Κοινωνικά

«Έφυγε» σήμερα το πρωί 29 Δεκεμβρίου στο 401  Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα, ο Νικόλαος Μαθιουδάκης του Κωνσταντίνου σε ηλικία 85 ετών. Ο Ν. Μαθιουδάκης ήταν ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στους Ανωγειανούς καθώς υπηρέτησε ως Αγρονόμος στα Ανώγεια από το 1970 έως το 1977.

H κηδεία θα γίνει την Πέμπτη 2 Ιανουαρίου στις 15:00 στα Αγγελιανά.

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Με αφορμή την αναγγελία του θανάτου της Άννας  Ανδρεαδάκη συζύγου  του Νικήτα Ανδρεαδάκη (Γεγέ)και μητέρα της Ζαχαρένιας Ανδρεαδάκη  προέδρου του Συλλόγου Ανωγειανών της Αθήνας.Το Διοικητικό  Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων κατά τη συνεδρίασή του στις 27 Δεκεμβρίου  2019, μετά την θλιβερή αναγγελία του θανάτου της Άννας  Ανδρεαδάκη .

ΨΗΦΙΖΕΙ ΟΜΟΦΩΝΑ:

Διερμηνεύοντας τα αισθήματα των μελών μας, να εκφράσει τη μεγάλη συγκίνηση και λύπη μας για την απώλειά της.

-Να εκφράσει τα ειλικρινή  του συλλυπητήρια στην οικογένεια της εκλιπόντος και ειδικά στην κόρη της και Πρόεδρο του Συλλόγου Ανωγειανών  της Αθήνας Ζαχαρένια Ανδρεαδάκη

–Να καταθέσει χρηματικό ποσό εις μνήμης της στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Ανωγείων.

– Να δημοσιευθεί το παρόν στον τοπικό και κρητικό τύπο.

ΑΝΩΓΕΙΑ  27-12-2019

Εκ μέρους του Δ.Σ. Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων

Ο Πρόεδρος                                                    Η Γεν. Γραμματέας

Νικόλαος Γ. Βρέντζος                                       Ειρήνη  Σταυρακάκη

 

Την Κυριακή 29 Δεκεμβρίου θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο για τον Βασίλη Κουνάλη ή “Μαυρομάτη” στο Καβροχώρι και τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου και η οικογένεια του καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να παραστούν και να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του.Μακαρία θα προσφερθεί στη συνέχεια στην ταβέρνα “Κούμος” στο Καβροχώρι.

Γεννημένος στα Ανώγεια το 1943, μέσα στις “φλόγες” του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, ο Βασίλης Κουνάλης ξεχώρισε σε όλο τον βίο του για το ήθος και το πράο του χαρακτήρα του ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές . Κτηνοτρόφος μια ζωή, με ηθικές αξίες και σεβασμό, την έμφυτη ευγένεια αλλά και τη φιλοξενία που είχε στο αίμα του ως γνήσιος Ανωγειανός, έκανε μόνο φίλους, όπου και αν έζησε, όπου και αν έδρασε. Φίλοι, συγχωριανοί ή απλοί γνωστοί που τον αποχαιρέτησαν με συντριβή και οδύνη εκείνη την βροχερή Τετάρτη στις 26 του Δεκέμβρη του 2018.

Ως καλός φίλος του αγαπημένου γιου του “Μαυρομάτη”, του Γιάννη, γνώρισα από κοντά τον Βασίλη Κουνάλη, τη φιλοξενία και τη ζεστασιά του και ως νεαρός που μεγάλωνα στα Ανώγεια, δε θα μπορούσα παρά να αγαπήσω αυτή τη μορφή, τον ήπιο τόνο της φωνής του, τις ξεχωριστές συμβουλές και την αγάπη που είχε προς τον συνάνθρωπο.Ως και την τελευταία φορά που τον είδα, στα “κανίσκια” ενός Ανωγειανού γάμου, όπου σφίξαμε τα χέρια και έβλεπα στα μάτια του την ίδια λάμψη με αυτήν πριν 25 χρόνια, ακόμα και αν βάδιζε στα τελευταία βήματα της ζωής του.

Ως Ανωγειανός κτηνοτρόφος, στις κακοτράχαλες μα τόσο αγαπημένες πλαγιές του Ψηλορείτη, αγάπησε τους στίχους του “Ερωτόκριτου” τον οποίο διάβαζε και έμαθε μάλιστα απέξω στις ατελείωτες ώρες της “παραβολής των προβάτων”. Με τέσσερις στίχους αυτού του αγαπημένου του βιβλίου τον αποχαιρετώ και προσωπικά:

 

“Και πάλι εκείνη η Πεθυμιά δε θέλει να μου λείψει,

πάραυτας κάνω άλλα φτερά, πάλι πετώ στα Ύψη.

—————————————————————————–

Και πάλι βρίσκω τη φωτιά, πάλι ξανακεντά με,

κι απ’ τα ψηλά που βρίσκομαι με ξαναρίχτει χάμε…”

 

 

-Η ΑΝΩΓΗ θέλει να ευχαριστήσει θερμά τον γιο του Γιάννη Κουνάλη για την προσφορά 50 ευρώ στη μνήμη του πατέρα του. Επίσης τον Γιάννη Κουνάλη του Στελή που προσέφερε επίσης 50 ευρώ στη μνήμη του θείου του. Τα χρήματα θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και τα δωρεάν φροντιστήρια Αγγλικών σε μαθητές, ενήλικες και πρόσφυγες.

Ας είναι αιωνία η μνήμη σου “Μαυρομάτη”. Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Του Γιώργη Μπαγκέρη

 

Την Κυριακή 29 Δεκεμβρίου στον Ιερό Ναό Της Παναγίας στο Περαχώρι θα τελεστεί το μνημόσυνο για τον ένα χρόνο του φευγιού του Σταυρακάκη Γεωργίου με την οικογένειά του να καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να παραστούν και να ανάψουν ένα κερί στην μνήμη του. Ήταν 3 Ιανουαρίου όταν ο σπουδαίος αυτός και σεβαστός Ανωγειανός άνδρας περνούσε στην αιωνιότητα, με το χωριό σύσσωμο την επομένη να αποχαιρετάει στο πρόσωπο του μια αγνή και όμορφη εποχή των Ανωγείων.

Ο Γεώργιος Σταυρακάκης (Γιωργαντάς) γεννήθηκε στα Ανώγεια το 1926 και ήταν το δεύτερο παιδί του Εμμανουήλ Σταυρακάκη (Μερτζανοζαχαράκη) και της Κρυστάλλης Σκουλά. Έμεινε ορφανός σε ηλικία 6 χρόνων και μαζί με τον κατά ένα χρόνο μεγαλύτερο αδερφό του Βασίλειο Σταυρακάκη (Βασιλέα) έγιναν για τα αδέρφια τους και πατέρας και προστάτες για την οικογένειά τους. Από τα παιδικά του χρόνια ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία, δουλειά την οποία αγάπησε και ακολούθησε μαζί με τα αγαπημένα του αδέρφια μέχρι το τέλος της ζωής του. Σε ηλικία 34 χρονών παντρεύτηκε την Μυρσίνη Καλλέργη, άξια σύζυγο, από την Γέννα Μονοφατσίου  με την οποία απέκτησε 4 παιδιά.

Για τον Γεώργιο Σταυρακάκη και την μεγάλη του απώλεια για την οικογένεια του και τα Ανώγεια, ο Σταύρος Βιτώρος ή Αγκούτσακας είχε αναφέρει στην κηδεία του τις εξής μαντινάδες:

Ενταύθα κείτεται ένα αιτός, περήφανος Νιδιώτης,

και τίμιος και χουβαρντάς και μερακλής και πότης..

——————————————————————

Τα σύννεφα εσκορπίσανε, ο ήλιος να πορίσει,

λεβέντη Άντρα Ανωγειανέ, να σε καλοστρατίσει..

——————————————————————-

Δεν πήγες η στο χειμαδιό, οφέτος στο Αρκάδι,

σαν τον πατέρα σου στραθιά, είχες και εσύ στον Άδη..

———————————————————————-

Καλό ταξίδι Γιωργαντά κι όχι που φεύγεις τόσο,

μα θα λιγάνει η ανθρωπιά, μετά από σένα όσο..

-Στην μνήμη του η οικογένεια του “Γιωργαντά” προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 50 ευρώ, χρήματα που θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και τα δωρεάν φροντιστήρια Αγγλικών σε ενήλικες, μαθητές και πρόσφυγες. Τους ευχαριστούμε θερμά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που τον σκεπάζει…

 

” Να δίνεις δίχως όρια, έμαθες στη ζωή σου
κι εδά στον κήπο του Θεού είν’ η ανταμοιβή σου…

———————————————————————–

Μην κλαίτε τσι αγνές ψυχές  όταν αποχωρούνε
γιατί τσι αιώνιες χαρές πηγαίνουνε να βρούνε…(Γιώργης Βρέντζος “Κάτης)

Πλήθος κόσμου συνέρρευσε στον Ιερό Μητροπολιτικό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο για να απευθύνει το ύστατο χαίρε στην Ζουμπουλιά Ανδρεαδάκη-Μαυρακάκη, που “έφυγε” άδικα και πρόωρα από τη ζωή στα 48 της χρόνια. Σύσσωμα και τα Ανώγεια αποχαιρέτησαν μια ξεχωριστή γυναίκα του τόπου μας, μια “μερακλίνα κοπελιά” που άφησε εποχή στο χωριό με τις ιδιαίτερες χορευτικές της ικανότητες, το ήθος και την ευγένεια της ψυχής της.

Η Ζουμπουλιά αφήνει πίσω της τους χαροκαμένους γονείς της τον Νικηφόρο του ‘Μαυρομούστακου”  και την Ελένη, τον σύζυγο της γιατρό Σταύρο Μαυρακάκη και την μονάκριβη κόρη της Ελένη. Αφήνει και όλους εμάς με την ανάμνηση της μορφής και του χαρακτήρα της που κόσμησε το χωριό μας στο σύντομο αλλά γεμάτο με συναισθήματα βίο της.Με συγκίνηση η Χαρά Καλομοίρη του “Τσίκη” αποχαιρετάει τη Ζουμπουλιά με ανάρτηση της:

Το φτερωτό κορίτσι με τα πράσινα παπούτσια.
Μπαμπά,
Αναλωθείτε συγγενείς ,που είστε παδά πέρα
της Σμπρουλολένης έρχεται,η πρώτη θυγατέρα.
Η όμορφή τση η Ζουμπουλιά,έφυγε για τον Άδη,
που χόρευγε μιαν εποχή κι έτριζε το Λιβάδι….

Καλό ταξίδι Ζουμπουλιά…

 

Τα Ανώγεια αποχαιρετούν με συγκίνηση τον Γιάννη Καλομοίρη ή “Τσίκη”, έναν άνθρωπο που διατήρησε αρχές και αξίες σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ενός βίου που του επιφύλασσε και πολλές δύσκολες στιγμές. Πέραν του ότι πέρασε ως 10 χρόνο παιδί το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων από τους Ναζί, ο Γιάννης Καλομοίρης είδε το 1947 δυο αδέρφια του να χάνονται σε μια μάχη στον Ψηλορείτη και τη θέση Λοχριά. Ο Μπάμπης και ο Αποστόλης Καλομοίρης θα πέσουν για τις ιδέες τους νεκροί, γεγονός που συγκλόνισε τον Γιάννη. 70 χρόνια μετά, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2017 θα μιλήσει στην ΑΝΩΓΗ, λίγες μέρες πριν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Μπάμπη Καλομοίρη, του καπετάν Ψηλορείτη στο Περαχώρι. Συγκινημένος και δακρυσμένος ήταν σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης και της συγκλονιστικής του αφήγησης, ενώ λίγες μέρες μετά, την 1η Οκτωβρίου 2017 θα νιώσει περήφανος και δυνατός πλάι στην προτομή του Μπάμπη και στο πλήθος του κόσμου που τίμησε την οικογένεια του 70 χρόνια μετά…

 Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του στην ΑΝΩΓΗ:

Ο Μπάμπης Καλομοίρης με έντονη δράση στην περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής σκοτώθηκε στις 29 Ιουνίου του 1947 ως μέλος του Δημοκρατικού στρατού σε ηλικία 29 ετών στην Μάχη της Λοχριάς στον Ψηλορείτη. Στην ίδια μάχη και την ίδια ημέρα σκοτώθηκε και ο αδερφός του Απόστολος Καλομοίρης 17 ετών. Η ΑΝΩΓΗ συνομίλησε με τον αδερφό τους Γιάννη Καλομοίρη ή Τσίκης 13 ετών τότε που με μια συγκλονιστική περιγραφή και με ιδιαίτερη συγκίνηση μιλάει για εκείνη την ημέρα που έχασε τα δυο του αδέρφια, αλλά και για τη περηφάνια που νιώθει σήμερα, 70 χρόνια μετά με τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Μπάμπη Καλομοίρη.

Η αφήγηση του έχει ως εξής:

“Στην Κατοχή ήμασταν μια φτωχή και πολυμελή οικογένεια. Ο Μπάμπης έφυγε και πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου ήταν εκεί ο σάντολος μου ο Δασκαλομανώλης. Ο Μπάμπης ύστερα πήγε και κατατάχθηκε ως εθελοντής στην Αεροπορία. Ήταν λίγο πριν την Κατοχή, περίπου το 1940. Με το που κηρύχθηκε ο πόλεμος ο Μπάμπης μπήκε στην παρανομία ντελόγο. Είχε ενταχθεί στο Κ.Κ.Ε Με την κατάρρευση της Ελλάδος από τους Γερμανούς κατέβηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στο εκεί Κ.Κ.Ε. Ήτανε στην ομάδα την ΟΠΛΑ. Αυτός, ο Μανόλης ο Βρέντζος (Γιαγκομανώλης), ο Μανόλης ο Μανουράς ο Ζωνομανόλης ο δάσκαλος, ο Μιχάλης ο Κουτεντάκης και ο Μένιος Μανουράς. Η αποστολή τους ήταν να καθαρίζουν το έδαφος, να σκοτώνουν τους γκεσταμπίτες. Μια μέρα τον επιάσανε οι Γερμανοί και τον επηγαίνανε για τα κάτεργα στη Γερμανία να τον εκάμουνε σαπούνι.Αλλά στη Λάρισα κατάφερε να δραπετεύσει.

Μπήκε στον εφεδρικό ΕΛΑΣ, στο βουνό. Από το βουνό εσυνδέθηκε με τον Πέτρο τον Κόκκαλη που ήταν Υπουργός Υγείας στο βουνό. Μετά γύρισε στην Αθήνα και πήγε ως νοσοκόμος στο 401 Νοσοκομείο. Η δράση του ήταν βέβαια στην Καισαριανή και τη Καλλιθέα, μαζί με το Μένιο Μανουρά. Ήταν άνθρωπος που πρωτοστάτησε στο μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα για να μη γενεί επιστράτευση να πάρουν τσι ανθρώπους να τσι πάνε στη Γερμανία για εργάτες. Ήτανε ο άνθρωπος που όταν εμπήκε η φοιτήτρια μπροστά στο τανκ και σήκωσε τα χέρια για να μη περάσει να σκοτώσει τσι ανθρώπους και τη πάτησε. Έπαιξε δυο σάλτους ο Μπάμπης και βγαίνει απάνω στο τανκ και σηκώνει το καπάκι και έριξε χειροβομβίδα και τσι σκοτώνει.Αυτός ο άνθρωπος όπως μου είπανε και οι σύντροφοι του που  προανέφερα δεν εγνώριζε τι θα πει φόβος. Δεν είχε όρια για αυτό που πίστευε.

Μετά την απελευθέρωση κατέβηκε εδώ κάτω στη Κρήτη. Τονε επιάσανε και επήγανε να τονε δικάσουνε να τονε σκοτώσουνε. Στο δικαστήριο μέσα επήγε ο Κουντομανώλης ο Κεφαλογιάννης ο Μανόλης που έγινε μετά υπουργός. Και μπαίνει μέσα στο δικαστήριο και τονε λέει -“Βρε άτιμοι, αυτόν πάτε να δικάσετε;Εδώ ρε είναι όλη η Αντίσταση τσι Ελλάδας, εσείς οντέν εχώνουστε αυτός επολεμούσε!”. 

Έτσι γλίτωσε. Σταμάτησε η δίκη. Και ήταν πάλι στη Κρήτη. Κυνηγημένος όμως. Και βγήκανε στο βουνό, απάνω εδώ. Το αποτέλεσμα ήτονε ότι βγήκανε 2000 ανθρώποι, μπορεί και παραπάνω και κυνηγούσανε 60 ανθρώπους. Όταν γυρίσανε στη Μαύρη κορφή από πίσω, στα “Κόλλητα” δυο τρεις μέρες χωρίς φαΐ, χωρίς νερό ήτανε όλοι ξεραμένοι τσι δίψας. Αλλά τσι κυνήγουσανε 2000 άτομα. Και λέει ο Μπάμπης εγώ θα πάω για το νερό που γατέχω. Και παίρνει τα παγούρια και πάει. Ήτανε σκοτεινά. Εγέμισε το νερό αλλά όταν έφευγε σκόνταψε στα όπλα που είχαν στέσει οι άλλοι που τα στέναν σαν πυραμίδες στο χώμα. Σκόνταψε και τον αντιληφθήκανε και άρχισαν να πυροβολούν, αλλά στον αέρα γιατί ήταν νύχτα και φοβήθηκαν μη σκοτωθούν μεταξύ τους. Κάποιος τονε γνώρισε με τα φώτα που εδίδανε οι σφαίρες. Και λέει αυτός είναι από τσι Κομμουνιστές. Ένας από τη Λοχριά που τόνε γνώρισε εγύρισε και του παίξε. Την ώρα που έπεφτε ο Μπάμπης γύρισε και αυτός το ταχυβόλο και του παίξε και τονε σκότωσε κι αυτόν.

Ο Αποστόλης είδε ότι σκοτώθηκε ο Μπάμπης. Και πήραν αυτοί απάνω να φύγουνε και εγενίκανε δυο ομάδες. Ο Αποστόλης ακολούθησε την ομάδα που ήτανε ο Πατραμάνης. Ήτανε 11 άτομα. Βγήκανε όπως μου έλεγε ο Θεόφιλος ο Τρουλινός, σε ένα μέρος που είναι Μύλοι. Πιστεύω ή στον Άρδαχτο ή στη Νίθαυρο, κάπου εκεί. Σε ένα σώπατο που είναι Μύλοι.Μπήκανε σε ένα Μύλο μέσα γιατί πια είχε αρχίσει να φέγγει, να ξημερώνει. Κατά τσι 9 με 10 το πρωί επήγε εκεί ένας πιτσιρικάς 16-17 χρονών να πάει στα ζα να τα βλέπει. Δεν ήξερε ότι μέσα ήτανε οι αντάρτες. Την ώρα που τσι δε πάει να φύγει αλλά τονε πιάσανε. Οι αντάρτες σκεφτόντουσαν ίντα να κάμουνε με το κοπέλι που τσι δε. Αυτό τον έλεγε ότι ο πατέρας του ήτονε Κομμουνιστής μονό να το αφήσουνε να φύγει μα δε θα τσι πρόδιδε. Ο Πατραμάνης έκαμε ψηφοφορία. Και επήγε 6 με 5. Οι έξι να το μολάρουνε και οι 5 να το κρατήσουνε εκεί μέχρι το βράδυ. Και εφήκα ντο.

Την ώρα που επήγε λέει το κοπέλι 500 μέτρα απόσταση αρχινά και εφώνιαζε “Οι Κομμμουνιστές μέσα στο μύλο”. Και πορίζουνε όξω. Την ώρα που εκατεβαίνανε ανάμεσα σε πολλά κλαδιά για να φτάσουν σε ένα ξεροπόταμο να περάσουνε απέναντι στο κέδρος, τραυματίστηκε ο Πατραμάνης. Τονε επιδέσανε και τονε κρύψανε σε ένα γύρο εκεί. Οι άλλοι φύγανε . Τελικά τον Πατραμάνη δε τονε βρήκανε και γλίτωσε. Μέχρι να κατεβούνε στο ποταμό σκοτώνει η μια μπάντα την άλλη. Αυτή είναι η κατάρα του Εμφυλίου. Την ώρα που κατεβήκανε στον ποταμό είχε πομείνει μόνο ο Αποστόλης με το Θεόφιλο τον Τρουλινό, όλοι οι άλλοι σκοτωμένοι.Και έλεγε ο γης του αλλού να περάσει πρώτος τον ποταμό. Σφαίρες παντού. Τελικά επέρασε ο Θεόφιλος. Έρποντας λέει επεράσανε. Την ώρα που ήταν στην άκρη του ποταμού του λέει ο Αποστόλης -φύγε μα εμένα με σκοτώσανε. Είχε φάει μια σφαίρα. Δε σε αφήνω εγώ Αποστόλη θα σε επιδέσω και θα φύγουμε, μόνο παίζε που και μπαλωθιά να παίζω και εγώ όπως θα έρχομαι να σε βάλω στη πλάτη μου να σε πάρω του είπε ο Θεόφιλος.

Όπως και έγινε τον επήρε στη πλάτη του και επεράσανε τον ποταμό. Την ώρα εκείνη του φώναζε ο Θεόφιλος -“Αποστόλη εγλιτώσαμε!”. Δε μιλεί ο Αποστόλης.. Και γυρίζει και πέφτει. Έχει πάρει άλλη μια σφαίρα επαέ στη πλάτη. Και πιάσανε και το Θεόφιλο. Τσι βάλανε όλους σε μουλάρια και εφύγανε. Ο Θεόφιλος λέει ότι μέχρι το Τυμπάκι ήτανε μαζί μετά δε γατέχει ίντα τσι κάμανε τσι σκοτωμένους. Και πραγματικά δε βρέθηκε ποτέ του Αποστόλη το πτώμα.Αυτά πως τα έμαθα; Είχε μια εκπομπή στο ραδιόφωνο τότε η ΕΡΤ και έλεγε όσοι έχουνε αγνοούμενους ανθρώπους και θένε να μάθουνε να στείλουνε. Για τη μαύρη τη μάνα μου το κάμα που είχε πάντα την ελπίδα πως μπορεί και να ζει. Και έστειλα στο ραδιόφωνο για το αν γνωρίζει κάποιος για τον Αποστόλη τον Καλομοίρη.

Μου έστειλαν μια επιστολή από την Αθήνα από την ΕΔΑ το κόμμα και μου λένε αν θες να μάθεις έλα στην Αθήνα και βρες τον Παπαδομιχελάκη από το Μάραθος.Πήγα και τονε βρήκα και με πήγε νομίζω στη Καισαριανή και βρίνω το Θεόφιλο που εγλίτωσε. Μου είπε για τα βασανιστήρια που πέρασε μετά. Τον Αποστόλη δεν τόνε εβρήκαμε ποτέ. 17 χρονών ήτονε.

Του Μπάμπη τη κεφαλή τη κόψανε να τη πάνε στο Ρέθυμνο.Προλαβαίνει λέει ο Κατσιάς ο Αντώνης, πρέπει να τόνε πολύ καλός και του λέει:” ξέρεις μρε ποιος είναι αυτός; Μέχρι οψές επολεμούσαμε μαζί, δε θα φτάσουμε μέχρι αυτό το σημείο..” Και κάνει λέει και μια αμαθιά του Μίχαλου του Βρέντζου και τη κρύψανε τη κεφαλή σε μια σχίστρα. Για πολλές μέρες δεν ετολμούσανε να τόνε θάψουνε. Ήτανε εκειά στο λακκί, χωρίς κεφαλή βέβαια. Και περνούσε ο Καράγιωργας, άλλη καλή φυσιογνωμία του χωριού και του λένε για τον άταφο νεκρό. Και έβαλε μπέτη και σιμώσανε και τόνε θάψανε. Εβάλανε και πέτρες απάνω γιατί είχε χοίρους εκεί κοντά και φοβούνταν μη το ξεθάψουν. Όπως τον εθάψανε εκεί έτσι τόνε βρήκαμε. Αλλά το κεφάλι δε μπορέσαμε να το βρούμε ποτέ.

Είναι τόσο μεγάλη η συγκίνηση μου που θα γίνει αυτή η τιμή στα αδέρφια μου με αυτό το άγαλμα που φοβούμαι ότι μπορεί και να μη το φτάξω να το δω. Σας ευχαριστώ όλους και εσένα και τον πάτερ Ανδρέα αλλά και όλους τσι ανθρώπους που συμβάλλουνε να μαθευτεί αυτή η ιστορία. Μετά από τόσους κατατρεγμούς και διώξεις που περάσανε αυτοί οι ανθρώποι έχουνε μια τιμή που τόνε αξίζει..”

 

-->