Θερμοκρασία 14.9°
Άνεμος 3.2 Δ
Βαρόμετρο 1006.6
Υγρασία 92%
Βροχόπτωση Μήνα 11.2 mm
Στοιχεία από τον σταθμό του ΕΑΑ στα Ανώγεια

megalΗ Ομάδα Έκφρασης Κρητικών Χορών Γιάννη & Γιώργου Μεγαλακάκη στο θέατρο Χυτήριο για 3 μοναδικές – θεματικές παραστάσεις Κρητικών Χορών με θέμα το σημαντικότερο αγαθό του ανθρώπου , την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Τετάρτες : 8 Ιουλίου / 15 Ιουλίου / 22 Ιουλίου , ώρα 21:30
Θέατρο «Χυτήριο» Ιερά Οδός 44
(δίπλα στο μετρό Κεραμεικός).
Κρατήσεις : 210 – 34 12 313.
Τιμή εισόδου : 10 euro με κρασί ή μπύρα

Εμπνεόμαστε από τρεις μεγάλες προσωπικότητες της Κρήτης οι οποίοι ύμνησαν την Ελευθερία με την ζωή και το έργο τους.
El Greco , Νίκος Καζαντζάκης και Νίκος Ξυλούρης.
Κάθε παράσταση θα είναι ξεχωριστή με διαφορετική καλλιτεχνική ροή , αφιερωμένη και προσαρμοσμένη σε αυτούς τους σπουδαίους Κρήτες καλλιτέχνες.
Χοροί από ολόκληρη την Κρήτη – δύσκολοι αυτοσχεδιασμοί και video – προβολές συνθέτουν ένα θέαμα μοναδικό!
Τους χορευτές συνοδεύει το μουσικό σχήμα του Γρηγόρη Αλυσσανδράκη.

Επιλέξαμε να εκφράσουμε ως Ομάδα την δική μας φωνή στην γενικότερη ασφυξία που νιώθουμε ώς Έλληνες την τελευταία χρονική περίοδο.
Ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά που υπάρχουν είναι η ελευθερία. Αυτή συμβάλλει στην πρόοδο και στην ευημερία όχι μόνο του ατόμου, αλλά και του κοινωνικού συνόλου γενικότερα.
Παρ’ όλα αυτά όμως, στη σημερινή εποχή τουλάχιστον, η έννοια της ελευθερίας καταρρακώνεται και ταπεινώνεται συνέχεια, σε κάθε σχεδόν εκδήλωση της καθημερινής ζωής.
Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, αφού η ελευθερία είναι απολύτως απαραίτητη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ευτυχία. Η ελευθερία αποτελεί παράγοντα καλλιέργειας και ολοκλήρωσης της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνίας.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Καλλιτεχνική επιμέλεια – Σύλληψη Ιδέας: Γιάννης & Γιώργος Μεγαλακάκης
Χορός: Ομάδα Έκφρασης Κρητικών Χορών Γιάννη & Γιώργου Μεγαλακάκη
Μουσικοί παράστασης: Το μουσικό σχήμα του Γρηγόρη Αλυσσανδράκη
Υπεύθυνη επικοινωνίας Ομάδας: Μαρίνα Γεωργοπούλου (Ηθοποιός-Θεατρολόγος)
Video προβολές Παράστασης : Βασίλης Λίνας

Οι μουσικοί της παράστασης:
Γρηγόρης Αλυσσανδράκης (λύρα – τραγούδι)
Γιώργος Κωνσταντάκης (λαούτο)
Γιώργος Αλεβίζος (λαούτο – ούτι – τραγούδι)
Κωνσταντίνος Καλατζής (κρουστά)
Δημήτρης Μαρινόπουλος ( κιθάρα)

Χορεύουν οι εξής :
Γιάννης Μεγαλακάκης
Γιώργος Μεγαλακάκης
Νίκος Λεμπέσης
Τάσος Παπαγιαννόπουλος
Γιάννης Γκότσης
Γιάννης Πηδηκτάκης
Χρήστος Βλαχόπουλος
Χρήστος Πετράκης
Έλενα Αρμανίδου
Νικολέτα Κουρκούτα
Εύη Ανδρουλάκη
Βασιλεία Πρωτόπαππα
Γεωργία Στάθη
Πέγκυ Μπαρούνη
Μαρία Καρέλα
Γωγώ Λιβιέρη
Πελαγία Πιπεράκη

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

Εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί για την λήξη της σχολικής χρονιάς του Γυμνασίου Ανωγείων στον χώρο του σχολείου στις 7 μ.μ την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2015.

Ο Σύλλογος Καθηγητών του Γυμνασίου και όλη η Μαθητική κοινότητα προσκαλούν όλους τους Ανωγειανούς να παρευρεθούν και να δώσουν χαρά σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Στην διάρκεια της εκδήλωσης θα παρουσιαστούν σχολικές δραστηριότητες αλλά και εργασίες των μαθητών που έγιναν στην διάρκεια της σχολικής χρονιάς που φτάνει στο τέλος της.

Καλό καλοκαίρι ευχόμαστε σε όλους!

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

ekΈνα υπερσύγχρονο, έγχρωμο εκτυπωτή laser, δώρισαν ο Παύλος Πωλιουδάκης και η Φένια Χαιρέτη, στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ανωγείων, θέλοντας να ευχαριστήσουν το Δήμο Ανωγείων, τους γονείς και όλα τα παιδιά για την άψογη συνεργασία τους στο χορό και επιθυμώντας η προσφορά να επιστρέψει στα ίδια τα παιδιά. Η Σχολική Επιτροπή και οι δάσκαλοι του Σχολείου τους ευχαριστούν θερμά.

Η Δ/ΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

 

ΧΑΤΖΑΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

Με απόφαση του Δ.Σ. του Αγροτικού Συνεταιρισμού Ανωγείων καλούνται τα μέλη του Συνεταιρισμού σε ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση την 26η Ιουνίου 2015  ημέρα Παρασκευή και ώρα 7:00 μ.μ  το απόγευμα , στην αίθουσα  συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ανωγείων, για λήψη αποφάσεων στα παρακάτω θέματα:

  1. Έγκριση Οικονομικών καταστάσεων χρήσεως από 1/1/2014 έως 31/12/2014 , και του προγράμματος Δράσης .
  2. Έγκριση της έκθεσης του Δ.Σ. επί των πεπραγμένων της διαχειριστικής περιόδου 01/01/2014- 31/12/2014
  3. Εκλογή ενός τακτικού ορκωτού Ελεγκτή – Λογιστή  και ενός αναπληρωματικού και καθορισμός της αμοιβής του για τη χρήση από 1/1/2015-31/12/2015
  4. Επικαιροποίηση και έγκριση  της κατάστασης των μελών.
  5. Γενικά θέματα που αφορούν τον Συνεταιρισμό

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

7854_450x225 Της Εύας Λαδιά

Ανέκαθεν θαύμαζα το Γιώργη Σμπώκο, για συγκεκριμένους λόγους. Ως δήμαρχος Ανωγείων άνοιξε μονοπάτια ανάπτυξης σε μια κατεστραμμένη εκ βάθρων, ιστορική περιοχή, που έγιναν μετέπειτα λεωφόροι προόδου από άξιους συνεχιστές. Ως λαογράφος ερευνητής και συγγραφέας αφήνει το όνομά του με πηχυαία γράμματα στις δέλτους της ιστορικής μνήμης. Γιατί το έργο του πολυβραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών, προκαλεί δέος για τον πλούτο και τον όγκο του. Ως πρόεδρος ΤΕΔΚ έκανε ουσιαστικά και πρωτοπόρα πράγματα, που θα είχαν συνέχεια, αν υπήρχε διάθεση και κάποιων να κοιτάζουν και πέρα από την προσωπική τους προβολή.

 

Ο Γιώργης Σμπώκος, ήξερε να αποκωδικοποιεί οράματα, όταν συνάδελφοί του το θεωρούσαν χάσιμο χρόνου ν’ ασχοληθούν και το δήλωναν μάλιστα.

 

Έτσι όταν ο δρ. Ανδρέας Δημητρίου, με την ιδιότητα τότε του Γραμματέα της Κυπριακής Βουλής, μας είχε ανοίξει πόρτες για ένα σταθερό πλαίσιο πολιτιστικών ανταλλαγών με την Κύπρο, ο μόνος που κατάλαβε τον απώτερο στόχο της Πολιτιστικής Αναγέννησης, η οποία έκανε το διάβημα, ήταν ο σπουδαίος αυτός Ανωγειανός.

 

Και δικαιώθηκε, βέβαια, από το αποτέλεσμα, στο οποίο ο τότε νομάρχης Παναγιώτης Κλάδος, έδωσε συνέχεια με εκείνη την αξέχαστη εκδήλωση, Φεβρουάριο του 1992, που έφερε το Ρέθυμνο στο επίκεντρο, καθώς προσωπικότητες από το ηρωικό νησί, με την Κλαίρη Αγγελίδου βουλευτίνα τότε, ήρθαν για να επισημοποιηθεί εκείνη η πολιτιστική παρέμβαση, που έγινε αφετηρία των άλλων αδελφοποιήσεων που ακολούθησαν.

 

Ο Γιώργης Σμπώκος, χωρίς να χρειαστεί επιχειρηματολογία, για κείνη την πρώτη επαφή με την Κύπρο, ανταποκρίθηκε άμεσα. Γρήγορα συγκροτήθηκε μια επιτροπή από τους Ηλία Δρετουλάκη, Μπάμπη Πραματευτάκη, Στέλιο Μπαγουράκη, Ζήνωνα Ζανέτο, την ταπεινότητά μου που είχα την πρωτοβουλία και τον ίδιο που τέθηκε λόγω θεσμικού πρωτοκόλλου, επικεφαλής. Κι αυτή η αντιπροσωπεία δεν επιβάρυνε κανένα κρατικό κορβανά για το ταξίδι αυτό. Όλα ήταν με τις δαπάνες ενός εκάστου από τα μέλη της.

 

Έτσι γνώρισα τη σύζυγό του Αμαλία και την έκλεισα στην καρδιά μου.

 

 

Μια ξεχωριστή γυναίκα

 

 

Ήταν μια αρχοντική στην εμφάνιση γυναίκα, χαμηλών τόνων, που χωρίς να το επιδιώκει προκαλούσε το σεβασμό, όπου κι αν πήγαμε. Από τον πρόεδρο της Βουλής, μέχρι τη Μονή Κύκκου και το δήμαρχο Λευκωσίας και από την ηγεσία του ΡΙΚ μέχρι τη Μορφωτική Υπηρεσία. Ακόμα και στα απογευματινά, που μας οργάνωσαν κορυφαίες ποιητικές μορφές της Κύπρου, για να μας τιμήσουν, η Αμαλία κέρδιζε την εκτίμηση κι ας μην έπαιρνε το λόγο κι ας μην έκανε παρεμβάσεις ενώ μπορούσε.

 

Ήταν παρούσα και αξιοσέβαστη, χωρίς σχεδόν να ακουστεί η φωνή της.

 

Αργότερα βρεθήκαμε, όταν ιδρύθηκε το μουσείο λαϊκής τέχνης, που δημιούργησαν με το σύζυγό της. Ένα έργο ζωής που θα ανήκει στο Δήμο Ανωγείων. Ένα πακτωλό παράδοσης που κλείνει όλο το λαϊκό πολιτισμό της ιστορικής κωμόπολης.

 

Εκεί είδαμε την μεγάλη της ικανότητα να περιποιηθεί ξένους, δικαιώνοντας την φήμη των Ανωγειανών γυναικών.

 

 

Μεγάλη η συμβολή της

 

 

Ο σύζυγός της, πάντως, δεν έπαυσε όσες φορές μας τίμησε παραχωρώντας συνέντευξη, να μας μιλήσει για την συμβολή της συζύγου του, σε κάθε του επιτυχημένη δράση.

 

Κι ήταν μεγάλη η οδύνη του, όταν ήρθε η στιγμή του σκληρού αλλά αναπόφευκτου αποχαιρετισμού.

 

Τον δικαιολογήσαμε απόλυτα, όταν θέλοντας να ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη της γυναίκας αυτής, αναζητήσαμε στοιχεία από τη ζωή της.

 

Η Αμαλία Σμπώκου γεννήθηκε στ’ Ανώγεια το 1933. Ήταν κόρη του παπά και δασκάλου Μιχάλη Γ. Μανουρά, από τις πιο εξέχουσες φυσιογνωμίες που ανέδειξαν τα Ανώγεια τον 20ο αιώνα και της πρεσβυτέρας Αγάπης το γένος Αθανασίου Σκουλά. Να θυμίσουμε ότι ο τελευταίος υπήρξε από τους πιο σημαντικούς τοπάρχες του Ελευθερίου Βενιζέλου και επιστήθιος φίλος του.

Η πρεσβυτέρα Αγάπη είχε το χάρισμα να κάνει «καλό κουμάντο». Είχε και μια θαυμαστή προνοητικότητα, που φαίνεται να κληροδότησε στην Αμαλία της. Έτσι σε ανύποπτο χρόνο κατάφερε να φέρει στη κατοχή της οικογένειας και δυο σπίτια στο Ηράκλειο.

 

Η μετέπειτα καταστροφή του χωριού δικαίωσε αυτές τις «επενδύσεις» που αποδείχτηκαν πολύτιμες.

 

 

Μια χρυσοχέρα Ανωγειανή

 

 

Η Αμαλία μεγάλωσε στο μεταξύ κι όπως όλα τα κορίτσια καλών οικογενειών ακολούθησε μια προσοδοφόρα τέχνη. Το 1950 την βρίσκουμε σπουδάστρια στη σχολή Άγγελου Τσομπανέλη στην Αθήνα. Με το δίπλωμα κοπτικής ραπτικής, από μια τόσο έγκριτη σχολή, η Αμαλία επιστρέφει στο Ηράκλειο και γίνεται περιζήτητη, αφού όλες οι κυρίες της αριστοκρατίας εκτίμησαν το ταλέντο της κι έγιναν αφοσιωμένες της πελάτισσες. Η επαφή της με τα σπίτια αυτά βοήθησαν τη νεαρή Αμαλία να μυηθεί και στο savoir vivre, κάτι που την βοήθησε, πολύ αργότερα, όταν ο άνδρας της απέκτησε θεσμικές ιδιότητες. Κι ήρθε κάποτε η μεγάλη στιγμή και για την νεαρή κοπέλα.

 

Εκεί απέναντι στο σπίτι τους, στο Ηράκλειο, νοίκιαζε το χωριανάκι τους, ο Γιώργης που σπούδαζε δάσκαλος στην Ακαδημία. Συμπτωματικά ήταν γείτονες και στο χωριό. Κοντά κοντά τα σπίτια τους. Κι η κυρία Ειρήνη, μάνα του Γιώργη, ήξερε την κοπελιά και μια τέτοια ονειρευόταν για το γιο της. Θα έλεγε κάποιος πως δημιουργήθηκε μια καρμική σχέση, σε οικογενειακή βάση, γιατί όταν το πρότεινε στο παιδί της εκείνος ενθουσιάστηκε. Την είχε προσέξει την Αμαλία, αλλά από σεβασμό στην ίδια και τη γενιά της, δεν ήθελε να την εκθέσει μήτε με λόγο μήτε με ματιά. Η μητέρα του ως από μηχανής Θεός ανέλαβε τα υπόλοιπα. Και μια ευλογημένη μέρα του 1958 η Αμαλία έγινε κυρία Γεωργίου Σμπώκου. Μετά το γάμο άφησε για λίγο τη ραπτική. Άλλωστε τρία παιδιά ήρθαν να συμπληρώσουν την ευτυχία του ζευγαριού ο Γιάννης, η Ειρήνη και ο Πάρης – Μιχάλης.

 

 

Κι άρχισε ο ανήφορος

 

 

Από κει και μετά αρχίζει ο ανήφορος που περισσότερο μια γυναίκα πρέπει να ανέβει και με γοργούς ρυθμούς. Χρόνια δύσκολα, οι ανάγκες πολλές και η Αμαλία βρέθηκε μπροστά σε πολλές υποχρεώσεις. Ο άνδρας της αποδείχτηκε ότι δεν ήταν σαν τους άλλους που τους αρκούσε μια ζωή χωρίς ενδιαφέροντα. Είχε ικανότητες πολλές και φλόγα να προσφέρει αγώνα για την καλύτερη ζωή των άλλων.

 

Το χωριό του που ακόμα άχνιζε από ερείπια δεν τον άφηνε να ησυχάσει, η πρόοδος των χωριανών του από την άλλη που «διάβαζε» και τα παιδιά τους, η ανάγκη να διαφυλαχτεί ο λαϊκός μας πλούτος τέλος δεν του άφηναν χρόνο ελεύθερο. Έκανε και τη μέρα νύχτα για να τα προλάβει όλα.

 

Κι η Αμαλία πάντα παρούσα, χωρίς να αντιμιλά στις κρίσιμες ώρες που δοκίμαζαν τις αντοχές. Ξεκίνησε πάλι να ράβει, προλάβαινε όλες τις δουλειές, τα παιδιά της άψογα πάντα και φροντισμένα και για το Γιώργη της ήταν ένα απάνεμο λιμάνι. Καμιά δυσκολία δεν την γονάτισε ποτέ. Καμιά δουλειά δεν τη στενοχώρησε αρκεί που με αξιοπρέπεια ξεπερνούσε κάθε πρόβλημα. Ο παρήγορος λόγος της περίσσευε και μια έκτη αίσθηση που πάντα την προστάτευε γινόταν σωτήρια και για το δήμαρχο. Είχε ένα τρόπο η Αμαλία να περνάει τις σκέψεις της και να προειδοποιεί για τη δυσκολία που ερχόταν με μια απλότητα και ταπεινοφροσύνη, δεν συναντάς εύκολα. Η Αμαλία δεν χρειαζόταν να επιβάλει την άποψή της. Είχε πάντα δίκιο και ο λόγος της εύρισκε γόνιμο έδαφος να ριζώσει. Φυσικά λαχταρούσε κι αυτή κάποιες φορές, να απασχολήσει τον άνθρωπό της με ασήμαντες καθημερινότητες. Να πούνε και μια κουβέντα παραπάνω. Καταλάβαινε όμως τη σοβαρότητα που είχε κάθε απασχόλησή του και σιωπηλή πάντα καθόταν σε μια γωνιά και απλά καμάρωνε. Πόσες γυναίκες θα έκαναν το ίδιο;

 

 

Το μεγάλο τους όνειρο

 

 

Το «Παλιό Ανωγειανό Σπίτι» ήταν όνειρο και των δυο τους. Είχε και η Αμαλία κληρονομήσει από τον παπα Μιχάλη, τον πατέρα της, την αγάπη για την παράδοση. Το στήσιμό του δεν ήταν απλό. Κι όταν ο σύζυγος σκεπτόμενος τις υποχρεώσεις και προς την οικογένεια, έβαζε φρένο στις απαιτήσεις για τον εξοπλισμό του μουσείου, η Αμαλία πυροδοτούσε τη θέληση για συνέχεια με αφάνταστες θυσίες και σκληρή προσωπική εργασία. Όμως κανένας ποτέ δεν διέκρινε δυσαρέσκεια στο ύφος της. Ποτέ κανένας δεν την άκουσε να παραπονεθεί. Αρκεί που έβλεπε τον Γιώργη της να πετυχαίνει το στόχο του, σε κάθε τομέα, πολύτιμος πάντα για το κοινωνικό σύνολο. Κι έτσι έπαιρνε κι εκείνη τη μεγάλη της ανταμοιβή.

 

 

Σπαρακτικός αποχαιρετισμός

 

 

Η Αμαλία Σμπώκου έφυγε διακριτικά όπως έζησε στις 5 Νοεμβρίου 2011 σε ηλικία 78 ετών.

 

Τότε είδαν οι χωριανοί κι οι άλλοι παράγοντες που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στο πένθος, τον Γιώργη Σμπώκο, που πέρασε τόσα δεινά, τόσες δοκιμασίες χωρίς να λυγίσει για πρώτη φορά, να γονατίζει από τη βαθιά οδύνη.

 

Δάκρυσαν και οι πέτρες όταν την ώρα που θα άφηνε για πάντα το σπίτι της είπε:

 

«Στα Άγια των Αγίων να πάει η ψυχή σου, άγιε και ευλογημένε άνθρωπε, για τα όσα μεγάλα και σημαντικά πρόσφερες στην οικογένειά μας και τους συνανθρώπους σου. Να ‘ναι ελαφρό το χώμα της Ανωγειανής Γης, που με πολλή αγάπη, μόχθο και ιδρώτα ζύμωσες και που σε λίγο θα σε σκεπάσει. Καλό σου ταξίδι, πολυαγαπημένη μου».

 

Κι έγινε το δάκρυ λυγμός μετά στην εκκλησία όταν ο εγγονός Βασίλης Μ. Σμπώκος, διάβασε τον αποχαιρετισμό του παππού, που παραθέτουμε γιατί σημαίνει πολλά για τους σημερινούς στερημένους από συναισθήματα ανθρώπους.

 

Αρχόντισσα των Ανωγειώ κι αφέντρα της καρδιάς μου,

φεύγεις και σβήνουν οι χαρές κι όλα τα όνειρά μου

Γιάειντα μ’ αφήνεις μοναχό και πολυπικραμένο,

χωρίς ελπίδα και χαρά, δεντρό παραδαρμένο

Εσένα είχα στήριγμα, κρυφή χαρά κι ελπίδα

πώς θα παλέψω τση ζωής τη μαύρη καταιγίδα;

Πώς θα παλέψω τη ζωή τη λίγη που μου μένει

Και τα πολλά τα βάσανα που ο χωρισμός σου φέρνει;

 

Πολυαγαπημένη μου, αυτή την τραγική ώρα του αποχωρισμού μας, θέλω μαζί με τον τελευταίο ασπασμό μου, να σου χαρίσω την αιώνια αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου για τα τόσα πολλά και σπουδαία που μου χάρισες στην πρόσκαιρη τούτη ζωή, για να αποτελέσουν το διαβατήριο της ψυχής σου, να περάσεις με τιμή και περηφάνια την πόρτα του παραδείσου και να μπεις στο χώρο του μακάριου, εκεί που είναι η θέση σου και να γνωρίσεις την αιώνια γαλήνη, ειρήνη και ευτυχία, που η πρόσκαιρη τούτη ζωή κι εγώ προσωπικά, ίσως δεν μπορέσαμε να σου δώσουμε στο βαθμό που το άξιζες… Σ’ ευχαριστώ γιατί ήσουν πάντα μια γυναίκα αγωνίστρια, η οποία με ταπεινοσύνη και υπερηφάνεια και με την πίστη ότι η τιμημένη εργασία ντροπή δεν έχει, έγινες μοδίστρα, ανυφαντού, τρυγήτρα, λιομαζώχτρα, βρουβολόγησα, εργάτρια σε μαιευτήρια και ξενοδοχεία, ακόμα και καθαρίστρια, για να παίρνεις στα χέρια σου σε δύσκολες ώρες το τιμόνι και τη φροντίδα της οικογένειάς μας, όταν εμένα έγνοιες, αγώνες κι αγωνίες μ’ απορροφούσαν στο στίβο της κοινωνικής προσφοράς… Σ’ ευχαριστώ για το κουράγιο και τη δύναμη που αντλούσα από την ακένωτη δύναμη της ψυχής σου, όταν στο δύσκολο αγώνα μου κλονιζόμουν και κινδύνευα να γονατίσω. …Πολυαγαπημένη:

 

Στην πόρτα τ’ Άδη να σταθείς και να με περιμένεις,

μαζί να τη διαβούμενε, αμοναχή μη μπαίνεις

Είσαι αδύναμο πουλί κι ακάτεχο κερά μου

και να ξεμάθεις δε μπορείς την καλοσυντροφιά μου.

 

Μα και στην άλλη τη ζωή, πιασμένοι χέρι-χέρι

μαζί να τη διαβούμενε γλυκύτατό μου ταίρι.

Θα περιμένω γλήγορα το κάλεσμά σου φως μου

για να ξανανταμώσουμε στσι στράτες τ’ άλλου κόσμου.

 

Άξιζε να κάνουμε ένα αφιέρωμα και στην αρχόντισσα Αμαλία, που είχε κλείσει στις ταλαιπωρημένες από το μόχθο παλάμες της όλη την ευλογία της γυναικείας ύπαρξης, που όταν αγαπά πραγματικά το σύντροφό της ξέρει πώς να την αποδείξει, κι ας μην διέθετε άλλες περγαμηνές πέρα από τις τόσες αρετές που την προίκισε η φύση…

 

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

KerkiraΤο καλοκαίρι  του 427 π.Χ. στην Κέρκυρα,  που ήταν αποικία των Κορινθίων, αλλά και σύμμαχος των Αθηναίων, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους δημοκρατικούς και τους ολιγαρχικούς. Η αρχαία ελληνική λέξηστάσις σημαίνει εμφύλια διαμάχη, ανταρσία ή πόλεμο εντός της χώρας και μπορεί να μεταφραστεί και ως επανάσταση. Οι στάσεις ή επαναστάσεις που λάμβαναν χώρα στις ελληνικές πόλεις-κράτη, κατά τον 5 π.Χ. αι., ήταν συνήθως αγώνες των οπαδών της ολιγαρχίας να ανατρέψουν τις δημοκρατίες, ή των οπαδών της δημοκρατίας να ανατρέψουν τις ολιγαρχίες. Η ολιγαρχία βασιζόταν απόλυτα  στους πλούσιους και ευγενείς, ενώ η δημοκρατία βασιζόταν κυρίως στους απλούς πολίτες,  που είχαν ελάχιστη ή και καθόλου περιουσία, η στάσις ήταν συχνά μια σύγκρουση μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών μιας πόλης. Ο Θουκυδίδης αποδίδει τη στάσιν στην Κέρκυρα, στην ανθρώπινη φύση, όπως αυτή λειτουργεί σε συνθήκες  πολέμου.

Σ’ αυτόν τον πόλεμο, στον οποίο πήραν μέρος  ενεργά και οι Αθηναίοι και οι Πελοποννήσιοι,  οι αντιμαχόμενες παρατάξεις προχώρησαν σε ωμότητες , που ποτέ πριν δεν είχε γνωρίσει η Ελλάδα. Ο Θουκυδίδης εξιστορεί τα δραματικά γεγονότα στα κεφάλαια 70-81 του τρίτου βιβλίου. Μετά  την εξιστόρηση των γεγονότων, στα κεφάλαια 82-83, τα οποία είναι γνωστά ως η «παθολογία του πολέμου», ο σπουδαίος ιστορικός, με αφορμή τα όσα πρωτοφανή και πρωτόγνωρα συνέβησαν, εξετάζει, με φιλοσοφική διάθεση, τις επιπτώσεις του πολέμου στην κοινωνία των ανθρώπων.

«Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφο­ρές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνονται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανά- λογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερεί ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλ’ όταν έρθει ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί». (Γ 82.2)

Συνεχίζοντας με τα κακά του εμφυλίου πολέμου, ο Θουκυδίδης αναφέρεται  στην διαστροφή της ηθικής και της πολιτικής γλώσσας,  λέγοντας ότι «για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις, και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρίας» (Γ 82.4).Οι κομματικές οργανώσεις με ιδιοτέλεια περιφρονούσαν το νόμο, η εκδίκηση ήταν προτιμότερη από την αυτοσυντήρηση, οι  συμφωνίες διαρκούσαν μόνο μέχρι κάποιος να αποκτήσει τη δύναμη για να τις καταπατήσει, ενώ  οι  ομοϊδεάτες ευχαριστιούνταν περισσότερο από μια προδοτική πράξη εναντίον ενός εχθρού παρά από μια ανοιχτή πράξη αντεκδίκησης (Γ 82.7). Και όλα τούτα εξηγεί ο Θουκυδίδης συνέβαιναν λόγω «της φιλαρχίας που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξίαπου έσπρωχναν τις φατρίες ν’ αγωνίζονται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη.Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερότερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθεί να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο»(Γ 82.8).

Ο Θουκυδίδης ολοκληρώνει την ανάλυση της σκέψης του, στο 83 κεφάλαιο, ορίζοντας  τις επιπτώσεις της στάσης της Κέρκυρας, στις ελληνικές πόλεις-κράτη:

«Έτσι, οι εμφύλιοι σπαραγμοί έγιναν αιτία ν’ απλωθεί σ’ όλο τον ελληνικό κόσμο κάθε μορφή κακίας, και το ήθος, που είναι το κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυχής, κατάντησε να είναι καταγέλαστο κι εξαφανίστηκε. Ο ανταγωνισμός δημιούργησε απόλυτη δυσπιστία και δεν υπήρχε τρόπος που να μπορεί να τη διαλύσει, ούτε εγγυήσεις ούτε όρκοι φοβεροί. Όλοι, όταν επικρατούσαν, ξέροντας ότι δεν υπήρχε ελπίδα να κρατηθούν μόνιμα στην εξουσία, προτιμούσαν, αντί να δώσουν πίστη στους αντιπάλους τους, να πάρουν τα μέτρα τους για να μην πάθουν οι ίδιοι. Τις περισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κατώτεροι. Φοβούνταν τη δική τους ανεπάρκεια και την ικανότητα των αντιπάλων τους κι έτσι […] δεν είχαν κανέναν δισταγμό να προχωρήσουν σε βίαιες πράξεις. Όσοι πάλι περιφρονούσαν τους αντιπάλους τους, νόμιζαν ότι μπορούσαν σύγκαιρα να καταλάβουν τα σχέδιά τους. […] Έτσι, τις περισσότερες φορές, δεν φυλάγονταν και οι αντίπαλοί τους τους αφάνιζαν».(Γ 83)

Ο Θουκυδίδης μέσα από την Ιστορία του, αποκαλύπτει τον τυφλό ρεαλισμό του ιστορικού γίγνεσθαι, προσπαθώντας να δώσει ένα νόημα στην πορεία αυτού του γίγνεσθαι και το δίδαγμα μέσα από τα γεγονότα είναι ότι πρέπει να είσαι ο ισχυρότερος. Με οξεία αντίληψη της πολιτικής ουσίας,  ο Θουκυδίδης αναλύει σε βάθος  την «παθολογία του πολέμου» ως κομμάτι της ανθρώπινης πραγματικότητας και την εντάσσει στην ιστορικότητα. Περιγράφοντας δε τον εμφύλιο της Κέρκυρας, είναι απόλυτα βέβαιος ότι θα επανέλθει, γιατί βρίσκεται μέσα στην ανθρώπινη φύση: «καὶ αἰ­εὶ ἐ­σό­με­να, ἕ­ως ἂν ἡ αὐ­τὴ φύ­σις ἀν­θρώ­πων ᾖ».

Ιωάννα Μπισκιτζή

Λέκτορας κλασικής φιλολογίας

Πηγές:  -Θουκυδίδου: Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, μτφ. Βλάχος Άγγελος, εκδ. Εστία, 2012

-Simon Hornblower, A commentary on Thucydides,Vol.1, Clarendon Press, Oxford,  1997

– Ήφαιστος Παναγιώτης, Ο πόλεμος και τα αίτιά του, εκδ. Ποιότητα

-Zagorin Perez, Θουκυδίδης. Μία εισαγωγή για όλους τους αναγνώστες,εκδ. Ποιότητα

-Κ. Καστοριάδης, Το δίκαιο και η Ισχύς, «Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα», τ. Γ΄ – Θουκυδίδης, Σεμινάριο της 6ης Μαρτίου 1985, εκδ. Ποιότητα

-Francois Chatelet, Η γέννηση της Ιστορίας, εκδ. Σμίλη, 200

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook
-->