Εκκλησία

Φωτογραφίες:Τζούλια Νταγιαντά

Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν χθες το βράδυ, κατά τη διάρκεια του αρφανού του Αγίου Γεωργίου, παρουσία μικρών και μεγάλων όλων των ενοριών των Ανωγείων, με τη φλόγα που μεταδίδει το αναστάσιμο μήνυμα να αφιερώνεται στην 8χρόνη Αλεξία που τραυματίστηκε από αδέσποτη σφαίρα στο κεφάλι την Κυριακή του Πάσχα και δίνει μάχη για τη ζωή της. Ένα μικρό παιδί, ένα ακόμα θύμα της ανοησίας των άσκοπων πυροβολισμών με τα μικρά παιδιά των Ανωγείων να στέκονται στο πλευρό της και να προσκαλούν μαζί με τον π.Ανδρέα Κεφαλογιάννη, την ίδια όταν αναρρώσει και την οικογένεια της για μια επίσκεψη στα Ανώγεια.”Αλεξία σ’αγαπάμε” έγραφε το μήνυμα που είχαν φτιάξει με αναμμένα κεριά οι μικροί των Ανωγείων, ενώ δυο ακόμα παιδιά, ο Βασίλης  Φασουλάς του Χουμά και ο Άρης Μανουράς του Λευτέρη, έπαιξαν με τα λαούτα τους και αφιέρωσαν πέντε μαντινάδες στην 8χρόνη τις οποίες έγραψε για την περίσταση ο Βασίλης Σωπασής:

Με ένα κερί κάνουμε ευχή και προσευχή για σένα…

Να γίνεις γρήγορα καλά χωρίς φτερά σπασμένα…

——————————————————————

Ένα λουλούδι όμορφο είσαι και σου αξίζει…

Να ανθίζεις και τσοι μυρωδιές ο κόσμος να μυρίζει…

—————————————————————–

Να μη πονείς και να μη κλαις γιατί είσαι ένα κοπέλι…

Που μόνο γέλια και χαρές στο ψεύτη κόσμο θέλει…

————————————————————————

Άμα απ το κόσμο φύγουνε τα όπλα και οι σφαίρες…

Τότε θα ξημερώσουνε ειρηνικές ημέρες…

—————————————————————–

Για ένα κόσμο με χαρές και γέλια αντί για σφαίρες…

Είναι τα όπλα τα παιδιά για πιο καλές ημέρες…

Πριν ανάψει ο αρφανός και αφού όλοι μαζί έψαλαν το Χριστός Ανέστη, ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης μίλησε στον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί τονίζοντας τα εξής για τους συμβολισμούς της εκδήλωσης αυτής:” Η υπόσχεση που σας δώσαμε παιδιά το Μεγάλο Σάββατο, πραγματοποιείτε σήμερα. Όλες τις προηγούμενες ημέρες οι νεαροί της ενορίας του Αγίου Γεωργίου έκοψαν τα αρφανόξυλα και τα έφεραν εδώ. Θέλω να σας εξηγήσω κάτι που δεν το γνωρίζετε. Αρφανό τον λέμε μόνο στα Ανώγεια σε ένα έθιμο που χάνεται πολλούς αιώνες πίσω. Αρφανός, δηλαδή η φωτιά που φαίνεται από απόσταση, για να μεταλαμπαδεύουμε το μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού. Για αυτό στον αρφανό δεν καίμε ποτέ Ιούδα, γιατί η θρησκεία μας είναι αγάπης και όχι εκδίκησης.

Σήμερα καίμε τις κακές σκέψεις, τις κακές πράξεις και η φλόγα που θα βγάλει σε λίγο ο αρφανός θα είναι το μήνυμα από εσάς τα παιδιά όλων των ενοριών του χωριού, προσευχής και αγάπης, σε ένα μικρό κορίτσι, την Αλεξία η οποία τη μέρα του Πάσχα δέχτηκε μια αδέσποτη σφαίρα στο κεφάλι. Είδαμε ότι απόψε τα νέα ήταν καλά και το παιδί άρχισε να έχει επαφή με το περιβάλλον. Είναι ένα θαύμα του Χριστού και της Πίστης μας. Η αδέσποτη αυτή σφαίρα, είναι οι αδέσποτες σκέψεις, τα αδέσποτα συναισθήματα, η αδέσποτη λογική σε ένα έθιμο που έχει παραμείνει χωρίς να ξέρουμε το πως, το που και το πότε χρειάζεται.Ας ακουστεί από τα Ανώγεια η φωνή των αθώων παιδικών ψυχών σε όλη την Ελλάδα..”

 

Ακροδεξιός, Χρυσαυγίτης, Προδότης, Καταδότης, Αριστερός, Κρυφοπασοκτζής, Ψεύτικος, Υπερβολικός, Εθνικιστής, Απαράδεκτος, Ψευτοεπαναστάτης, κουμπουροφώρος και τόσοι άλλοι χαρακτηρισμοί προς το πρόσωπο μου, είναι λέξεις που κλόνισαν κατά καιρούς την εμπιστοσύνη μου προς ορισμένους ανθρώπους αλλά με την πίστη μου και τη δύναμη του Θεού την ανέκτησα εκ νέου. Δεν με πληγώνει η κριτική, κυρίως από συνανθρώπους μου οι οποίοι με το σωστό ή τον λάθος τρόπο αγωνίζονται και αυτοί για τα ιδανικά μας και το καλό της Πατρίδας μας. Δεν με αγγίζει η διαπόμπευση, επειδή αυτή όπως γίνεται, δεν έχει καμία σχέση με τα θεία πάθη του Κυρίου μας και το μεγαλείο στην αντοχή που επέδειξε μέχρι τη Σταύρωση και την Ανάσταση του. Δεν με αγγίζει η συντονισμένη επιχείρηση αποδόμησης του έργου μου για τα παιδιά, τους μαθητές, τη νεολαία, τα ασυνόδευτα παιδιά μετανάστες, την προσπάθεια διατήρησης της ιστορίας του τόπου μας και τη σπορά που προσπαθώ να κάμω ως ρασοφόρος σε όλα τα κατατόπια της περιοχής που ζω, τα Ανώγεια αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα όπου και όπως το μπορώ. Τίποτα δεν είναι ικανό να πάψει τη σχέση μου με την κοινωνία, με τους ανθρώπους, με τα μυστήρια της εκκλησίας μας κυρίως με τον αγώνα μου ώστε όλοι να είμαστε δίπλα δίπλα χωρίς μίσος αλλά με κατανόηση και σεβασμό. Γνωρίζω πολύ καλά τις ελλείψεις μου ως άνθρωπος και ως εργάτης της Ορθόδοξης Πίστης μας. Όμως δεν είναι Έλλειψη ούτε παρέκκλιση της θείας πρόνοιας και προτροπής, το να έχω μία αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους όποιοι και αν είναι, ότι και αν έχουν πράξει, όσο και αν έχουν πληγώσει είτε άλλους ανθρώπους είτε την πατρίδα μου. Η προσπάθεια μου είναι μία και μοναδική. Να αποδείξω πως ο λόγος του θεού, οι διδαχές του Χριστού μας, δεν απευθύνονται σε όσους νομίζουν ότι με τις πράξεις τους έχουν σωθεί, αλλά σε όλους όσους διακρίνω πως υπάρχει ακόμη η ελπίδα να μεταστρέψουν τις αποφάσεις και πράξεις τους η οποίες δεν είναι προς το καλό της Ελλάδας, της Κρήτης. Στην Εκκλησία μας στο Μειντάνι Ανωγείων στον Καπετάνιο μου και άγιο μας Γιώργη, έχουν σκύψει και περάσει το κατώφλι ανάβοντας ένα κερί προσευχόμενοι, άνθρωποι που δεν το χωράει ανθρώπου νους. Πολιτικοί αρχηγοί, υπηρεσιακοί παράγοντες της Ευρώπης, διπλωμάτες, Πρέσβεις, κυβερνητικοί παράγοντες από ξένα κράτη, Μουσουλμάνοι, πλούσιοι και φτωχοί, άνθρωποι αγνοί και τίμιοι μα και άνθρωποι που οδηγήθηκαν από λάθος εκτίμηση της ζωής τους σε παράνομες κακουργηματικές και απαίσιες πράξεις. Άνθρωποι του δόλου αλλά και άνθρωποι που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα γονείς, αδέρφια, οικογένειες.
Όλοι τους αντιμετώπισαν την εκκλησιά μας και τον Άγιο μας με σεβασμό και σκυμμένο κεφάλι από δέος και θετικές σκέψεις. Για άλλους γνωρίζω την πορεία τους, για άλλους όχι. Αυτό όμως που με σιγουριά ξέρω και διαδίδω, είναι πως όλοι τους αποχώρησαν από την αγκαλιά μου και τη σκέπη του Αγίου μας με θετικά συναισθήματα και ειλικρινές βλέμμα. «Πιστεύω Ακράδαντα Ότι Η Χειρότερη Αναπηρία Είναι Η Κακή Συμπεριφορά», έλεγε ένας μουσικός. Πιστεύω αδέρφια μου ότι αυτή την Αναπηρία δεν την έχουμε εμείς εδώ στην ενορία μας, ούτε στα Ανώγεια. Λάθη υπάρχουν, όμως δεν είναι λάθη που ορίζουν την πορεία της κοινωνίας και των οικογενειών μας. Είναι λάθη ανθρώπινα που όλοι μας κάνουμε. Λέω συχνά ότι αξίζει να έχουμε αυτοέλεγχο και να ακολουθούμε την πορεία μας μέσω και της θείας εξομολόγησης. Λέω συχνά στους ενορίτες μου και όπου μου επιτραπεί πως κάθε άνθρωπος μπορεί να κρίνει με ευκολία, να κατηγορήσει με ευκολία, να παραπονεθεί, να διαμαρτυρηθεί με ευκολία. Αυτή όμως την ευκολία τη διαθέτουν κυρίως οι απρεπείς οι ασεβείς και οι συναισθηματικά αδέξιοι. Τους καλώ λοιπόν όλους ακόμη και τον εαυτό μου να μην είμαστε απρεπείς, αδέξιοι, ασεβείς, συναισθηματικά αδέξιοι. Όλα όσα και αν μου προσάψουν ως χαρακτηριστικά δε θα με λυγίσουν. Διότι η πίστης δε λυγάτε, η αγκαλιά του θεού και των ανθρώπων δεν αγκυλώνεται, η καθαρή ματιά δε θολώνει. Ο αγώνας για μία Ελλάδα άξια, πνευματικά δυνατή με Έλληνες ευθυτενείς και μονιασμένους, έτοιμοι για τον πόλεμο με τα όπλα της ορθοδοξίας τα οποία είναι η Συγχώρεση, η Αγάπη, η απόλυτη Ελευθερία, ο Σεβασμός, δεν νικάτε. Όποτε όμως χρειαστεί να υπερασπιστούμε τη σημαία μας τη γαλανόλευκη, τα σπίτια μας, τις γυναίκες, τα παιδιά μας, τους γερόντους μας, τα λείψανα των αγίων μας, τις εικόνες των εκκλησιών μας, καμπαναριά και εστίες, τότε γνωρίζουμε καλά, πολύ καλά, πως υπάρχουν και τα ευλογημένα όπλα με τα δυνατά βόλια και ο μη φόβος του προσωπικού θανάτου. Ας σκεφτούν λοιπόν οι κριτές και κατακριτές αν σε αυτό το δρόμο πορεύονται και αυτές τις αποφάσεις έχουν λάβει για τη ζωή τους. Αν είναι δηλαδή πραγματικά έτοιμοι, να χάσουν τα πάντα, να μη νοιαστούν για το θρήνο, αρκεί να συμμετέχουν μπροστάρηδες για την προστασία των ιερών και οσίων μας, ως χώρα. Σχετικά με το ερέθισμα που δόθηκε στους επικριτές μου, επειδή ο Αλέξης Τσίπρας έγινε δεκτός στα Ανώγεια και στην εκκλησιά του Άι Γιώργη, επειδή του έδωσα ένα μπρελόκ με την Ελληνική Σημαία για να την βάλει στα κλειδιά του Μεγάρου Μαξίμου και στην καρδιά του, επειδή τον χαρακτήρισα ως ηγετική φυσιογνωμία και ειλικρινή άνθρωπο, ένα έχω να απαντήσω επί τούτου. Όλα διέπονται από βαθιά πνευματική διάθεση, μέσα από το ορθόδοξο πρίσμα της αγάπης, και φυσικά από το λόγο του θεού “Τις άνθρωπος εξ υμών, εάν έχη εκατόν πρόβατα και χάση εν εξ αυτών, δεν αφίνει το απολωλός εωσού εύρει αυτό; Και ευρών αυτό, βάλλει επί τους ώμους αυτού χαίρων και ελθών εις τον οίκον, συγκαλεί τους φίλους και τους γείτονας, λέγων, Συγχαρήτε μοι ότι εύρον το πρόβατόν μου το απολωλός” Λουκάς ιε’:3-7. “Έλθετε προς Με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι και εγώ θέλω σας αναπαύσει”, Ματθαίος ια’:28. Ποτέ μου δε δέχτηκα να ταυτίσω την Εκκλησία με τα κομματικά γραφεία, ποτέ η ενορία μου δεν έλαβε οποιοδήποτε ποσό από κόμμα ή πολιτική οργάνωση, ποτέ δεν αντιμετώπισα τους ανθρώπους σύμφωνα με τα πολιτικά τους πιστεύω. Ακόμη και αν ένας φασίστας θελήσει να περάσει το κατώφλι του Αγίου Γεωργίου στα Ανώγεια, θα ευλογήσω την παρουσία του, απλά θα τον ενημερώσω ότι αν μπει και ανάψει κερί, προσκυνήσει και αναπαυθεί στο στασίδι, επιστροφή πια δεν υπάρχει για αυτόν στην ιδεολογία του Φασισμού. Διότι κάθε μορφή φασισμού από όπου και αν προέρχεται μέσα από όποιο πλαίσιο κι αν αναπτύσσεται, δεν είναι αποδεκτή ούτε ευλογείτε, μήτε από τον άγιο μου μήτε από το πετραχήλι μου.
Χωρίς να θέλω να πληγώσω κανέναν, θα ολοκληρώσω την κουραστική ίσως αυτή επιστολή μου προς πάντες, με τα λόγια του Σαίξπηρ «Θα σε προκαλούσα σε πνευματική μονομαχία αλλά βλέπω ότι είσαι άοπλος». Για το λόγο αυτό αγαπημένα μου αδέρφια, σας καλώ σε ανθρώπινη αγκαλιά και κοινή συμπόρευση. Όχι σε μονομαχία. Αν θέλετε εσείς οι επικριτές, όπως αυτό επιθυμώ προσωπικά, να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον, δυνατοί ώστε να αισθανθούμε και να βιώσουμε το μαζί, το κοινό, με αγάπη, τότε αδέρφια μου πρέπει να υπομένουμε ο ένας τον άλλο, δίχως εγωισμούς, υπεροψία και την αίσθηση του κορεσμού ότι εμείς είμαστε οι ήρωες και λυτρωτές της χώρας ενώ οι άλλοι όλοι είναι οι κλειδοκράτορες της Κερκόπορτας.
Με αληθινή, ακούραστη πνευματική και ανθρώπινη ΑΓΑΠΗ
Πατήρ Ανδρέας Κεφαλογιάννης
Η Καμπάνα του Άι Γιώργη στα Ανώγεια δε θα πάψει να χτυπάει όσο ζω εγώ και οι Ανωγειανοί.

Φωτογραφίες:Μανόλης Σαμόλης

Η καμπάνα στις εκκλησίες χτύπησε Κυριακή του Πάσχα στις 12 μ.μ, ο Σταυρός βγήκε ξανά έξω για την Δεύτερη Ανάσταση, ένα από τα μοναδικά έθιμα των Ανωγείων και έφτασε σε όλες τις εκκλησίες του χωριού μεταφέροντας ξανά το Αναστάσιμο μήνυμα. Πλήθος κόσμου λόγω και του καλού καιρού ακολούθησε τον Σταυρό της ενορίας του και γύρισε όλο το χωριό. Με την επιστροφή του Σταυρού στην εκκλησία, ολοκληρώθηκε η ακολουθία, με τον π.Ανδρέα στη συνέχεια να εκφωνεί λόγο αγάπης για το Πάσχα στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Γεωργίου.” Να μην κουραστείτε, να μη χάσετε ποτέ την επαφή σας με την αγάπη του Χριστού μας, να μην απελπίζεστε και να μη σιωπάτε σε όλα όσα σας ενοχλούν σας πειράζουν σας θίγουν..” ανέφερε σε ένα σχετικό απόσπασμα του ο π.Ανδρέας.

Αναλυτικά ολόκληρο το μήνυμα έχει ως εξής:

“Χριστός Ανέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.  Σήμερα είναι η μέρα που κάθε ευχή φαντάζει μικροσκοπική μπρος το μεγαλείο της ανάστασης του θεανθρώπου Χριστού μας, μπρος το υπέροχο του φωτός που χαρίζει το θαύμα που συνδέει κάθε έναν από εμάς με τον Πανάγιο Τάφο.

Σήμερα αδέρφια μου αντί για ευχές μοιραστείτε το στόχο που μας πρέπει. Ζητείστε ο ένας από τον άλλον,  να μην είναι το Πάσχα και η Ανάσταση του Κυρίου μας, ακόμη ένα Πάσχα ακόμη Μία Ανάσταση. 

Ζητείστε ο ένας από τον άλλον να είναι το φετινό Πάσχα, η φετινή Ανάσταση, η απαρχή για μία αναστάσιμη πορεία, σκέψη ζωή. 

Να ζήσουμε από σήμερα και κάθε μέρα τη γαλήνη της Ανάστασης, τη χαρά και το Θαύμα της υπόσχεσης του Χριστού μας ότι δε θα μας εγκαταλείψει δε θα μας αρνηθεί, 

όσα λάθη και αν κάνουμε όσο αγνώμονες και αν σταθούμε μπρος τη θυσία του και τη θυσιαστική του αγάπη προς εμάς.  

Αναστήθηκε ο Χριστός μας και πάτησε το Θάνατο, 

εκείνον δηλαδή που στη σκέψη του, γεμίζουν οι άνθρωποι φόβο, ανασφάλεια, λύπη και αγριότητα. 

Αναστήθηκε και παρέδωσε το φως το άσβεστο σε εμάς, το φως που μοιράζει θεία ενέργεια και δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν άνθρωπο πιστό ή άπιστο.

Μεγαλοπρεπής στέκεται ο αναστηθείς εμπρός μας και μας καλεί να αγκαλιαστούμε. 

Να δεχτούμε την αλήθεια χωρίς προβληματισμό και ανασφάλεια. Μας κοιτάζει χωρίς σκιές στο βλέμμα του και σε όλα όσα νιώθει για τον άνθρωπο. 

Ο χριστός… 

Που λύγισε στον κήπο της Γεσθημανής δείχνοντας την ανθρώπινη πλευρά του, υπακούοντας όμως στον πατέρα θεό και πλάστη, ζητώντας του να γίνουν όσα εκείνος έχει αποφασίσει. 

Ο Χριστός 

Που μας κάλεσε στα κηρύγματα του, να είμαστε ελεύθεροι, αληθινοί, ταπεινοί, γνήσιοι, πιστοί, δυνατοί. 

Ο χριστός 

ο οποίος ζήτησε να μη λάβει υπόψην του ο πατέρας θεός, τις πράξεις των διωχτών του μιας και αυτοί έπραξαν ότι έπραξαν χωρίς να γνωρίζουν την αλήθεια και τη συνέπεια των πράξεων τους. 

Ο Χριστός 

που ενώ γνώριζε την πορεία του, συνέχισε απρόσκοπτα προς τη δίκη του, τον εξευτελισμό του, τα πάθη και τη τυραννική του βίωση, τη σταύρωση και την οδύνη του αποχωρισμού από την Μάνα Παναγία και τους Αδερφούς Μαθητές.

Αυτός ο Χριστός 

ο ένας, ο μονογενής, ο φίλος και συμπαραστάτης ως πιστός ακόλουθος, δε ζητάει τίποτε από εμάς παρά μόνο αυτό που συνεχώς ζητούσε και από τους μαθητές του. 

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. 

Τους έλεγε να τον εμπιστεύονται και να μην εκπλήσσονται ούτε από τη δυσκολία της πορείας τους μήτε από τις διώξεις. ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ζητάει και από εμάς. 

Να μην υποδουλωθούμε στο ευγενές κακό αλλά να επιλέξουμε το δύσκολο καλό…..  

Γιατί ευγενές το κακό;;;; 

Διότι μπορεί και παίρνει τη μορφή της καλοσύνης, της ομορφιάς, της ευζωίας, της διάθεσης της καλής, απλά και μόνο για να παρασυρθούμε χωρίς τύψεις…. 

Γιατί δύσκολο το καλό;;;; 

Διότι μας δείχνει πάντα την αλήθεια, χωρίς υποσχέσεις καλοζωίας, χωρίς πλούτο και είδωλα, χωρίς διασκεδάσεις και πλάνη. 

Μπορούσε ο Χριστός μας 

να βρεθεί στον κόσμο μας με συμπεριφορές που δεν θα κλόνιζαν δε θα αναστάτωναν δε θα δημιουργούσαν συγκρούσεις. 

Επέλεξε όμως την αλήθεια. 

Μίλησε για το ψέμα, μίλησε για την υποκρισία, στάθηκε μπροστά στους διώκτες του κοιτώντας τους στα μάτια και ομολογώντας τις αποφάσεις του Θεού και την ιδιότητα του, χωρίς να νοιαστεί για το αποτέλεσμα.

Η πορεία του Χριστού μας ήταν μία γιορτή για τον αγώνα του ανθρώπου από κτίσεως έως και την ομοίωση με το θεό.   Γιορτή γύμνιας, μιας και κατάφερε με τις πράξεις του, τα λόγια του, τα πάθη του την Ανάσταση του να απογυμνώσει έναν κόσμο ανυπάκουο, πλανεμένο, ψεύτικο, παραβατικό, γεμάτο αμαρτίες, σκοτεινό. 

Όπως είπα και πριν μερικές ημέρες,  

Στο Σταυρό του μαρτυρίου όλοι με δέος στεκόμαστε και παραλαμβάνουμε την υποχρέωση να μεταφέρουμε το ύψιστο μήνυμα της θυσιαστικής αγάπης. Πήρε ο Χριστός μας στους ώμους του όλες τις αμαρτίες του κόσμου και μας άφησε ελεύθερους να κάνουμε μία νέα αρχή. Αυτή την υποχρέωση πρέπει να την κρατήσουμε.

Σταύρωση για εκείνον είναι η αρχή για εμάς . 

Κάθε σταύρωση και μία νέα αρχή, ας εκμεταλλευτούμε τη θυσία του για να πάρουμε δύναμη να αντέξουμε τους δικούς μας αγώνες τις δικές μας θυσίες.  Ας τον ευχαριστήσουμε και ας συνεχίσουμε την πορεία μας έχοντας πλήρη γνώση της υποχρέωσης και αγάπης του. 

Ανάσταση για εκείνον, ας είναι η δική μας υπόσχεση ότι θα δούμε τον κόσμο στην πραγματική θεολογική του διάσταση. 

Που δεν είναι άλλη από τη διάσταση της αγάπης, σε όλα της τα πεδία, της ελευθερίας σε όλα της επίπεδα αλλά και της ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗς σε κάθε μας σχέση, επαφή, καθημερινή μας πορείας.

Σκεφτείτε αδέρφια μου ότι Πάσχα, Θεία Πάθη, Μεγάλη Εβδομάδα Ανάσταση είναι όλα τους ικανά να επηρεάζουν συναισθηματικά και πνευματικά όχι μόνο τους πιστούς αλλά και όλους όσους δηλώνουν άπιστοι ή ολιγορούν και βρίσκονται μεταξύ μέσα και έξω από το σώμα της εκκλησίας. 

Όσο και με δισταγμό να αντιμετωπίζουμε την ορθοδοξία και το Χριστό, με τόσο εμφανή έκπληξη αναγνωρίζουμε τα θεία Πάθη τη Σταύρωση και την Ανάσταση. 

Για το λόγο αυτό πιστέψτε με… όσα λάθη και αν κάνετε όσο και αν πιστεύεται πως δεν υπάρχει λύτρωση, όσο και αν νιώθετε μακριά από την πίστη μας, μην φοβηθείτε μη νιώσετε μόνοι σας. 

Αφήστε το χέρι σας απλωμένο και να είστε σίγουροι ότι θα το νιώσετε το θείο άγγιγμα. 

Όπως αναφέρει και ο Άγιος  Ιωάννης ο Χρυσόστομος   «μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα,  συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος»  

Η Συγχώρεση βγήκε εκ του Τάφου του Χριστού μας και μας ελευθέρωσε και μας καλεί να μη φοβόμαστε όσο και αν μέσα στην αμαρτία βρισκόμαστε. 

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΤΕ ΤΟΝ…

Σας ζητάω λοιπόν, να μην κουραστείτε, να μη χάσετε ποτέ την επαφή σας με την αγάπη του Χριστού μας, να μην απελπίζεστε και να μη σιωπάτε σε όλα όσα σας ενοχλούν σας πειράζουν σας θίγουν. Να ζητάτε εξηγήσεις για να μπορείτε να σκέφτεστε να πράττετε, να υπάρχετε και να προχωράτε. 

Σας ζητάω να είστε αληθινοί.

Αδέρφια μου… Επειδή αυτές τις μέρες όλοι σας θα διαπιστώσατε την έξοδο του Αγίου μας από το εσωτερικό του Ναού προς τα έξω θέλω να σας πως δύο λόγια.

“Θέλησε και βγήκε έξω από την Εκκλησιά  του, ο άγιος μας. Τροπαιοφόρος σε σχέση με τα όσα έχει καμωμένα για τα Ανώγεια και τους ανθρώπους του Ψηλορείτη. Στα Ολοκαυτώματα δεν επέτρεψε να χαθεί η δύναμη μας, το κουράγιο και η αλληλεγγύη μεταξύ μας. Στον πόνο, σκούπισε τα δάκρυα μας, έσπρωξε νέους και γερόντους, να δώσουν πάλι τη ζωή, τη χαρά, την ελπίδα. Ο άγιος μας δεν κάνει διακρίσεις. Δεν επιτρέπει το διαχωρισμό, νοιάζεται στο να είναι όλοι οι συντοπίτες ενωμένοι, αναγνωρίζει τους αγώνες μας, ευλογεί και συμπάσχει με τα όσα η πορεία μας η δύσκολη μας φέρνει μπρος τα πόδια μας. Εμείς τον ευχαριστούμε. Του εξομολογούμαστε. Τον τιμάμε και αναγνωρίζει έμπρακτα, πως συμπαθεί την ιδιαίτερη σχέση που έχουμε μαζί του, θεωρώντας τον, ως τον φίλο μας τον Αι Γιώργη. Στα πόδια του μπροστά το τέρας του φασισμού, το αποτέλεσμα που δεν ήταν και δεν είναι άλλο πέρα από τα ολοκαυτώματα ψυχών και κοινωνιών. Μπορεί και πολεμάει καθετί ολοκληρωτικό, κάθε ανορθόδοξο και ανθρωπίνως ανεπίτρεπτο. Βγήκε ο άγιος μας στη Βεράντα του μικρού σε χώρο,  μα τόσο μεγάλου σε αλήθειες και αξία ναού μας. Όλοι μα όλοι μπορούν κι αντικρίζουν το βλέμμα του, την κορμοστασιά του, τη γαλήνη του. Προσευχή είναι η σχέση μας μαζί του. Λυτρωτική, αληθινή, μακραίωνη. Αναλογιζόμαστε πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια και με τι ταχύτητα οι στιγμές. Είναι λοιπόν ματαιότητα να πιστεύουμε πως μόνοι μας μπορούμε τα πάντα. Υποκρισία και πλάνη μία τέτοια σκέψη. Μπορούμε τα πάντα αν και μόνο εάν, αναγνωρίσουμε πως έχουμε προστασία θεού, επίβλεψη αγγέλων, συμπόρευση αγίων. Ένας εξ αυτών ο δικός μας  Αι Γιώργης, του ολοκαυτώματος, του τώρα, του πάντα..”

Ο καλός μας φίλος που με αγάπη και ουσία αλήθειας στέκετε δίπλα στα Ανώγεια και τους Ανωγειανούς, δημοσιογράφος Μιχαήλ Λαμπαθάκις ή Λαμπαθές, μου έστειλε ένα ποίημα, μερικές λέξεις σκέψεις του για τα Ανώγεια. Ζήτησα να γραφτούν σε μία πέτρα και τοποθετήθηκαν οι λέξεις του δίπλα στην Αγιογραφία του Αγίου μας του Καπετανιου μου, που μπορεί και ποδοπατάει κάθε φασισμό κάθε τι που μας πονάει. 

Αναφέρει ο Μιχαήλ στο Ποίημα του

“Ανάμεσα στα χαλάσματα, στο θρήνο, στης σκοτεινιάς τη στάχτη, εμείς κρατήσαμε γερά του Άη Γιώργη το κερί, κοντάρι το στεριώσαμε, υψώσαμε σημαία ματωμένη  και προσευχή κάναμε το λυγμό, μέχρι που στήσαμε ξανά καμπαναριό, στέγες, σχολειά, γυναικωνίτες, άμβωνες και με γυμνές πατούσες μπήκαμε μες την εκκλησιά…  με τη φούχτα μας σφιχτά κλεισμένη κάμαμε το σταυρό πάνω στο μπέτι μας που άντεξε θεριά, σύννεφα και δαιμόνους μα τελικά αποδείξαμε πως είναι στην μπόρεση μας, στων ανθρώπων τα θυσιαστήρια, να ανταλλάσσουμε όσο κι αν μας καίνε οι ντροπές, αντίδωρο τον πόλεμο με ειρήνη..”

Σας παρακαλώ, αδέρφια μου, να έχετε χαρά στη ζωή σας, ελπίδα θεού, ζωή χαρισάμενη και μη ξεχνιέστε στο χρέος μας να διδάξουμε και να φωτίσουμε τα παιδιά μας, με αγάπη, αξίες παροχή ασφάλειας και ουσιαστικής παρουσίας μας δίπλα τους.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Ευλογία κυρίου και ας είμαστε όλοι μας μονιασμένοι.

 

“Στα πόδια του Αί Γιώργη μπροστά, το τέρας του φασισμού,το αποτέλεσμα που δεν ήταν και δεν είναι άλλο πέρα από τα ολοκαυτώματα ψυχών και κοινωνιών..” αναφέρει χαρακτηριστικά ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης για την τοιχογραφία που ολοκληρώθηκε χθες στον εξωτερικό τοίχο του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, σε μια ακόμα δημιουργία του Αγιογράφου Νίκου Καζινάκη, μετά από τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης που βρίσκονται εντός του Ναού. Η τοιχογραφία είναι μια δωρεά του Αντώνη και της Μαρίτας Καράτζη.

Κάτω από την τοιχογραφία θα στηθεί μια πέτρινη σκαλιστή πλάκα που θα περιλαμβάνει τους στίχους που έγραψε για την περίσταση ο δημοσιογράφος και καλός φίλος των Ανωγείων, Μιχάλης Λαμπαθάκης. Οι στίχοι είναι οι κάτωθι:

“Ανάμεσα στα χαλάσματα, στο θρήνο, στης σκοτεινιάς τη στάχτη, εμείς κρατήσαμε γερά του Άη Γιώργη το κερί, κοντάρι το στεριώσαμε, υψώσαμε σημαία ματωμένη  και προσευχή κάναμε το λυγμό, μέχρι που στήσαμε ξανά καμπαναριό, στέγες, σχολειά, γυναικωνίτες, άμβωνες και με γυμνές πατούσες μπήκαμε μες την εκκλησιά…  με τη φούχτα μας σφιχτά κλεισμένη κάμαμε το σταυρό πάνω στο μπέτι μας που άντεξε θεριά, σύννεφα και δαιμόνους μα τελικά αποδείξαμε πως είναι στην μπόρεση μας, στων ανθρώπων τα θυσιαστήρια, να ανταλλάσσουμε όσο κι αν μας καίνε οι ντροπές, αντίδωρο τον πόλεμο με ειρήνη..”

Ο ιερωμένος του Ναού π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης αναφέρει στην ανάρτηση του:

“Θέλησε και βγήκε έξω από την Εκκλησιά  του, ο άγιος μας. Τροπαιοφόρος σε σχέση με τα όσα έχει καμωμένα για τα Ανώγεια και τους ανθρώπους του Ψηλορείτη. Στα Ολοκαυτώματα δεν επέτρεψε να χαθεί η δύναμη μας, το κουράγιο και η αλληλεγγύη μεταξύ μας. Στον πόνο, σκούπισε τα δάκρυα μας, έσπρωξε νέους και γερόντους, να δώσουν πάλι τη ζωή, τη χαρά, την ελπίδα. Ο άγιος μας δεν κάνει διακρίσεις. Δεν επιτρέπει το διαχωρισμό, νοιάζεται στο να είναι όλοι οι συντοπίτες ενωμένοι, αναγνωρίζει τους αγώνες μας, ευλογεί και συμπάσχει με τα όσα η πορεία μας η δύσκολη μας φέρνει μπρος τα πόδια μας. Εμείς τον ευχαριστούμε. Του εξομολογούμαστε. Τον τιμάμε και αναγνωρίζει έμπρακτα, πως συμπαθεί την ιδιαίτερη σχέση που έχουμε μαζί του, θεωρώντας τον, ως τον φίλο μας τον Αι Γιώργη. Στα πόδια του μπροστά το τέρας του φασισμού, το αποτέλεσμα που δεν ήταν και δεν είναι άλλο πέρα από τα ολοκαυτώματα ψυχών και κοινωνιών. Μπορεί και πολεμάει καθετί ολοκληρωτικό, κάθε ανορθόδοξο και ανθρωπίνως ανεπίτρεπτο. Βγήκε ο άγιος μας στη Βεράντα του μικρού σε χώρο,  μα τόσο μεγάλου σε αλήθειες και αξία ναού μας. Όλοι μα όλοι μπορούν κι αντικρίζουν το βλέμμα του, την κορμοστασιά του, τη γαλήνη του. Προσευχή είναι η σχέση μας μαζί του. Λυτρωτική, αληθινή, μακραίωνη. Αναλογιζόμαστε πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια και με τι ταχύτητα οι στιγμές. Είναι λοιπόν ματαιότητα να πιστεύουμε πως μόνοι μας μπορούμε τα πάντα. Υποκρισία και πλάνη μία τέτοια σκέψη. Μπορούμε τα πάντα αν και μόνο εάν, αναγνωρίσουμε πως έχουμε προστασία θεού, επίβλεψη αγγέλων, συμπόρευση αγίων. Ένας εξ αυτών ο δικός μας  Αι Γιώργης, του ολοκαυτώματος, του τώρα, του πάντα..”

 

 

Δημοσιεύτηκε από παπα Ανδρεας Κεφαλογιαννης στις Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

 

Μετά την Θεία Λειτουργία μόνο για άντρες, που έγινε το Σάββατο 13 Απριλίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης τέλεσε μνημόσυνο για τον αδικοχαμένο πιλότο της πολεμικής μας Αεροπορίας Γεώργιο Μπαλταδώρο ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά την εκτέλεση του καθήκοντος στις 12 Απριλίου 2018, όταν συνετρίβη το αεροσκάφος του Mirage 2000-5, σε απόσταση εννέα ναυτικών μιλίων βορειοανατολικά της Σκύρου. Ήταν μόλις 34 ετών και υπηρετούσε στην 114 πτέρυγα Μάχης στην Τανάγρα. Άφησε πίσω του δυο παιδιά.”Αθάνατος μένει εκείνος ο οποίος κατέστη η ζωή του και η ύπαρξη του δυνατή και άξια ώστε να μας αφήσει παρακαταθήκες..” ανέφερε ο π.Ανδρέας χαρακτηριστικά στην ομιλία του για τον άτυχο πιλότο μας. Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:

“Ένας χρόνος πέρασε από την ηρωική θυσία του Γεωργίου Μπαλταδώρου Ικάρου της Πολεμικής μας αεροπορίας ο οποίος έπεσε στα νερά του Αιγαίου υπερασπιζόμενος τον όρκο του προς την πατρίδα τον εναέριο χώρο της Ελλάδας στον Έβρο, στις Φέρες,στο Καστελόριζο,στη Λήμνο, στην Γαύδο, στον Ψηλορείτη, στα Κύθηρα, στους Οθωνούς και την Ερεικούσα, στο Ιόνιο στον Όλυμπο και τα όνειρα όλων εμάς. Ο Γιώργος Μπαλταδώρος απέδειξε ότι ο Έλληνας είναι ικανός να ονειρευτεί να πιάσει τους στόχους του να βρεθεί υπερασπιστής του τόπου του όχι για ίδιο συμφέρον αλλά γιατί είναι καταγεγραμμένο μέσα μας ως ιερή υποχρέωση να συνεχίζουμε την πορεία για μία χώρα που της αξίζει.

Η Ελευθερία η δημοκρατία . Μιας και αυτή μπόρεσε να ανατείλει σε όλο τον κόσμο, διδάσκοντας τις αρχές και τις αξίες αυτές να ανατείλει όλα όσα μπορεί να γεννήσει ο άνθρωπος, όντας ελεύθερος σε μία ελεύθερη χώρα. Πολλές φορές ακούμε τη λέξη αθάνατος και την επικαλούμαστε είτε για ήρωες είτε για δασκάλους είτε για μεγάλους ευεργέτες .Η λέξη Αθάνατος δεν πρέπει όμως να στοχεύει μόνο στη μνήμη. Αθάνατος μένει εκείνος ο οποίος κατέστη η ζωή του και η ύπαρξη του δυνατή και άξια ώστε να μας αφήσει παρακαταθήκες. Αυτές τις παρακαταθήκες πρέπει να εξετάζουμε, αυτές να ακολουθούμε, από αυτές να παραδειγματιζόμαστε και με αυτές να συμπορευόμαστε. Βασικές παρακαταθήκες του Γιώργου Μπαλταδώρου του Ικάρου της Ελληνικής μας Αεροπορίας. Ήταν η απόδειξη ότι όταν ο νέος βάλει στόχο μπορεί να καταφέρει να φτάσει στο Επιθυμητό αποτέλεσμα. Όποιο και αν είναι αυτό αυτός ο στόχος είναι η κατευθυντήρια γραμμή που ορίζει τη σχέση μας με τον ορίζοντα και αυτή η χώρα έχει ορίζοντα.

Έχει όμως ορίζοντα μόνο στην περίπτωση που το βλέμμα μας καθαρό, ευθεία κοιτάζει και μπορεί και ανταποκρίνεται σε κάθε καιρική συνθήκη. Άλλη μία Λοιπόν παρακαταθήκη του Γιώργου Μπαλταδώρου ,μπορούσε να πετάει ψηλά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες .Αυτό ας γίνει παράδειγμα για όλους εμάς ώστε να μη λυγίζουμε όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν την καθημερινότητα μας , αρκεί να συνεχίσουμε την πορεία μας για να φτάσουμε το στόχο μας όποιος και αν είναι αυτός . Ο στόχος γίνεται ιδανικός πάντα όταν συνοδεύεται από τη μνήμη της ιστορίας,  όταν συμπορεύεται από τις αξίες που διδαχτήκαμε και όταν παραδειγματίζετε από τις ζωές ανθρώπων που μας εντυπωσίασαν όπως ο Γιώργος Μπαλταδώρος. Ο Ήρωας πετούσε και συνεχίζει να πετά στις αετοράχες όπου μόνο οι σταυραετοί τολμούν.Ευχαριστούμε Λοιπόν τον Ίκαρο μας για τις παρακαταθήκες που μας επέτρεψε να διαχειριστούμε και υποσχόμαστε ότι θα προσπαθήσουμε η διαχείριση αυτή να έχει τα πιο θετικά αποτελέσματα

 

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι, ήταν κατάμεστη από άνδρες όλων των ηλικιών που παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία, δέχτηκαν την Θεία Μετάληψη και άκουσαν στο τέλος το κήρυγμα του πάτερ Ανδρέα λίγο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα και την μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Στον Ιερό Ναό βρέθηκαν και όλα τα παιδιά που στελεχώνουν το πυροσβεστικό κλιμάκιο, με τους πυροσβέστες μετά την τελετή των εγκαινίων να παρακολουθούν τη λειτουργία για άνδρες και να κοινωνούν για να πάρουν δύναμη στο ξεκίνημα τους στα Ανώγεια. Στο κήρυγμα του ο π.Ανδρέας μίλησε για την αγάπη και το μάθημα που πρέπει όλοι να πάρουμε από τον Χριστό.

Αναλυτικά όλο το κήρυγμα:

“Ήρθε ξανά η ώρα που ανταμώσαμε

 με την ισχυρή θέληση του ο καθένας ξεχωριστά, να θέλει να βρεθεί ανάμεσα σε μας, ο ένας δηλαδή ανάμεσα και δίπλα στον άλλο. 

Με κατάνυξη και χωρίς υπερβολές και αλλότριες σκέψεις, βρισκόμαστε απόψε εδώ λειτουργηθήκαμε, προσευχηθήκαμε και ως απλοί άνθρωποι θα καταλήξουμε τη μέρα τη σημερινή, ίσως πιο ήρεμοι από ότι τις άλλες μέρες.

Και τούτο συμβαίνει αδέρφια μου, όχι λόγο της κατανυχτικότητας του χώρου, μήτε λόγο των ημερών. Συμβαίνει διότι αναγνωρίζουμε μέσα μας, υποσυνείδητα ίσως, ότι με τη θέληση μας βρισκόμαστε στο χώρο του Θεού, του Χριστού μας. 

Του θεανθρώπου Χριστού μας, ο οποίος δέχτηκε με ηρεμία την μέγιστη των ταπεινώσεων περίοδο, τα μέγιστα του βασανισμού, τα μέγιστα της ατίμωσης έως και την ώρα της σταύρωσης του. 

Όλα όσα εκείνος βίωσε, εμάς μας δημιουργούν όποτε τα συνειδητοποιούμε δέος και υστερία σκέψεων. 

Μας δημιουργούν τη διάθεση να σιωπήσουμε ως απλοί άνθρωποι μπρος το μεγαλείο του ανθρώπου που ενσαρκώθηκε το θεό. 

Διαβάστε την συνέχεια... »

-->