Μαντινάδες

Ο χρόνος δεν εμπόρεσε

τον πόνο να λιγάνει

είναι δεντρό η στο Λαγκό 

που μαύρα φύλλα βγάνει.

 

Στον αδελφικό μου φίλο,  Σαμόλη Γιάννη

Αριστείδης Χαιρέτης  ή Γιαλαύτης

Με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο αποχαιρετάει ο Γυαλάφτης τον Ζαχαρία Δραμουντάνη. Ο αστείρευτος Aνωγειανός μαντιναδολόγος μέσω της ΑνωΓης απευθύνει το ύστατο χαίρε στον εκλιπόντα:

 

Ζαχάρη  υπερήφανο

αφήνεις τ΄ όνομά  σου

γιατί  κι΄ εσύ εβάδισες

στα χνάρια  του  μπαμπά  σου.

————————————-

Στον  κάτω  κόσμο  που  θα  πας

δεν συναντάς  σκοτάδι

γιατί  ΄ναι  ο  Αλέξης  σου  ένα  φως

που  φέγγει  μες  τον  Άδη.

—————————————

Παρόλο  που  το  χτύπημα

του  γιου ΄τονε  μεγάλο

η  στη  ζωή  δεν  έχασες

τση  λεβεντιάς  το  ζάλο.

Το  ήθος  είναι  μια  κορφή

με  ύψος  που  δεν  ποκάνει

κι΄ εσύ  την  εσοπάτισες

γιε  του  Στεφανογιάννη.

 

Η Μαρίνα Δακανάλη ερμηνεύει υπέροχα και μαγικά μερικούς στίχους από το υπέροχο  τραγούδι της Ειρήνης Αναγνωστάκη. Ο Βασίλης Δραμουντάνης με το μαντολίνο του και η Μαρίνα κάνουν για μερικά λεπτά τους παρευρισκόμενους στην πλατεία Αρμί να σιγήσουν.

Μοναδική ερμηνεία σε ένα τραγούδι που έγραψε μια γυναίκα που έζησε το ολοκαύτωμα και είδε τα πάντα να καταστρέφονται ,αλλά επέστρεψε και αυτή μετά τον πόλεμο και έζησε στα Ανώγεια μέχρι το τέλος της ζωής της.

Μάθημα ζωής για όλους μας όσο δύσκολα και να περνάμε στις σημερινές Κατοχές…

Το υπέροχο βίντεο είναι από την Αγγέλα Σκουλά στη διάρκεια της εκδήλωσης μνήμης για τα 70 χρόνια από το Ολοκαύτωμα του χωριού μας…

 

 

Λουλούδια μην ανθίσετε πουλιά μην κελαιδίτε

Τα Ανώγεια μας εκάψανε και να τα λυπηθείτε…

———————————————————–

 

Μια Κυριακή ένα πρωί ώρα που λειτουργούσαν,

ήρθαν στα Ανώγεια Γερμανοί κι αντάρτες εζητούσαν…

————————————————————-

 

Πρώτα ελεηλάτησαν και αρπάξανε το βιός μας ,

κι ύστερα βάλαν την φωτιά και κάψαν το χωριό μας..

————————————————————–

 

Ήρθαν τσι Αιγύπτου τα πουλιά για να παραθερίσουν.

στ’ Ανώγεια δεν εβρήκανε τοίχους,φωλιές να χτίσουν…

—————————————————————-

 

Ω! Παναγιά μου Ανωγειανή που ‘σουν αυτή την ώρα,

όταν εβάναν την φωθιά στα ξακουσμένα Ανώγεια…

 

Πο ΄σπέρας μέχρι το πρωί

γκρεμίζονται τα πάντα

και γράφει ο πόνος γράμματα

πού έφταιξα και γιάιντα.

————————————–

Ήτονε η μοίρα σου σκληρή

και άδικη Μιχάλη

που αφήνει μάνα και παιδιά

στου πόνου την αγκάλη.

————————————–

Δεν έχει αρχή το πένθος σου

και άκρια Μιχάλη

γιατί ορφανεύγει το χωριό

από ανθρωπιά και κάλλη.

 

Για τον Σπιθούρη Μιχάλη

που έφυγε νωρίς.

 

Αριστείδης Χαιρέτης ή Γιαλαύτης

Είδα γοργόνες στο γιαλό
Νεράιδες στο αόρι
Μα τη δική ομορφιά
Δεν είδα ακόμη κόρη
———————————
Όπου κι αν βλέπεις μέλισσες
Βιόλα μου αλάργο στάσου
Μη σε περάσουνε γι’ ανθό
Και πλέξουν στα μαλλιά σου

 — Μαντινάδες του Πολογιάννη για την ΑΝΩΓΗ

Βρισκόμαστε ήδη στην καρδιά του καλοκαιριού και δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από ένα χαλαρό καφέ μαζί με παρέα σε κάποια από τις πλατείες του χωριού. Μια καλή παρέα βρέθηκε χθες και κάτω από τον ίσκιο του πλατάνου στο Μειντάνι. Ο π.Ανδρέας και ο Αριστείδης Χαιρέτης συζητούσαν χαμογελαστοί και απολάμβαναν την δροσιά του πλατάνου. Ο πάντα ετοιμόλογος Γιαλάφτης ”σκάρωσε” μια αυτοσχέδια μαντινάδα πάντα κατάλληλη για την περίσταση!

Σαν είναι ο Άρης και ο παπάς,

στον πλάτανο αποκάτω

Ρίχνει το φύλλο το ξερό,

και βγάνει ένα δροσάτο.

-->