Θερμοκρασία
Άνεμος
Βαρόμετρο cript>
Υγρασία /sc
Βροχόπτωση Μήνα
Στοιχεία από τον σταθμό του ΕΑΑ στα Ανώγεια

Κοινωνικά

“Έφυγε” από από τη ζωή ο Σάββας Κουνάλης (Κουναλόσαββας) σε ηλικία 86 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί σήμερα   22 Απριλίου στις 5μμ στον Ιερό ναό Αγίου Ιωάννου.

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Το ερχόμενο Σάββατο 20 Απριλίου, θα γίνει στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί, το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Μιχάλη Φασουλά ή “Μπρίκη”. Η οικογένεια του καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να παρευρεθούν και να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του. Μετά το μνημόσυνο θα προσφερθεί μια μακαρία στην ταβέρνα του “Γκαγκάρη”.

Ο Μιχάλης Φασουλάς ή “Μπρίκης” γεννήθηκε στα Ανώγεια τον Μάρτιο του 1939, μια αναπνοή πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου που τόσα δεινά έφερε και οδήγησε εν τέλει και στην ολοκληρωτική ισοπέδωση των Ανωγείων. Ως μικρό παιδί στα Ανώγεια και πριν τον ξεριζωμό που έφερε η καταστροφή του χωριού, ο Μιχάλης έζησε στο πετσί του την πείνα και τις κακουχίες της Κατοχής.Η πείνα τον σημάδεψε και χαρακτηριστικά ήταν τα λόγια του μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του ότι:”Πέρασε τότε και ένας χρόνος να δω ψωμί σε αλλουνού τη χέρα..”

Ορφάνεψε από πολύ μικρή ηλικία, αλλά στάθηκε στα πόδια του και μαζί με τα αγαπημένα του αδέλφια κατάφεραν να κερδίσουν τη “μάχη” της ζωής και της εργασίας. Ο Μιχάλης ήταν από μικρός βοσκός και έκανε με τα αδέλφια του χειμαδιό στο Βορίτσι Ηρακλείου. Εκεί παντρεύτηκε την Αθηνά Νταγιαντά, “ο βράχος του” όπως αποκαλούσε με αγάπη την σύντροφο της ζωής του. Έκαναν μαζί τρία παιδιά και ευτύχησε να δει πέντε εγγόνια τα οποία και λάτρευε!

Αν και είχε πάει μόνο μέχρι την Δευτέρα Δημοτικού ο “Μπρίκης” λάτρευε το διάβασμα, με μεγάλη αγάπη κυρίως για τη νεότερη Ιστορία. Είχε στην κατοχή του εκατοντάδες ιστορικά βιβλία και περιοδικά. Μετά τον θάνατο του τα βιβλία αυτά βρίσκονται εκεί που θα ήθελε και ο ίδιος. Στα αγαπημένα του Ανώγεια και την νεότευκτη δημοτική βιβλιοθήκη μας όπου τα παιδιά του έκαναν την δωρεά όλη της τεράστιας συλλογής του πατέρα τους και θα διαβαστούν από τις νεότερες γενιές των Ανωγείων, στον τόπο και τους ανθρώπους που ο “Μπρίκης” αγάπησε και πρόσφερε μέχρι το τέλος. Μέχρι το τέλος όπου και ο ίδιος παρέμεινε πιστός στις ιδέες και τις δράσεις του, όντας ενεργό μέλος του Κ.Κ.Ε που το υπηρέτησε με σεμνότητα και αφοσίωση.

Ο Μιχάλης Φασουλάς ή “Μπρίκης” παρέμεινε πιστός μέχρι τέλους και στα Ανώγεια και καθημερινός αναγνώστης της εφημερίδας και ιστοσελίδας μας για την οποία μόνο καλά λόγια είχε να μας αναφέρει. Τα παιδιά και τα εγγόνια του έμαθαν στον ίδιο να χρησιμοποιεί την τεχνολογία και με το tablet του έμπαινε καθημερινά στην ΑΝΩΓΗ, ενημερωνόταν για τα νέα του χωριού τα οποία μετέφερε μετά και στους δικούς του ανθρώπους και φίλους, με τιμή και περηφάνια.Τον ευχαριστούμε μέσω της αγαπημένης του σελίδας ενημέρωσης, για την διαχρονική στήριξη, τα λόγια και την προσφορά του στην προσπάθεια μας.

 Ο γιος του Μανόλης τον αποχαιρετάει με λόγια συγκίνησης αναφέροντας:

“Δύσκολοι αποχαιρετισμοί:O μπαμπάς μου..

Αν υπήρχε τρόπος να σε ρωτήσω τι να γράψω για σένα είμαι σίγουρος για την απάντηση. Θα σούφρωνες τα φρύδια σου και θα μου έλεγες :”ξάνοιξε δα με ήντα ασχολείται!Πράμα να μη γράψεις”.

 

Σεμνός όπως πάντα δε σου άρεσαν ποτέ τα πολλά πολλά,γι’αυτό και κανείς δεν έμαθε για τη αρρώστια σου,και έπεσε σαν κεραυνός ο θάνατος σου,τόσο γρήγορα, τόσο απότομα. Αλλά ήταν επιλογή σου,είχες πάρει την απόφαση σου,την ημέρα που έφυγε ο αγαπημένος σου Τροτσέλης. Θυμάσαι τι μου είπες; “Την ομορφότερη δουλειά έκανε ο Τροτσέλης,έτσα θα το κάμω και εγώ”. Δεν ήθελες γιατρούς και νοσοκομεία και το πες στο Αθηνιό σου ,που  πάλευε να  κάνει ότι ήταν δυνατόν να σε κάνει καλά,να σε τρέξει παντού,”Μπορείς εσύ και εγώ και τα κοπέλια μας;στο σπίτι μας; και σου πάμε μπορούμε κι ας ήταν ότι πιο δύσκολο μας έχεις,ζητήσει.

Το πες και το έκανες, έφυγες ήσυχος στο σπίτι σου με το “βράχο σου”το” Αθηνιό σου”,όπως ήθελες ΕΣΥ..”

– Ο Μιχάλης Φασουλάς ή “Μπρίκης” έφυγε από τη ζωή στις 22 Μαρτίου 2019 σε ηλικία 80 ετών και κηδεύτηκε στα Ανώγεια. Τα παιδιά του και η σύζυγος του Αθηνά, προσέφεραν στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 100 ευρώ στη μνήμη του, χρήματα που θα διατεθούν και για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Τους ευχαριστούμε θερμά. “Μπρίκη” σε ευχαριστούμε και σένα για τα όμορφα λόγια για την δική μας προσπάθεια. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που σε σκεπάζει..

 

ΑΝΩΓΗ

Για το θάνατο της Ελευθερίας Σκουλά ο αδερφός της Μήτσος Σταυρακάκης έγραψε στο fb:

«Η αδελφή μου η Ελευθερία άφησε την τελευταία της πνοή πριν από λίγο.
Αν και ήταν αναμενόμενο, η φεύγα της Ελευθερίας, μας
γεμίζει με απέραντη θλίψη και στενοχώρια. Γιατί εμίσεψε μιαν αρχόντισσα, η πρώτη θυγατέρα του ΜΙΝΟΥ, μια γυναίκα που πάντα έδινε σε όλους δικούς και ξένους χωρίς να περιμένει ανταμοιβή. Ανωγειανή της παλιάς σχολής που συνειδητά έβαζε τον εαυτό της πάντα στην υπηρεσία των άλλων.
Πάει να συναντήσει το αγαπημένο της σύζυγο αείμνηστο Μιχάλη Σκουλά (του Μιχαλογιαννάκο) και θα ´χουν οπωσδήποτε πολλά να πουν.
Η κηδεία της θα γίνει τηνΤρίτη 9 του Απρίλη, η σωρός θα βρίσκεται στην εκκλησία 3 μ.μ και η νεκρώσιμη ακολουθία στις 4 μ.μ στο νεκροταφείο του Αγίου Κωνσταντίνου στο Ηράκλειο».

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει!

Ήταν 9 Απριλίου 2017 όταν όλο το χωριό συγκλονίστηκε από τον αδόκητο χαμό του Μανώλη Στρατάκη, που σε ηλικία μόλις 23 ετών έχανε τη ζωή του βυθίζοντας όλους μας στο πένθος και τη θλίψη.

Σήμερα δυο χρόνια μετά, η οικογένεια του σε επικοινωνία της με την “Α” μιλάει για τα δυο αυτά έτη της τεράστιας απουσίας του αγαπημένου της Μανώλη.

Αναλυτικά το κείμενο και οι μαντινάδες που μας έστειλαν για δημοσίευση:

«Δυο (2) χρόνια-24 μήνες-730 ημέρες-17.520 ώρες-420.480 λεπτά-8 εποχές, χωρίς εσένα..

Οι ημέρες εναλλάσσονται με τις νύχτες και οι εποχές ταξιδεύουν μέσα στο έτος.Λόγια ένα σωρό, η καθημερινότητα η ίδια. Και σε όλα αυτά κυρίαρχος είναι ο χρόνος. Πως τον είπαν; Ο μεγάλος γιατρός; Ψέμα! Μεγάλο ψέμα! Μόνο που εκτός από ψεύτης, ο χρόνος χωρίς εσένα είναι και διαφορετικός. Ψεύτης επειδή τάχα γιατρεύει το θάνατο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Διαφορετική είναι και η γεύση του χωρίς εσένα. Διαφορετικά περνάει! Δυο χρόνια χωρίς εσένα!

Ο πόνος είναι μεγάλος. Μόνο όποιος και όποια έχει νιώσει τον ίδιο πόνο, μπορεί να καταλάβει τη λαβή του μαχαιριού. Οι υπόλοιποι αρκούνται σε λόγια. Παρηγοριάς και συγκίνησης, αλλά μόνο λόγια. Καθόλου ήπιος ο πόνος μετά από δυο χρόνια. Αντίθετα είναι πιο μεστός,πιο αψύς. Σαν το παλιό κρασί. Αυτό που δεν προλάβαμε να πιούμε στις χαρές σου, για να μεθύσουμε τα όνειρα σου.

Όποιος δεν το ζει, δεν μπορεί να καταλάβει πως αλλάζει η ζωή όταν λείπει το παιδί σου. Κι όχι για λίγο, αλλά για πάντα. Για ένα ταξίδι ξαφνικό, απρόβλεπτο και ανεπιθύμητο. Όλα είναι σαν να σταματούν, σαν να θέλουν να αρχίσουν με άλλους κανόνες και όρους. Κανόνες και συνθήκες που δεν θέλεις όμως. Και κανείς δεν σε ρωτάει!

Μυστήριο ο θάνατος! Μυστήριο και για αυτούς που παίρνει και για αυτούς που αφήνει πίσω. Ακόμη κι ο Χριστός κλαίει για το θάνατο. Μαχαίρι διαπέρασε και την καρδιά της Μάνας του, της Παναγίας. Το νιώθω ότι με καταλαβαίνει και με συμπονά. Κάθε φορά που βλέπω την εικόνα στο εικονοστάσι, κλαίω. Και αυτή σε θυμίζει.

Το σπίτι μας, οι φωτογραφίες σου, τα γέλια σου, οι κουβέντες σου, οι θύμησες σου. Όλα είναι ακόμη εδώ. Στα μάτια μας και στο μυαλό μας. Και τελικά από όλα αυτά που άκουσα και είδα όλο αυτόν τον καιρό, τέσσερις λεξούλες με περιγράφουν απόλυτα: Μου λείπεις, γιε μου..Καλό Παράδεισο αγόρι μου, άντρα μου, σπλάχνο μου! Μου λείπεις παιδί μου, ψυχή μου. 

 Όλοι πονούν και δέρνονται, μα ένα παραπάνω,

εγώ που έχασα παιδί στη νιότη του απάνω..

——————————————————————

Εγώ κι αν κάνω σφάλματα δεν είναι από δικού μου,

η σκέψη μου ελύγισε τη δύναμη του νου μου..

 Όσο πιο πολλά δάκρυα στοίχισε ένα παιδί στη μητέρα του, τόσο πιο αγαπημένο είναι στη λαβωμένη της καρδιά.Παιδί μου σε αγάπησα περισσότερο γιατί σε απόκτησα με κόπο, με πάθος, με λαχτάρα.  Σ’ έχω αγαπήσει, σε έχω ποθήσει, νερό εγώ, χώμα εσύ, κάτι να ανθίσει. Το σπουδαιότερο μέρος του βιβλίου της ζωής είναι ο επίλογος..

 Βαδίζω και παραμιλώ με αυτή τη συμφορά μου,

κι αναρωτιέμαι αγάπη μου πως το βαστά η καρδιά μου..

———————————————————————–

Το μοιρολόι έγινε τραγούδι στη ψυχή μου,

και η ανάσα μου φωτιά και καίει το κορμί μου..

——————————————————————-

Η μαντινάδα τσι χαράς έγινε μοιρολόι,

το δάκρυ η στα μάτια μου, χαλίκι και με κόβει..

—————————————————————–

Κάθε χαρά γοργοπερνά και κάθε λύπη μένει,

γιατί η χαρά έχει φτερά μα η πληγή πομένει.

—————————————————————–

Το παρελθόν με συγκινεί, το μέλλον με τρομάζει,

και στο παρόν που βρίσκομαι μαχαίρι και με σφάζει..

——————————————————————–

Ακόμα και οι Άγγελοι αναρωτιούνται Θε μου,

πως πήγε το κορμάκι σου εκεί ψηλά Χριστέ μου..

 Παίρνω ψυχή και σώμα από τη δύναμη σου Παναγία μου και ζω και υποφέρω παντοκρατόρισσα μου. Τόλμη και αντρεία θέλει το κορμί μου να εκπληρώσει θε μου η ψυχή μου, αυτά που η θρησκεία δίδαξε καμάρι μου, για τις ψυχές του Άδη κανακάρη μου. 

 Έκλαψα με το δάκρυ μου, κι αντί να δροσερέψει,

την πρασινάδα τσ’ Άνοιξης την έχει καταστρέψει.

—————————————————————-

Τύχη μου άκαρπο δεντρί και γιάντα σε ποτίζω,

αφού για το Μανώλη μου δεν θα ξαναελπίζω..

——————————————————————

Ζωή σαν τη ζωή που ζω, άνθρωπος να μη ζήσει.

Και σαν εμένα άτυχο Μάνα να μη γεννήσει..

—————————————————————-

Ο κόσμος ζει με τσι χαρές μα εγώ δεν τσι γνωρίζω,

μόνο ξυπνώ με βάσανα και με καημό γλεντίζω..

——————————————————————-

Δυο χρόνοι πάνε σήμερο, απ’ τη φεύγα του γιου μου,

μα ώστε να ζω θα ‘χω ανοιχτή τη πόρτα του σπιτιού μου..

—————————————————————————

Πηγαίνω στο κρεβάτι σου, γιε μου μα δε σε βρίνω,

και στο ποτήρι του καημού βάνω νερό και πίνω.

——————————————————————-

Να ‘ναι το χώμα ελαφρύ αυτό που σε σκεπάζει,

να έχεις κι έναν ‘άγγελο ζεστά να σ’αγκαλιάζει..

———————————————————————

Μπορεί μακριά να έφυγες, μπορεί αλλού να πήγες,

μα στη ματιά μας είσαι φως και στη καρδιά γλυκός παλμός.

—————————————————————————

Πάντοτε η στη σκέψη μας θα ζεις και στη καρδιά μας,

σαν να μην έφυγες ποτέ, σαν να ‘σαι ανάμεσα μας..

 Από την αδελφή σου Μαρία οι δυο παρακάτω μαντινάδες:

 Αντράκι μου η σκέψη σου, δε φεύγει απ’το μυαλό μου,

ήσουν και θα ‘σαι μια ζωή πάντα ο αδελφός μου.

 ———————————————————————–

Έφυγες Άντρας με αρχές, λόγο τιμής και αξία,

και πράμα εδά στον κόσμο αυτό δεν έχει σημασία.

 Καλή Αντάμωση..»

 

“O Γιωργαντός δεν έφυγε για τη ζωή την άλλη..

Έτσι κι αλλιώς αθάνατοι πομένουν οι μεγάλοι..(Λευτέρης Καλομοίρης)

Με την συμπλήρωση σαράντα ημερών από τον θάνατο του μεγάλου δάσκαλου της Κρητικής μουσικής, Γιώργη Καλομοίρη ή Γιωργαντό, το μνημόσυνο του θα τελεστεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, την Κυριακή 7 Απριλίου. Η οικογένεια του καλεί όλους τους φίλους και συγχωριανούς του να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη ενός σπουδαίου καλλιτέχνη που άφησε  το μοναδικό του αποτύπωμα στην παράδοση και την ιστορία των Ανωγείων.

Γεννήθηκε στ’ Ανώγεια το 1931. Τα πρώτα βήματα στη μουσική, έγιναν από μικρό παιδί, στο Περαχώρι, εκεί που όλοι οι μερακλήδες του χωριού, στην παρέα τους έπαιρναν μαζί και τους πιτσιρικάδες λυράρηδες, για να συμμετέχουνε και αυτοί, σε κείνη την πανδαισία της αντιστοίχισης των συναισθημάτων.

Ο Στραβός (Πασπαράκης Μανώλης), ο Κουρκούτης (Μανουράς Γιώργης), ο Κίτρος (Ξυλούρης Γιώργης) και ο Σωκράτης ο Κοκορδούλης, είναι οι πρώτοι παλιοί λυράρηδες της εποχής που επηρέασαν τον Καλομοίρη το Γιώργη.

Ήταν ο Γιωργαντός μόλις 12 χρονών (!)  που έπαιξε για πρώτη φορά λύρα, με τους μερακλήδες σε παρέα. Οι συνθήκες μέσα στην κατοχή, για ένα παιδί μόλις 12 – 13 χρονών, δεν ήταν οι κατάλληλες για να αποδώσει στη θεά Λύρα, αλλά έχοντας δίπλα του, σε όλο το χωριό αυτούς τους αγγέλους μερακλήδες, δεν μπορούσε παρά να επηρεασθεί και να γενεί αποδέκτης, των συναισθημάτων του λαϊκού πολιτισμού και της ευαισθησίας που κουβαλάει ο Ανωγειανός και να διδαχθεί από τους γλεντζέδες, που ανάθρεψαν τόσους και τόσους καλλιτέχνες.

Το πρώτο επαγγελματικό γλέντι έγινε στ’ Ανώγεια το 1948, σ’ ένα γάμο και έπαιξαν μαζί με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη, “που σαν κοπέλια ετότεσας μαθαίνανε μαζί τη λύρα”. Ήταν η απαρχή της προοπτικής του καλλιτέχνη, για να ξεπεράσει τα σύνορα του χωριού και άρχισε να κατεβαίνει στο Ηράκλειο, στην Πεδιάδα, στο Μονοφάτσι, στο Ρέθυμνο και σ’ όλη την Κρήτη.

Πρώτος δίσκος, 78 στροφών, το 1958 με το εκπληκτικό συρτό “Έγινες μάγισσα για με” και “Δυστυχισμένος βρίσκομαι”, επόμενος δίσκος 78 στροφών “Κυπριωτοπούλα μου” το 1959. Μικρούς δίσκους 45 στροφών έγραψε από το 1958 μέχρι και το 1968 γύρω στους 50.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένα τραγούδια του:”Μ’ άνοιξες στο κορμί πληγές”, “Τα δυο σου χέρια να κρατώ”, “Τσάκι τσάκι”, “Μ’ ένα σου όχι στη ζωή”, “Πάει και πάει το σταμνί στη βρύση”, “Χριστέ και Παναγία μου”, “Βάστα καλό λογαριασμό”, “Φιλενάδες”, “Ήρθε στη βρύση το νερό” κ.α.

Συνολικά από το 1969, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 είχε γράψει 21 μεγάλους δίσκους.

Πρώτη φορά παίζει στο Ηράκλειο, στου Χαρίλαου τη ταβέρνα στον Πόρο. Στη συνέχεια έπαιξε στο πρώτο Κρητικό κέντρο του Ηρακλείου στον “Ερωτόκριτο”. Ο Γιώργης Καλομοίρης  είναι από τους πρώτους λυράρηδες στο Ηράκλειο, που επέβαλαν τη λύρα και γενικότερα την Κρητική Μουσική την δεκαετία των “ονείρων”, της “ευαισθησίας”, των “τεχνών” και των “γραμμάτων”, την δεκαετία του ’60.

Στην συνέχεια η Κρήτη της Αθήνας, το 1970 τον “απέσπασε” προσφέροντας για εφτά χρόνια την σφραγίδα του στη Κρητική μουσική, στην Αττική στα Κρητικά κέντρα Κονάκι και Αγρίμια. Επιστρέφει στο Ηράκλειο το 1977, στο Λιμενικό Περίπτερο όπου μέχρι και το 1995, δημιουργεί ένα αξεγόραστο και απλό στέκι των μερακλήδων της Κρητικής Μουσικής, δίπλα στην ώρες – ώρες φουσκοθάλασσα του Κρητικού πελάγους και άλλες στιγμές, στην απαστράπτουσα απο φώς και ηρεμία, απέραντη θάλασσα του Μεγάλου Κάστρου, δίπλα στα κάστρα της αρμύρας και του φωτός, τραγουδώντας τους καημούς και τις λαχτάρες αυτού  του τόπου.

Το 1996 μέχρι 1998 επιστρέφει και πάλι στην Αθήνα, για δύο χρόνια στο κέντρο Ζορμπάς.

Ο Γιώργης Καλομοίρης, σε όλη του τη διαδρομή, συνεργάστηκε με κορυφαίους λαγουθιέρηδες και τραγουδιστές μεταξύ άλλων και οι: Φασουλάς Ζαχάρης, Κουμιώτης Γιώργης, Τσαγκαράκης Δημήτρης, Νίκος Μανιάς, Μαρκογιαννάκης Γιάννης, Ξυλούρης Γιάννης, Λαρετζάκης Μανώλης, Μαμαλάκης Στρατής, Καραγιώργης Γιώργης, Λάμπρος Χαριτάκης, Μανώλης Κουμιώτης, Βασίλης Ξυλούρης.

 

“Έφυγε” από τη ζωή η Ελένη Σαλούστρου (Χατζησωκράτενα) σε ηλικία 85 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί το Σάββατο  6 Απριλίου στις 3μ.μ. στον Ιερό ναό Αγίου Ιωάννου. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα την σκεπάσει.

-->