθε μορφῆς, κάθε ἔκτασης.

Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ, ἄς «γεννήσει» στίς καρδιές, στή ζωή, στίς οἰκογένειες καί στά σπίτια μας τή χαρά, τή βεβαιότητα, τή σιγουριά, ὅτι εἴμαστε παιδιά δικά Του καί ὅτι δέν φοβόμαστε κοντά Του καμμιά δυσκολία καί κανένα κίνδυνο. Αὐτό τό μήνυμα τῶν Χριστουγέννων μᾶς δίδει τή δύναμη νά στεκόμαστε ὄρθιοι καί νά ἀγωνιζόμαστε.

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἑορτάζομε τά Χριστούγεννα μαζί. Ὡς Ἐπίσκοπός Σας, Σᾶς εὔχομαι πατρικά εὐφρόσυνες ἑορτές, χρόνια εὐλογημένα καί εἰρηνικά. Ὁ Χριστός μας νά εὐλογεῖ πάντοτε τήν ζωή καί τά σπίτια Σας.

Μέ πατρική ἀγάπη

Ὁ Ἐπίσκοπός σας

Ὁ Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου Εὐγένιος

Η Πρόεδρος και τα μέλη Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Ανωγείων αισθάνονται την υποχρέωση να ευχαριστήσουν θερμά τον :

  • κo Καλλέργη Νικόλαο του Ιωάννη  για την προσφορά του ποσού των 200,00 € που κατατέθηκε στην εταιρεία (Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων) στη μνήμη της μητέρας του Λευκοθέας Καλλέργη. Με σκοπό την ενίσχυση της λειτουργίας των κοινωνικών προγραμμάτων που αφορούν τη στήριξη των ηλικιωμένων ατόμων στο Δήμο Ανωγείων.

H Πρόεδρος του Δ.Σ.

Εύη Β.  Βρέντζου

Μέσα από την πραγματικότητα, όπως την ζούμε στην καθημερινότητά μας, εμείς και όλοι οι άνθρωποι του τόπου και του κόσμου μας, έρχονται σήμερα τα Χριστούγεννα, ως ευκαιρία, δυνατότητα και τρόπος, να λυτρωθούμε, να απελευθερωθούμε, να φωτισθούμε, να ζήσομε και να σωθούμε». Τα παραπάνω τονίζει στο χριστουγεννιάτικο μήνυμα του ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, ο οποίος παράλληλα επισημαίνει ότι «αυτή τη γιορτή των Χριστουγέννων, με αυτό το νόημα και το περιεχόμενο, γιορτάζομε και τούτο το χρόνο, σε καιρούς χαλεπούς, πονηρούς και δύσκολους.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Οι βαθύτατες παραδοσιακές ρίζες των  Καλάντων βυθίζονται στην Ελληνική  παγανιστική αρχαιότητα και στα λεγόμενα  «χελιδονίσματα» που έψαλλαν τα παιδιά  την 1η Μαρτίου (παλαιότατη Πρωτοχρονιά).  Ένα τέτοιο χελιδόνισμα σώθηκε από τον  Αθηναίο:

– Ήλθεν, ήλθεν χελιδών καλάς ώρας άγουσα και καλούς ενιαυτούς…

Και ένα νεώτερο υπαγόρευσε στον Α. Λογαριαστάκη, ο Κ. Μαρουλάκης στο Νικηθιανό Μεραμβέλλου:

– Στο χελιδόνι που’ ρχεται στο σπίτι να φωλιάζει

να δίδεται καλή τροφή να παίρνει, να μισεύγει…

(Παυλάκης Γιάννης, «Ριζίτικα»)

Τα Κάλαντρα όπως ονομάζονται στην Κρήτη, είναι τραγούδια που εμφανίζονται κατά την Βυζαντινή περίοδο καθώς και τα Ριζίτικα και οι Ρίμες. Την ίδια περίοδο εμφανίζονται και τα είδη της βρυσομάνας δημοτικής ποίησης. Ακριτικά τραγούδια, παραλογές και θρησκευτικά τραγούδια όπως το «Μοιρολόι της Παναγίας».

Στην Κρήτη έχουν καταγραφεί διαφόρων ειδών Κάλαντρα που ψάλλονται ακόμα στα χωριά μας με τη συνοδεία λύρας, βιολιού, μαντολίνου, θιαμπολιού, ή μπαντούρας. Κάλαντρα Χριστογέννων, Πρωτοχρονιάς, Φώτων, του Λαζάρου, της Μ. Παρασκευής, πολεμικά κάλαντα (1912-13). Είναι όλα τους αριστουργήματα ποιήσεως, πίστεως και λαϊκής θυμοσοφίας. Τα παιδιά μ’ ένα ιδιαίτερα λυρικό τρόπο, αναγγέλλουν το χαρμόσυνο γεγονός με παινέματα και ευχές προς τους νοικοκυραίους και καταλήγουν σε παράκληση για φιλοδώρημα ή τρατάρισμα. Σε περίπτωση άρνησης οι ευχές γυρίζουν σε περιπαικτικές κατάρες.

Των Χριστουγέννων (Απόσπασμα)

Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του χρόνου

Για βγείτε, δείτε, μάθετε που ο Χριστός γεννάται

Γεννάται κι αναθρέφεται με μέλι και με γάλα

Το μέλι τρών’ οι άρχοντες, το γάλα οι γι’ αφεντάδες…

(Παραδοσιακό)

Του Βοσκού (Απόσπασμα)

Επά που καλαντίσαμε να’ ναι ο Χριστός μαζί σας

Ο Αή Βασίλης βοηθός κι οι δώδεκα Αποστόλοι

ν’ αϊδάρουνε στη γέννα ντως, να’ ρχουνται στσι κουρές τως

να ξεμιστεύγουν στσι χιονιές, να βοηθούν στη μάντρα

καλή νομή να κάμετε κι αρίφνητα κουράδια,

να’ ναι κεφαλοπύρωτα, να μη τα πιάνει οδύνη

με τα λεράκια ντως χρυσά, τσι μανακές μπρισίμι

να μη τα βάνουν οι κορφές του Γέρο Ψηλορείτη

να τώσε πέφτει στενασά τση Μεσσαράς ο κάμπος.

Κι ωσά τη λίμνη του Κουρνά να’ ναι το χαλκωμά ντως.

Και σα τη Ζώμιθο ψηλά τα τυρομύζηθρά σας.

Να δίδετε ότινος περνά κι ότινος παρατύχει

δώσε και στσι καλαντιστές, απού καλαναρχούνε…

Φραγκούλης Κωστής (Ανταίος).

ΦΥΛΑΧΤΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

-->