Ο πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης Μιχάλης Αεράκης στον επικήδειο λόγο του στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για τον θείο του και μεγάλο εκλιπόντα του τόπου μας Λευτέρη Αεράκη:

«Αγαπημένε μου θείε Νταρολευτέρη

Αγαπημένε όλων μας

Δεν είναι πολύς ο χρόνος που αποφάσισες να μαζέψεις τα ρούχα σου και να κατέβεις για πάντα στο χωριό. Θέλησες με την κίνησή σου αυτή να δείξεις σε όλους εμάς τι σημαίνει η λέξη αγάπη.

Αγάπη για έναν άνθρωπο που δεν ήταν τυχαίος στη ζωή σου. Ήταν η γυναίκα σου, η θεία Φερενίκη. Ήσουνα ένας άνθρωπος με βαθιά αισθήματα, που δεν διαλαλούσες την πραμάτεια των αισθημάτων σου και που όμως ήσουν ο φάρος των αξιών πρώτα για τα παιδιά σου τον Μανόλη τον Αχιλλέα, το Γιώργο τις νύφες τα εγγόνια σου αλλά και για όλους εμάς της μεγάλης σου οικογένειας.

Ο θείος Λευτέρης από πολύ μικρός έκανε τις καταθέσεις της ανθρωπιάς του, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και των δημοκρατικών του αξιών σε όλους όσους του κτύπησαν την πόρτα της καρδιάς του. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί οι άνθρωποι. Ήταν ένα παλληκάρι με όλη τη σημασία της λέξης.

Ήταν από τους πρώτους μαζί με άλλους συγχωριανούς που στρατεύθηκε στο χρέος, που θα έλεγε και ο Νίκος Καζαντζάκης για τον τόπο μας. Οργανώνεται και πολεμά με αυταπάρνηση τους Γερμανούς κατακτητές μέσα από τις τάξεις της Εθνικής Αντίστασης ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Προσχωρά σε θέσεις και αξίες της Αριστεράς που και σήμερα ακόμα είναι το ζητούμενο.

Δεν λιγοψύχησε. Πάντα σταθερός ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος. Δεν ζήτησε ανταλλάγματα παρά σαν τέλειωσε αυτό του το χρέος παρέμεινε εκεί που ήτανε. Στη βοσκική. Οι καιροί δύσκολοι˙ και συ παρέα με το κρύο τα χιόνια και τις βροχές προσπαθείς να κάνεις καταδιά. Προσπαθείς να ζήσεις την οικογένειά σου αλλά και να βοηθήσεις όποιον σε είχε ανάγκη. Η έγνοια σου όμως ήταν τα κοπέλια σου. Ονειρευόσουνα καλύτερες μέρες και συνθήκες γι’ αυτά. Αυτή σου η ανησυχία μαζί με την συντρόφισσά σου την θεία Φερενίκη σας οδηγεί στο Ηράκλειο. Εκεί σ’ ένα μικρό σπιτάκι στα Kαμίνια ξαναστεγάζετε τα όνειρα και τις ελπίδες σας.

Μετά από λίγο καιρό μαζί με τον συγχωρεμένο αδελφό της θείας, τον Κίμωνα Μανουρά, κάνετε κάτι πολύ σπουδαίο και σημαντικό για την δημοκρατία και την πόλη του Ηρακλείου τις δύσκολες μέρες της χούντας.

Ανοίγεται τον «Ερωτόκριτο». Ο «Ερωτόκριτος» δεν ήταν απλά ένα μαγαζί, ένα νυχτερινό κέντρο. Ήταν ένα σημείο αναφοράς για όλους τους δημοκράτες της εποχής εκείνης. Εκεί στο υπόγειο μαζί με όλους τους σπουδαίος λυράρηδες και καλλιτέχνες απ’ όλη την Κρήτη τραγουδιέται δυο και τρεις και χίλιες δεκατρείς η Ξαστεριά. Εκεί μέσα λευτερώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές. Εκεί μέσα υπήρχε η θεία κοινωνία μιας άλλης αντίστασης. Αυτό όμως το φως και το άρωμα που έβγαινε από αυτό το υπόγειο του «Ερωτόκριτου» δεν άρεσε στους κρατούντες, και το μαγαζί έκλεισε. Ή καλύτερα το έκλεισαν.

Δεν γνώριζαν όμως οι ανόητοι ότι το βύζαγμα όλων των ανθρώπων που πέρασαν από κει ήταν δυνατό και καρποφόρο για όλους. Αυτά αν τα λέω αγαπημένε μου θείε είναι γιατί είναι και κομμάτια μιας ιερής μνήμης και για τα παιδιά σου αλλά και μένα.

Παρά του ότι καταστράφηκες οικονομικά και πάλι δε το βάζεις κάτω, γιατί η ζωή οι ιδέες σου το πείσμα και η έγνοια σου για τα παιδιά, σου λένε να προχωρήσεις πάντα μπρος. Και συ προχωράς χωρίς να βαρυγκωμάς και να βλαστημάς τη μοίρα σου. Τα όνειρά σου για άλλη μια φορά μετακομίζουν στον επόμενο σταθμό. Την Αθήνα. Η οικογένεια μεγαλώνει σιγά-σιγά. Παντρεύονται τα παιδιά σου με νύφες άξιες και ικανές. Την Όλγα την Κατερίνα και την Ρένα. Μπαίνουν κι άλλες χαρές στο σπιτικό σου. Τα εγγόνια σου. Ο Λευτέρης, ο Αλέξανδρος, ο Ιάσωνας, ο Έκτωρας, ο Απόλλωνας, η Φερενίκη.

Ο Μανώλης, ο Αχιλλέας και ο Γιώργης καμαρώνουν και αισθάνονται περήφανοι για το περπάτημα που είχες στη ζωή σου.

Πετυχεμένοι και μονιασμένοι μέχρι σήμερα στις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες ο Μανόλης και ο Αχιλλέας.

Πετυχεμένος και προβεβλημένος ο Γιώργης στο Λουξεμβούργο όπου υπηρέτησε σε υπεύθυνο πόστο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καταφέρνει να γίνει Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρητών. Ευτύχησες όμως να τον δεις και Αντιδήμαρχο Ηρακλείου.

Αγαπημένε μου θείε εκεί που θα πάς για ένα πράγμα να είσαι σίγουρος. Η σπορά που έκανες έπιασε τόπο. Τα δέντρα του κήπου σου ανθίσανε και καρποφορήσανε. Τα παιδιά σου, τα αδέλφια σου, ο Νταρογιώργης ο Νταροχαραλάμπης, η θεία Γεωργία, τα εγγόνια σου, οι συγγενείς, τα πολλά ανήψια σου, οι φίλοι σου και συγχωριανοί σου, σου ευχόμαστε να’ χεις καλό ταξίδι.

Έχει τόπο και ανθρώπους εκεί που θα πας και που σε αγαπούν, γι’ αυτό που είσαι.

Καλό ταξίδι.

 

Μιχάλης Αεράκης

 

Θέμε δε θέμε θα’ χουμε

σαφή τη θύμησή σου

γιατί που ζούμε ελεύθεροι

και συ αιτία ήσουν.

 

—– Στην μνήμη του Νταρολευτέρη οι κάτωθι κατέθεσαν ποσά στην ενορία του Αγίου Γεωργίου που θα διατεθούν για το ”Εργαστήρι Γνώσης” που θα εγκαινιάσει σύντομα η ενορία του εκλιπόντος:

Σωκράτης και Γαρρυφαλιά Κουτάντου

Δημήτρης και Ασπασία Σκέρλου

Ελευθέριος Βελιβασάκης

Γιώργος Βελιβασάκης

Μιχάλης Αεράκης (Σοκαρά)

Ανδρονίκη Σκανδάλη

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->