Κοινωνικά

Δεν είναι η λεβεντιά οδός να τήνε βρεις ρωτώντας,
χάρισμα το χει ο άνθρωπος κι είναι από γεννητώντας..

7 Ιουνίου 2016: Η Ουρανία Ξυλούρη ή “Ανάσταινα” περνούσε στην αιωνιότητα και το Περαχώρι, αλλά και τα Ανώγεια αποχαιρετούσαν μια από τις τελευταίες αυθεντικές γυναίκες του τόπου,  που κράτησε μέχρι την τελευταία της στιγμή τις αρχές, τις παραδόσεις και τις αξίες που διέπουν την κοινωνία μας. Στον πάνδημο αποχαιρετισμό της, όλοι είχαν μια καλή κουβέντα να πουν για την Ουρανία, που έζησε με στερήσεις αλλά είχε πάντα μια ζεστή καρδιά και ένα φιλόξενο σπίτι για όλο τον κόσμο.  Σήμερα, τρία χρόνια μετά η μνήμη της παραμένει αναλλοίωτη και τα παιδιά και εγγόνια της που άφησε πίσω της προσπαθούν να ακολουθήσουν τα δικά της βήματα, τις δικές της αρχές, τον δικό της ιδιαίτερο Ανωγειανό “αέρα”.

Όπως περιέγραψε την απώλεια της με συγκίνηση η κόρη της Γεωργία Ξυλούρη που ανέφερε λίγο καιρό μετά το θάνατο της:”Νιώθω βαριά την κληρονομιά: Σε είδα με τα ίδια μου τα μάτια να πλένεις τα πόδια εκείνου του ανήμπορου ξυπόλητου ζητιάνου και μετά να του στρώνεις άσπρα σεντόνια να κοιμηθεί. Εσύ ήσουν. Εσύ μου έλεγες «σ’ αυτό το τραπέζι κάτσανε οι βουλευτές, κάτσανε όμως και οι ζητιάνοι»! Εσύ, κατάφερνες να μετατρέψεις ένα πρόχειρο, της στιγμής, κέρασμα σε σπονδή κάνοντας το μουσαφίρη σου να νιώθει βασιλιάς. Εσύ ήσουν που την ημέρα της Πεντηκοστής (τι σύμπτωση, την ημέρα αυτή να είναι το ετήσιο μνημόσυνό σου!) άφηνες σ’ όλους τους τάφους που συναντούσες από ένα καρυδόφυλλο «γιατί παιδί μου, μπορεί να μην τους αφήσει κανείς!» Εσύ μου έλεγες να κάτσω κάτω από το δέντρο να ξεκουραστώ, όταν ο ιδρώτας έτρεχε στο δικό σου στήθος θερίζοντας με το δρεπάνι. Εσύ ήσουν που με την ιδιότυπη σοφία σου μιλούσες για τη φύση των ανθρώπων, για τα λάθη και τα πάθη τους, για τις αδυναμίες και τις δυνάμεις τους, για του κύκλου τα γυρίσματα. Εσύ ήσουν που γινόσουν ένα με τον κόσμο και ταυτόχρονα διέφερες τόσο. Εσύ ήξερες πότε θα μιλήσεις και πότε θα σωπάσεις. Πότε θα κάνεις το καλαμπούρι και πότε θα παρηγορήσεις. Εσύ ήσουν παρούσα πάντα και πάντα διακριτική. Εσύ, που δεν έφυγες ποτέ από το χωριό σου κι όμως ήσουν πολίτης του κόσμου. Εσύ, η μάνα μου, η Ανάσταινα…”

-Τα παιδιά της Ουρανίας Ξυλούρη με αφορμή την συμπλήρωση τριών ετών από το θάνατο της αγαπημένης τους μητέρας προσέφεραν στη μνήμη της το ποσό των 100 ευρώ στην ΑΝΩΓΗ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Τους ευχαριστούμε θερμά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει.

 

Για την “Ορανία”

«Τα χρόνια σου πολλά,  η αγάπη σου μεγάλη,  η ψυχή σου αγαθή, το μυαλό σου αντουμπάριστο, το κορμί σου λαβωμένο.

Η συναναστροφή σου δύσκολη, η χαρά σου λίγη, οι δυσκολίες πολλές, οι παρατηρήσεις σου ζεστές, ο πόνος σου αβασταχτος,  η φωνή σου δυνατή..

Σ’ευχαριστώ για όλα, για ότι μου πρόσφερες, για ότι ζήσαμε μαζί 50 χρόνια, για το ότι ήθελες να με κάνεις δικό σου παιδί και στο τέλος τα κατάφερες.  Καλοστραθιά δεύτερη Μάνα μου…»

Βασίλης Δραμουντάνης “Μπενταφούτης”

“Έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών η Ελένη Βλατά (αδερφή του Παναγιωτονίκο). Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Κυριακή 2 Ιουνίου στις 12 μ.μ. από τον Ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι.  Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα την σκεπάσει.

Το Σάββατο 1 Ιουνίου στον  Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη στο Αρμί, θα τελεστεί το σαρανταήμερο μνημόσυνο, για τον Σάββα Κουνάλη (Κουναλόσαββα) που έφυγε από τη ζωή στις 22 Απριλίου 2019. Η οικογένεια του καλεί φίλους και συγχωριανούς όπως παραστούν για να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του.Η οικογένειά του κατέθεσε το ποσό των 50 ευρώ ,για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής έκδοσης της  «Ανω Γης». Ακόμα η οικογένεια του αδελφικού του φίλου Δημάρατου Κουνάλη κατέθεσε στη μνήμη του το ποσό των 100 ευρώ στην εφημερίδα μας και η οικογένεια του Σάββα Κεφαλογιάννη το ποσό των 50 ευρώ.

Τα χρήματα θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου.

Επίσης η οικογένεια του παρακαλεί  να δημοσιευτεί το παρακάτω κείμενο στην ηλεκτρονική έκδοση της «Ανω Γης» :

Είναι καλοκαίρι και η νύχτα έχει απλώσει τα φτερά της στο αγαπημένο σπίτι. Οι πόρτες ανοιχτές να μπαίνει η λιγοστή δροσιά και έξι παιδιά το ένα ξαπλωμένο σχεδόν δίπλα στο άλλο, ακούγοντας μόνο τις ανάσες μας. Την απόλυτη ησυχία διαταράσσει η φωνή της κουρασμένης μάνας : – Σβήσε μπρε το φως! Όλη τη νύχτα πρέπει να διαβάζεις;

Αυτός ατάραχος, γυρνά, της ρίχνει μια ματιά, χαμογελά όπως πάντα και ξαναχώνεται στη θαλπωρή του βιβλίου…..Μια τυπική νύχτα των παιδικών μου χρόνων.

Τώρα που αναστορούμαι λέξεις και στιγμές, νιώθω ότι από εκεί πρέπει να αρχίσω. Μα τι να πρωτοπώ, που να σταθώ, να μη ξεχάσω, να μην αδικήσω. Να μπορέσω να περιγράψω τη καλοσύνη, τη γαλήνη και την ηρεμία που χαρακτήρισε το διάβα της ζωής σου.

Ο Κουναλόσαββας γεννήθηκε το 1933. Ακριβογιός του Χαραλάμπη Κουνάλη και της Ειρήνης το γένος Δραμουντάνη. Το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Η Όλγα, η Λευτερία, ο Σάββας, η Λουκία, η Φωφώ. Μοναχογιός και για τις αδερφές του : – Ο Σάββα μας!

Τρίχα να μην αγγίξει τα μαλλιά του, δίχτυ προστασίας να μη πάθει τίποτα. Ακόμα και σήμερα κλαίνε όταν θυμούνται τη στιγμή που σκάβανε μικρά παιδιά το χωράφι και από απροσεξία το σκεπάρνι της αδερφής του τον τραυματίζει στο κεφάλι.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του δύσκολα. Κατοχή, το κάψιμο του χωριού. Παλικαράκι δίπλα στη μάνα του βλέπει τους καπνούς του χωριού που καίγεται, από την Αξό. Μετά το πόλεμο τελειώνει άριστος μαθητής το Ανωγειανό Δημοτικό Σχολείο στο Ηράκλειο και στην αποφοίτησή του η δασκάλα του αναθέτει να απαγγείλει το ποίημα «Ο Καλός Γιός». Και αυτό το ποίημα τον συντρόφευσε στη υπόλοιπη ζωή του. Καλός γιος, αδερφός, σύντροφος, πατέρας.

Γυρνά στο χωριό να βοηθήσει και αυτός την οικογένειά του. Νεαρός τη δεκαετία του 50 και του 60  ζει την δημιουργία και το ξαναχτίσιμο του χωριού από την αρχή. Κάνει παρέες και φιλίες που σημαδεύουν τη ζωή του. Ο Δημάρατος, ο Αντρέας, ο Φούρος, ο Βιόλος και δίπλα στο πάντα ευγενή πατέρα του και στο θείο του το Σαββοβασίλη αντρώνεται και πλάθει τις αξίες της ζωής του. Αξίες που δεν τον εγκαταλείπουν ποτέ και μια εποχή που χάθηκε παντοτινά.

Οι κόρες της Κουνάλενας παντρεύονται  και όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου παντρεύεται κι ο ίδιος την Αντιγόνη Κουτεντάκη του Λεωνίδα και της Σοφίας το γένος Κεφαλογιάννη. Η γυναίκα του θα σταθεί βράχος και ήρεμη δύναμη για την οικογένεια που θα χτίσει. Κάνει έξι παιδιά και αγωνίζεται καθημερινά να τα αναθρέψει και να τα σπουδάσει αργότερα. Ζουν ευτυχισμένα παιδικά χρόνια σε μια γειτονιά «με πολλούς πατέρες και μανάδες και 27 αδέρφια» στην αυλή έξω από το Δημαρχείο : -Τα πολλά παιδιά  είναι ευτυχία μας έλεγε όποτε μας λύγιζαν μα δεν μας γονάτιζαν  τα καθημερινά προβλήματα της νιότης μας.

Ξεκινά τη ζωή του από το μηδέν πολλές φορές. Κορακόπετρα, Γούρνες, Νίδα και το αγαπημένο Καβροχώρι. Δεν αγκομαχεί, δεν δυσανασχετεί.  Αγωνίζεται, πάντα αισιόδοξος και χαμογελαστός. Με σπουδαίους «ορτάκηδες και συνοδοιπόρους». Επαναστάτης για το χώρο και το χρόνο της εποχής του. Χωρίς στεγανά, χωρίς προκαταλήψεις. Παιδί με τα παιδιά, μεγάλος με τους μεγάλους. Θα εμπνεύσει σεβασμό, περηφάνια, συντροφικότητα. Αγαπημένος για τους συγγενείς και για τους φίλους. Με υψηλή την αίσθηση της ευθύνης και του χρέους δε μένει στα μικρά και ασήμαντα, κάνει υπερβάσεις στις συναναστροφές του, τιμά και σέβεται όλους τους συγχωριανούς.

Στις χαρές, όμορφος με τα καστανοπράσινα μάτια, φορώντας τα φρεσκοβαμμένα στιβάνια και το μαύρο μαντήλι που δεν αποχωρίστηκε ποτέ, θα κόβει το κρέας λίγο-λίγο  και θα κερνά. Και στις λύπες εκεί, θα χαϊδεύει το μουστάκι, θα κάνει το σταυρό του, – Δόξα σοι ο Θεός,  θέ μου , θα λύνει το μαντήλι, θα το σφίγγει στα δόντια του, θα κλείνει λογαριασμούς με το παρελθόν και θα ξεκινά ξανά την ανηφόρα της ζωής.

Και εμείς εκεί, κάθε Σεπτέμβρη να σε αποχαιρετούμε μπαμπά με ένα λυγμό που ανέβαινε μέχρι το λαιμό για να μη φανεί το δάκρυ. Να έρχεσαι τα κρύα χειμωνιάτικα βράδυα με δύσκολους καιρούς για να φύγεις ξανά πολύ πριν ξημερώσει. Ο χαιρετισμός σου, καθημερινός με ένα μπουκάλι γάλα με το γαλατά του συνεταιρισμού. – Οι βοσκοί είναι καλά , αυτό έφτανε και ύστερα πάλι η ανυπομονησία του Απρίλη, το ξανάσμιγμα στον Κιλιστό για το καλοκαίρι που ερχόταν. Να κατεβαίνεις από τη Νίδα και μαζί με τη γυναίκα σου να φεύγεις ξανά για το Καβροχώρι. Ο τρύγος τον Αύγουστο, η αγωνία να μαζέψουμε τη σταφίδα πριν τις πρώτες βροχές. Αγώνας , αγώνας η ζωή μα το βράδυ να έρχεσαι πάντα με τα ρόδα στα χέρια και το χαμόγελο στα χείλη.

Να φουσκώνουμε από περιφάνεια για μια σου λέξη, για ένα βλέμμα. Φάρος ελπίδας και αισιοδοξίας για όλους μας. Να μην μας αποθαρρύνεις ποτέ, να στηρίζεις τις επιλογές και τα λάθη μας, να είσαι πάντα εκεί γιατί χωρίς εσένα θα ήταν – θα είναι – διαφορετικά. Και να ευχόμαστε ακόμα και σήμερα να μπορούσαμε να ρουφήξουμε τις αναμνήσεις και τις θύμισες που έχουν και άλλοι από εσένα . Ο Κώστας, ο Λευτέρης, ο Μανώλης, παιδιά σου και αυτά.

Ύστερα, τα τελευταία χρόνια όταν ο κύκλος έκλεινε σιγά σιγά, να στέκεσαι ώρα πολύ μπροστά από τις φωτογραφίες με τα εγγόνια, να κάνεις τις τελευταίες βόλτες στη Νίδα και να μονολογείς: – Ε το μπαντέρμο κόσμο….

Και να έρχονται ξανά και ξανά στο νου μου τα λόγια του Καζαντζάκη που τόσο σου άρεσε:

«Μαζεύω τα σύνεργά μου : δράση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε……»

Σβήσε το φως αγαπημένε μου μπαμπά. Πέρασε πια η ώρα. Καληνύχτα…

Τα παιδιά σου

“Έφυγε” από τη ζωή η Ιωάννα (Άννα) Σουλτάτου (Αλισαβογιάννη) σε ηλικία 58 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Παρασκευή στη 1 μ.μ στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Μετόχι.

Η ΑΝΩΓΗ απευθύνει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Μια άξια Ανωγειανή που ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αλλά διατήρησε μέχρι το τέλος την πίστη και την αξιοπρέπεια της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα την σκεπάσει.

“Έφυγε” από τη ζωή ο Εμμανουήλ Καλλέργης ή “Κουρούπης” σε ηλικία 93 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Τρίτη 7 Μαΐου στη 1 μ.μ από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα τον σκεπάσει.

ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ «ΑΕΤΟΥ»

O Εμμανουήλ Καλλέργης μεταξύ άλλων διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του Αετού Ανωγείων όταν ιδρύθηκε η ομάδα το 1963. Σε ψήφισμα της το Δ.Σ του Αετού  αναφέρει:

Μετά την αναγγελία του θανάτου του Εμμανουήλ Καλλέργη ή “Κουρούπη” το Δ.Σ του Αετού Ανωγείων συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση και αφού έλαβε υπόψιν του:

-Την ιδιότητα του εκλιπόντος ως πρώτου προέδρου του Αετού Ανωγείων κατά την ίδρυση του.

-Το γεγονός ότι με την παρουσία και τη ζωή του τίμησε το σωματείο μας και τα Ανώγεια.

 

Αποφάσισε:

-Να εκφράσει τα ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του.

-Να παραστεί το Δ.Σ στην κηδεία του.

-Να καταθέσει στεφάνι στη μνήμη του.

-Το παρόν να δοθεί και να δημοσιευθεί στον τοπικό τύπο.

 

Εκ μέρους του Δ.Σ ο πρόεδρος Στέλιος Ξυλούρης

-->