Θερμοκρασία 11.5°
Άνεμος 1.6 ΒΑ
Βαρόμετρο 1015.0
Υγρασία 92%
Βροχόπτωση Μήνα 38.8 mm
Στοιχεία από τον σταθμό του ΕΑΑ στα Ανώγεια

Πολιτισμός

Σε μια σπουδαία πράξη προχώρησε ο φοιτητής του ΑΤΕΙ Κρήτης Γιάννης Πασπαράκης που δώρισε στον Δήμο Ανωγείων ένα μήκους περίπου 6 εκατοστών Μινωικό ειδώλιο, το οποίο ο ίδιος βρήκε στον Ψηλορείτη. Το ειδώλιο που αναπαριστά ένα μικρό ταύρο αποτελεί ένα μέρος της σπουδαίας Πολιτιστικής κληρονομιάς του Ψηλορείτη και η κίνηση αυτή του νεαρού φοιτητή μας αξίζει να βρει μιμητές, σε μια εποχή που οι λαθραίες ανασκαφές καταστρέφουν πολιτισμούς χιλιάδων ετών! Ο Γιάννης παρέδωσε μέσω της νομίμου οδού το ειδώλιο παραδίδοντας το αρχικά στην Διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ρεθύμνης Αναστασία Τζιγκουνάκη, δηλώνοντας ότι προέρχεται από την περιοχή του Ψηλορείτη που ανήκει στην κτηματική Περιφέρεια Ανωγείων όπου και θα καταλήξει το σπουδαίο αυτό εύρημα.

Για μια “σπουδαία πράξη που αποτελεί τη διαρκή υπενθύμιση του βάρους της ιστορικής μας συνείδησης”, μίλησε ο Δήμαρχος Ανωγείων Εμμανουήλ Καλλέργης σε επιστολή του για το γεγονός προς την ΑΝΩΓΗ. Αναλυτικά τα όσα αναφέρει:

“Ήταν ιδιαίτερη η χαρά ταυτόχρονα με την ευθύνη όταν ο Ανωγειανός φοιτητής του ΑΤΕΙ Κρήτης Γιάννης Πασπαράκης δώρισε πριν λίγο καιρό στο Δήμο Ανωγείων το ζωόμορφο μινωικό (πιθανόν) ειδώλιο ενός μικρού ταύρου, προερχόμενο από τη γη του Ψηλορείτη. Η πράξη του Γιάννη αποτελεί τη διαρκή υπενθύμιση του βάρους της ιστορικής μας συνείδησης, του χρέους προς τον τόπο και της σημασίας διάσωσης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.Τον ευχαριστούμε γιατί η πράξη του αποτελεί κίνητρο συλλογικής ευθύνης για τον πολιτισμό του βουνού με την ελπίδα να βρει άξιους μιμητές και συνεχιστές μιας διαρκούς προσπάθειας.

Σε έναν τραυματισμένο από λαθραίες ανασκαφές Ψηλορείτη, ο αρχαίος ταύρος που περνάει σταδιακά στη νόμιμη προστασία του Δήμου Ανωγείων, μετά τη διαδικασία νομιμοποίησης  και καταχώρησης στο μητρώο της Εφορίας Αρχαιοτήτων Ρεθύμνου, προσβλέπουμε να αποτελέσει το έμβλημα της επιστροφής κειμηλίων στη γη και στον τόπο από τον οποίο προέρχονται.

Η αμέριστη στήριξη και βοήθεια από την διευθύντρια της Εφορίας Αρχαιοτήτων Ρεθύμνου κα Αναστασία Τζιγκουνάκη και το σύνολο των υπαλλήλων της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ρεθύμνου, δρομολόγησαν με τον πλέον υπεύθυνο, σοβαρό και διαφανή τρόπο τις παραπάνω διαδικασίες και για αυτό τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα. Ο ταύρος του Ψηλορείτη πρέπει να συνεχίσει τη παράδοση των ανθρώπων του τόπου μας να συμβάλλουν με την προσφορά τους στην ανασύνθεση της ιστορίας του βουνού μας που ξεκινάει από καταβολής πολιτισμού στο νησί.Αυτή η προσφορά γεννιέται από την αγάπη για τον τόπο και τη βαθιά αίσθηση της συλλογικής ευθύνης και συμμετοχής στο πολιτισμικό γίγνεσθαι της περιοχής.

Έχει σημασία να καταλάβουμε πως από αυτές τις ψηφίδες προσφοράς και παράδοσης χτίζεται η μνήμη καθώς μέσα από τα συλλογικά αγαθά γεφυρώνεται το χάσμα ανάμεσα στο μύθο και την αλήθεια. Την αλήθεια του βουνού της Ίδης που αντιστέκεται, σφυρηλατεί κουλτούρα και δημιουργεί, γιατί δεν έμαθε να ξεχνά..” ολοκληρώνει ο δήμαρχος Ανωγείων.

Μπράβο Γιάννη από όλους εμάς στην “Α”, ελπίζουμε η στάση και το ήθος αυτό να βρουν μιμητές σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.Ο Γιάννης που κατά καιρούς έχει εργαστεί τα καλοκαίρια στις ανασκαφές της Ζωμίνθου υπό τις οδηγίες της Έφης Σαπουνά Σακελλαράκη, γνωρίζει από πρώτο χέρι την αξία και τον κόπο με τον οποίο ο αρχαίος μας πολιτισμός βγαίνει στην επιφάνεια και αναδεικνύει πολιτιστικά τον τόπο μας. Η Ζώμινθος πέρα από ένας σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος ανασκαφής, είναι όπως φαίνεται και ένα μεγάλο “σχολείο” πολιτισμού και σεβασμού που διδάσκονται εδώ και δεκαετίες οι εκατοντάδες ανωγειανοί εργάτες που έχουν δουλέψει εκεί. Και όλοι οι Ανωγειανοί πρέπει να είμαστε περήφανοι που κατοικούμε σε τέτοια ιερά χώματα.

 

Ανώγεια και Βιάννος, είναι δυο από τα πιο ιστορικά και μαρτυρικά χωριά της Κρήτης, με κοινούς αγώνες εδώ και αιώνες ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού και κατοχής, ηρωισμό που οι δυο αυτοί τόποι πλήρωσαν με το αίμα εκατοντάδων πατριωτών, αλλά και της πλήρους ισοπέδωσης τους. Δυο τόποι σύμβολα ενάντια στον Ναζισμό. Οι Ανωγειανοί με αφορμή την επίσκεψη τους στην ιστορική Βιάννο, αύριο Κυριακή 4 Νοεμβρίου, για την ποδοσφαιρική αναμέτρηση της 4ης αγωνιστικής του Αετού απέναντι στον ιστορικό Πατούχα Βιάννου θα τιμήσουν με κατάθεση στεφάνου στο ηρώο πεσόντων του χωριού τους ήρωες που έδωσαν το αίμα τους για ελευθερία και ανεξαρτησία! Μια συμβολική όσο και ουσιώδης κίνηση που σαν ένας ακόμα κρίκος θα συνεχίσει την αλυσίδα και τους ιερούς δεσμούς που ενώνουν τους δυο μαρτυρικούς αυτούς τόπους.

Ο αγώνας Πατούχας-Αετός θα ξεκινήσει στις 3 μ.μ στο γήπεδο της Άνω Βιάννου. Ο πρόεδρος του Αετού Ανωγείων Στέλιος Ξυλούρης, μέλη του Δ.Σ και ολόκληρο το ποδοσφαιρικό και τεχνικό τμήμα θα βρεθούν στις 1.30 μ.μ στο μνημείο πεσόντων και θα καταθέσουν στεφάνι προς τιμήν της ιστορικής Βιάννου. Όπως αναφέρουν οι άνθρωποι του Αετού:”Εκτός από την ποδοσφαιρική του ιδιότητα, ο Αετός Ανωγείων θέλει να ανοίξει τα φτερά του και να αγγίξει κοινωνικά και ιστορικά γεγονότα, Για αυτό πριν την έναρξη του αυριανού αγώνα θα καταθέσει στεφάνι στο ηρώο των πεσόντων στον αγώνα κατά του φασισμού..”

 

Το ερχόμενο Σάββατο 27 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στα Ανώγεια το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Γεωργίου Φασουλά ή Τροτσέλη, ενός όμορφου, αυθεντικού και με χιούμορ Ανωγειανού. Η ιστοσελίδα μας είχε πολλά μηνύματα από ανθρώπους που θα ήθελαν να διαβάσουν την νουβέλα που έγραψε ο “Τροτσέλης” και η οποία είχε βραβευτεί το 2014 στον λογοτεχνικό διαγωνισμό “Σικελιανά”.Μετά από αναζήτηση μας και με την βοήθεια των παιδιών του, καταφέραμε να βρούμε τη νουβέλα του με τίτλο “Ο Ξάπλας” την οποία και σας παρουσιάζουμε σήμερα, με σεβασμό και τιμή στη μνήμη του εκλιπόντος. Παράλληλη η ΑΝΩΓΗ, θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά τα παιδιά του Γεωργίου Φασουλά, που προσέφεραν στη μνήμη του πατέρα τους 100 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης, χρήματα που θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του  Αγίου Γεωργίου και τα δωρεάν φροντιστήρια Αγγλικών σε μαθητές, ενήλικες και πρόσφυγες. Παράλληλα ευχαριστούμε θερμά τα παιδιά του για την προσφορά ενός αντίτυπου του “Ξάπλα”στην εφημερίδα μας, το έργο ζωής του πατέρα τους, που αν και είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό, είχε τη σκέψη, τον λόγο και το κοφτερό μυαλό ενός πραγματικού συγγραφέα. Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

 

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη τη νουβέλα, “Ο Ξάπλας”:

 

ΣΕΙΡΑ: Ελληνική Λογοτεχνία

ΤΙΤΛΟΣ: O ΞΑΠΛΑΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Γεώργιος Φασουλάς Τροτσέλης

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ: Φασουλά Ελένη

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Βουλουμπασάκη Φ. Ελένη

Τομπάζη 11, Ρέθυμνο

28310 53311

ΕΚΤΥΠΩΣΗ: ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

Γερακάρη 60-62 Ρέθυμνο

Τηλ. 28310 58800 – Fax 28310 50333

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Η εικόνα στο εξώφυλλο απεικονίζει μια ξυλόγλυπτη κορνίζα φτιαγμένη απ’ τον συγγραφέα, και στην φωτογραφία είναι ο ίδιος στην ηλικία των 27 χρόνων σε μια πλατεία του χωριού.

Πρόλογος

 

Ο Γεώργιος Φασουλάς, Τροτσέλης για τους συγχωριανούς του, γεννήθηκε το 1937 στα Ανώγεια Μυλοποτάμου. Τη παιδική του ηλικία τη σημαδεύει ο πόλεμος, το ολοκαύτωμα του χωριού από τους Γερμανούς, αλλά και η απώλεια του πατέρα του λίγο μετά τη λήξη του πολέμου. Αναγκάζεται να δουλέψει ως «μαντρατζής» σε ξένα κοπάδια από μικρή ηλικία, ώστε να βοηθήσει την οικογένειά του, η οποία μένει από νωρίς χωρίς τον προστάτη πατέρα και σύζυγο.

Η περιέργειά του για τα πάντα είναι πολύ μεγάλη και η επιθυμία του να μάθει, ακόμα μεγαλύτερη. Δεν καθίσταται όμως δυνατό να ολοκληρώσει ούτε την Τρίτη δημοτικού. Τον βρίσκει ο πόλεμος, το ξεσπίτωμα, η ορφάνια και η επιτακτική ανάγκη να μεγαλώσει πρόωρα και να προσφέρει τα προς το ζειν στην οικογένειά του. Αυτό δεν στέκεται καθόλου εμπόδιο στην επιθυμία του να μάθει. Ακούει τις συζητήσεις των μεγάλων, «κλέβει» γνώσεις από αυτούς, παρατηρεί τη φύση τις ατελείωτες ώρες που βόσκει τα πρόβατα στον Ψηλορείτη, πειραματίζεται μόνος του.

Ασχολείται με την ξυλογλυπτική, με μοναδικό εργαλείο ένα σουγιαδάκι και με ένα πρωτότυπο τρόπο να διαλέγει τα θέματά του. Συνήθως επιλέγει ρίζες σφενδάμου και αφήνει το ξύλο να του μιλήσει. Τις περισσότερες φορές απλά τελειοποιεί την μορφή που ανεπαίσθητα διακρίνει στο ξύλο. Συχνά γύριζε απ’ το βουνό μ’ ένα γλυπτό και μας έβαζε να μαντέψουμε την ιστορία που το ίδιο μας αφηγείται, και με αφορμή αυτό ξεκίναγε μια διήγηση που μπορούσε να κρατήσει μέρες.

Από μικρός είναι παραμυθάς, ταλέντο που διατήρησε και καλλιέργησε μεγαλώνοντας. Από τα χαλάσματα που, μαζί με άλλα παιδιά συγκεντρώνονταν με σκοπό να ψάξουν στα αποκαΐδια για να βρουν κάτι να φάνε, μέχρι τα βράδια στο σπίτι του, μεγάλος πια με παιδιά, προσφέρει με το χάρισμά του και την επιδεξιότητά του στο λόγο, την παραμυθία στο κοινό του. Παραμυθία με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, δηλαδή ανακούφιση και παρηγοριά για την δύσκολη πραγματικότητα.

Θυμάμαι να μαζευόμαστε τα βράδια γύρω του, αυτός ξαπλωμένος στο κρεβάτι της κουζίνας, κι εμείς να κρεμόμαστε απ’ τα χείλη του συνεπαρμένοι από τις αφηγήσεις του. Αφηγήσεις που αφορούσαν σε φανταστικούς χώρους και χρόνους, αλλά και αφηγήσεις που μας ταξίδευαν σε πραγματικά μέρη του κόσμου. Ακόμα τώρα, μεγάλη με παιδιά εγώ, έχω έντονα συναισθήματα και εικόνες στο μυαλό μου από σκηνές και τοπία που μας περιέγραφε. Θυμάμαι την αγωνία και την περιέργεια για το άγνωστο, όταν ο ήρωας ενός παραμυθιού του, κατεβασμένος σε ένα πηγάδι, έπρεπε να διαλέξει τον δρόμο που θα του υποδείξει είτε ο μαύρος είτε ο άσπρος τράγος, οι οποίοι μιλούσαν με ανθρώπινη φωνή. Θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τοπία της μακρινής Αυστραλίας στην οποία, τάχα, σχεδίαζε να μετοικήσουμε οικογενειακώς, τους απέραντους αγρούς και τις τεράστιες φάρμες, με άλογα και καγκουρό.

Ο ίδιος, πέρα από μια εξορία στην Ελευθερούπολη όταν ήταν 19 χρονών, και την Γερμανία που δούλεψε αργότερα για ένα χρόνο, ώστε να μαζέψει χρήματα και να κάνει το δικό του κοπάδι, δεν είχε πάει πουθενά αλλού. Του άρεσε όμως να μαθαίνει για ξένους τόπους, πληροφορίες τις οποίες μας μετέφερε με γερή δόση φαντασίας. Την Αυστραλία δεν την έχω επισκεφτεί. Έχω δει άπειρες εικόνες κι έχω διαβάσει πολλές περιγραφές της, όμως οι εικόνες που μου αποτυπώθηκαν από τις διηγήσεις του πατέρα μου είναι πολύ πιο έντονες και ζωντανές στη μνήμη μου.

Οι διηγήσεις του ήταν πάντα προφορικές, μέχρι που φεύγει απ’ τα Ανώγεια για να κατοικήσει μόνιμα πια στο χωριό της μητέρας μου. Εκεί έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αλλά και μικρότερο ακροατήριο, καμιά φορά μάλιστα δεν έχει κανέναν για να τον ακούει. Κάπως έτσι στράφηκε στο γράψιμο.

«Ο Ξάπλας» δεν είναι το πρώτο του έργο. Έχει γράψει και άλλα πριν από αυτό, κυρίως διηγήματα με χιουμοριστικό και διδακτικό χαρακτήρα, με έντονο αυτοβιογραφικό στοιχείο, αλλά και πολλά στιχάκια, είτε σε μορφή μαντινάδας είτε σε άλλο μέτρο. «Ο Ξάπλας» περιέχει, επίσης, αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ένας ήρωας της αφήγησης είναι ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας, όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας. Ο πατέρας είναι απών, ενώ η παρουσία του παππού είναι έντονη. Η νουθεσία του παππού προς τα παιδιά, για την θετική επίδραση της εργασίας σε αντίθεση με τις αρνητικές επιπτώσεις της αεργίας, ίσως να είναι η νουθεσία που ο ίδιος ο συγγραφέας δέχτηκε από έναν γέροντα που έπαιξε τον ρόλο του παππού του, όταν χάθηκε ο πατέρας του και έπρεπε να αφήσει πίσω του τα παιχνίδια και την ανεμελιά, να δουλέψει και να παράγει έργο.

Όλα του τα γραπτά είναι γραμμένα με έναν ιδιόμορφο τρόπο. Γράφει συνεχόμενα χωρίς να χωρίζει προτάσεις, λέξεις και άρθρα. Γράφει αποτυπώνοντας τα φωνήματα, χωρίς ορθογραφία και στίξη. Την, ομολογουμένως, δύσκολη δουλειά της μεταγραφής, την ανέλαβαν και την έφεραν εις πέρας η αδελφή μου Ελένη και ο σύζυγός της Γιώργος Οικονομάκης, με πολύ υπομονή, αγάπη και σεβασμό, αφού δεν ήθελαν να παραποιήσουν το γραπτό. Η μόνη επέμβαση είναι, ίσως, η αφαίρεση μερικών «και» εκεί που ήταν απαραίτητο, ώστε η ροή της ανάγνωσης να είναι πιο ομαλή.

Ο ίδιος, αν και διαλεκτόφωνος, δεν γράφει στο ανωγειανό ιδίωμα. «Διορθώνει» λέξεις και φράσεις σε μια «λόγια» γραφή, πιστεύοντας ότι έτσι το κείμενό του θα είναι πιο προσιτό στον μη διαλεκτόφωνο αναγνώστη. Αυτό δε σημαίνει ότι το κείμενο είναι γραμμένο στην επίσημη νεοελληνική. Η γλώσσα του είναι μια νεοελληνική «στολισμένη» με μεγάλο αριθμό ιδιωματικών λέξεων και με ποικιλία φωνολογικών, μορφολογικών και συντακτικών χαρακτηριστικών του κρητικού ιδιώματος.

Φασουλά Κατερίνα, κόρη του

Ο ΞΑΠΛΑΣ

 

Ήταν και δεν ήτανε οχτώ η ώρα που οι δυνατές βροντές κι αστραπές του βοριά μάς ετρομάξα και μάς ξυπνήσαν όλους, τον πατέρα, τη μάνα μου και τον παππού μου. Και πρώτος ο παππούς μου, άκουσα να λέει.

-Τριανταμιά του Δεκέβρη είναι. Άσκημη πρωτοχρονιά θα έχομε. Όπως βλέπω η χιονιά, που θα κάμει, θα είναι καλά μεγάλη. Βλέπω πως και το κρύο θα φτάσει πολύ κάτω από το μηδέ. Τζάκι χρειάζεται τώρα και μάλλο με πολύ φωθιά, μεζέ στα κάρβουνα, καλό κρασί και μπόλικο για ν’ αντέξουμε τη χιονιά. Όπως ξέρω, τα ’χομε όλα. Και ξύλα και μεζέ και καλό κρασί έχομε. Άρα, λοιπό, έργα και θέληση θέλομε ακόμη. Και άρχισε να κουβαλεί ξύλα.

Ο πατέρας μου έφυγε να πα φιάξει τα ζωντανά στο στάβλο και η μάνα μας έστρωνε τα κρεβάθια μας και συγύριζε το σπίτι. Η γιαγιά εσυνέχισε ξαπλωμένη στο κρεβάτι, γιατί ήτανε κρυωμένη και δε μπόριε να σηκωθεί. Εμείς, ει τα πέντε παιδιά, είμαστε ξετουρτουριασμένα. Χτυπούσα τα δόδια μας από το κρύο το πολύ, που έκανε. Ευτυχώς, όμως, που ο παππούς ήτα γλήγορος. Στο πι-και-φι άναψε τη φωθιά. Αμέσως, άρχισε κιόλας να θερμαίνεται το σπίτι. Εμείς, μόλις είδαμε τη φωθιά, τρέξαμε στο τζάκι με τον παππού.

Εμείς, όμως, τα παιδιά πρέπει να σας πούμε τα ονόματά μας, που να γνωριστούμε. Πιο κάτω μπορεί να χρειαστούμε για κάτι, να τα ξέρετε. Εμένα με λένε Μανώλη. Είμαι ο μεγαλύτερος, γι’ αυτό πήρα και του παππού μου το όνομα. Ύστερα είναι η Ελένη, που της δώσανε τ’ όνομα της γιαγιάς, η Μαρία, ο Κωστής κι η Βαγγελιώ. Πέντε παιδιά, που το μεγαλύτερο ήτα δέκα χρονώ και το μικρότερο τριώ χρονώ.

Ο παππούς, όμως, έφιαξε μια φωθιά τόσο δυνατή, που μας έδιωξε η ζεστασιά από το τζάκι. Πιάσαμε όλα τα παιδιά τους φεγγίτες τω παραθυριώ κοιτάζοντας και χαζεύοντας τις μεγάλες άσπρες νιφάδες του χιονιού, που επέφτα η μια μετά την άλλη σα τροχαλίδες.

Το χιόνι άρχισε να σωριάζεται και να υψώνεται σα να ήθελε να μας-ε κατακλείσει τα πορτοπαράθυρα και να μη μας-ε ξαναφήσει να βγούμε έξω. Εμείς τα παιδιά, όσο το βλέπαμε να πέφτει, μας εξετρέλαινε κι αρχίσαμε να χοροπηδάμε, να γελάμε, να τσακωνόμαστε κιόλας. Κάναμε μια τόσο μεγάλη φασαρία και αναλωμή, που στο τέλος ο παππούς δεν άντεξε. Άρχισε να μας-ε φωνάζει και να μας απειλεί πως, αν δεν εκαθίζαμε φρόνιμα και γύρω από τη φωθιά να πυρωνόμαστε, ει θελα μας-ε δείρει. Εμείς, όμως, που ξέραμε τον παππού πόσο καλός ήτανε, όχι μόνο δεν εσταματούσαμε, μόνο εφωνάζαμε περισσότερο λες και του το κάναμε επίτηδες.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Με τίτλο “Κόντρα του Καιρού” παρουσιάζεται η Αγγέλα Σκουλά στους ακροατές του ραδιοφωνικού σταθμού “Κρητικός 88.7” εδώ και μια εβδομάδα, σε ένα δίωρο γεμάτο από κρητική μουσική, αφιερώσεις και ιδιαίτερα σχόλια για την παράδοση μας! Κάθε Τετάρτη από τις 6 μ.μ μέχρι και τις 8 μ.μ η δικιά μας Αγγέλα δοκιμάζει τις δυνάμεις της σε ένα νέο πόστο, μπαίνοντας με τη φωνή και τις επιλογές της στα σπίτια μας, με ευχάριστη πάντα διάθεση και το δικό της ξεχωριστό πάθος και αγάπη για την μουσική του νησιού μας!

Ήδη στην πρεμιέρα της την προηγούμενη Τετάρτη, τα τηλέφωνα του σταθμού “άναψαν” για αφιερώσεις αλλά και για ευχές για καλή δύναμη και καλή συνέχεια στην καινούρια της εκπομπή. Εμείς εδώ οι συνεργάτες της στην ΑΝΩΓΗ, θεωρούμαι την επιτυχία της δεδομένη και της ευχόμαστε καλή δύναμη στο νέο της αυτό ξεκίνημα! Αγγέλα καλή επιτυχία!

Στο «Κεχριμπάρι και ζαφείρι» συναντιούνται δύο γενιές τραγουδιού. Ο καταξιωμένος ερμηνευτής Βασίλης Σκουλάς, ένας ζωντανός μύθος της κρητικής παράδοσης, ερμηνεύει τραγούδια που έγραψε γι αυτόν ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης, από τους πιο αντιπροσωπευτικούς νέους συνθέτες/τραγουδιστές που ανανεώνουν το μουσικό ιδίωμα.

Ο Ανωγειανός Βασίλης Σκουλάς, πάντα ανήσυχος και ανοιχτός στο καινούργιο, βρήκε στον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη, έναν πολύτιμο συνεργάτη με τον οποίο συνεργάζεται στενά εδώ και χρόνια, σε εμφανίσεις και τώρα στη δισκογραφία με την ολοκληρωμένη δουλειά «Κεχριμπάρι και ζαφείρι».

Ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει εννέα καινούργια τραγούδια σε μουσική του Γιώργου Νικηφόρου Ζερβάκη, με στίχους της Φρόσως Πατρομανωλάκη, του Γιάννη Μποτονάκη, του Πάνου Δημητρόπουλου και του ίδιου του συνθέτη.

Τραγούδια που γεφυρώνουν ελπιδοφόρα το χτες με το σήμερα, σε ένα σύνολο που ακούγεται φρέσκο και κλασικό συνάμα, προτείνοντας μια νέα αισθητική προσέγγιση στο κρητικό τραγούδι.

Ο Βασίλης Σκουλάς, ερμηνευτής σπάνιας ευαισθησίας, μοιάζει να μας ταξιδεύει με κάθε συλλαβή του στα πιο λυρικά τοπία μιας μουσικής που μοιάζει να υπήρχε από πάντα. Στιβαρός και τραχύς, σαν το κρητικό τοπίο, γεννάει μοναδικά συναισθήματα με κάθε του λέξη.

Για τον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη αυτή είναι ακόμα μια ονειρεμένη συνεργασία μετά από την προηγούμενη δουλειά του, τον «Κρητικό Ορίζοντα» που τραγούδησε νέα τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου, ο οποίος τον χαρακτήρισε «τον σπουδαιότερο σύγχρονο Κρητικό τραγουδιστή». Πριν δύο χρόνια έγινε πανελλήνια γνωστός, με το συγκινητικό τραγούδι «Να σταθώ στα πόδια μου», που έγραψε και τραγούδησε μαζί με το Λεωνίδα Μπαλάφα.

Στο «Κεχριμπάρι και ζαφείρι» εκτός από τα νέα τραγούδια, περιλαμβάνονται και εφτά liveηχογραφήσεις, από τις κοινές εμφανίσεις των δυο τους, που κρίθηκε σκόπιμο να παρουσιαστούν εδώ, ολοκληρώνοντας την μοναδική τους χημεία. Όπως γράφει και ο Βασίλης Σκουλάς στο ένθετο του cd:  «Θέλω να πιστεύω ότι έχουµε µπροστά µας και άλλη κοινή πορεία γιατί πάνω από όλα είµαστε καλή παρέα».

Για να συμπληρώσει ο Ζερβάκης: «Στο Βασίλη Σκουλά βρήκα αρκετές απαντήσεις σε ερωτήµατα που µε ταλαιπωρούσαν καιρό, κάποτε θα γράψω πιο πολλά γιατί θαρρώ πως δε φτάνουν τόµοι ολόκληροι να περιγράψω πως νιώθω και το ευχαριστώ το περιορίζει».

Tocd«Κεχριμπάρι και ζαφείρι» κυκλοφορεί από τις μουσικές εκδόσεις Σείστρον και το Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι Αεράκης.

www.aerakis.net

www.gnz.gr

 

Ευχαριστήριες ανακοινώσεις απέστειλαν στην “Α” οι σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού σχολείου και του Νηπιαγωγείου, καθώς και του Γυμνασίου για τον “γιατρό της καρδιάς μας” Κωνσταντίνο Μερκούρη και την σπουδαία εθελοντική προσφορά του με τις δωρεάν εξετάσεις στους μαθητές. Ο κ.Μερκούρης προσφέρει ανιδιοτελώς στον τόπο μας εδώ και περισσότερα από επτά χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει δωρεάν εξετάσεις σε χιλιάδες κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ενώ έχει τιμηθεί από τον Δήμο Ανωγείων και έχει κερδίσει τον καθολικό σεβασμό από ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Τα ευχαριστήρια αναφέρουν:

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Ανωγείων ευχαριστεί θερμά και εκφράζει την βαθύτατη ευγνωμοσύνη του στον κ . Μερκούρη Κωνσταντίνο, Διευθυντή Καρδιολογίας στο Γενικό Νοσοκομείο “Αμαλία Φλέμινγκ”, για την εθελοντική προσφορά του στον τόπο μας και συγκεκριμένα για την πραγματοποίηση καρδιολογικών εξετάσεων στους μαθητές των σχολείων μας.

Με εκτίμηση,

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Ανωγείων.”

 

Το Γυμνάσιο Ανωγείων αναφέρει στο ευχαριστήριο του:

“Ο σύλλογος Γονέων, οι μαθητές, ο σύλλογος διδασκόντων και η διευθύντρια του Γυμνασίου Ανωγείων, ευχαριστούν από καρδιάς τον ιατρό καρδιολόγο κ.Κωνσταντίνο Μερκούρη για την εθελοντική προσφορά του προς τους μαθητές του σχολείου μας. Χάρις στην ευγενική και εθελοντική προσφορά του, οι μαθητές μας λαμβάνουν δωρεάν ιατρική εξέταση και  γνωμάτευση, ώστε να εκδοθούν τα αθλητικά δελτία που είναι απαραίτητα για τη συμμετοχή τους στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής. Κύριε Μερκούρη σας ευχαριστούμε θερμά.”

 

Το Γυμνάσιο Ανωγείων

 

 

 

-->