“Πάντοτε η στη σκέψη μας, θα ζεις και στην καρδιά μας,

σα να μην έφυγες ποτέ, σα να ‘σαι ανάμεσα μας…”

Παρασκευή 9 Απριλίου 2021. Τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά την αποφράδα ημέρα όπου έχασε τη ζωή του στα Ανώγεια, ο 23 χρόνος κτηνοτρόφος Μανόλης Στρατάκης (Ψιρής). Ήταν Κυριακή των ΒαΪών του 2017. 

Η οικογένεια του επικοινώνησε με την ΑΝΩΓΗ και μας έστειλε το παρακάτω κείμενο αποχαιρετισμού, το οποίο και δημοσιεύουμε:

“Πότε και πως πέρασαν τέσσερα χρόνια;

Οι ώρες φεύγουν, οι μέρες κυλούν, τα χρόνια περνάνε. Δεν πέρασε, δεν περνά και δεν θα περάσει ποτέ, ο πόνος. Ο πόνος νωπός. Η πληγή νωπή. Δεν θα κλείσει ποτέ.

Η ψυχή μου άδεια, Χριστέ μου. Ο χρόνος όμως έχει σταματήσει στο παρελθόν. Ήταν Κυριακή των Βαίων. Εβδομάδα των παθών του Χριστού, μαζί και των παθών του παιδιού μου.

Το παρόν μαρτύριο και το μέλλον ούτε να το σκέφτομαι. Γιατί; Γιατί η απώλεια του παιδιού είναι σταγόνα μαρτυρίου. Μου έφυγε άσκοπα. Άδικα των αδίκων. Απορώ με τις αντοχές και την υπομονή μου. Ποια χαροκαμένη Μάνα δεν έχει υπομονή; Σου τη δίνει η χάρη της Παναγίας. Η υπομονή με κάνει να υπομένω και να περιμένω. Ποια Μάνα δεν περιμένει το παιδί της; Δυστυχώς αυτό το δικαίωμα μου έχει απομείνει στη ζωή μου.

Το περιμένω, το αναζητώ, το ψάχνω παντού. Αναβάλω τις σκέψεις στο μυαλό μου συνέχεια. Δεν ήρθε σήμερα, θα έρθει αύριο. Ζεις με το όφου και τον αναστεναγμό. Έφυγες και δεν γύρισες παιδί μου. Αίτια η ανθρωπιά σου, η αξιοπρέπεια, η αληθινή ψυχή και η καλοσύνη σου.

Το παιδί μου, το σπλάχνο μου, η ψυχή μου, οι χτύποι της καρδιάς μου. Λεβέντης το παιδί μου, Παιδί χαρισματικό, ειλικρινής, με φιλότιμο και αισθήματα. Αψεγάδιαστο. Δεν υπάρχει πολυτιμότερο πράγμα και τίποτα δεν μπαίνει μπροστά από τη ζωή του ανθρώπου. Το παιδί του κάθε ανθρώπου είναι όλος ο κόσμος. Και όλα αυτά μου τα έσβησαν σε μια στιγμή.

Είναι προτιμότερο να σβήνει την υπεροψία του ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος και όχι θηρίο, παρά την πυρκαγιά και να τσακίζει το καύκαλο του εγωισμού του που τον πνίγει.

Ποια σας μιλά και τι σας λέει; Όσοι είστε γονείς μπορείτε να νιώσετε τον πόνο, την απώλεια, την αγανάκτηση της ψυχής μου. Ζω και υποφέρω, τροφή μου, οι αναμνήσεις του. Σκίστηκε η ψυχή μου, ίδρωσε το κορμί μου για χάρη του. Μου ‘μείνε το κλάμα. Μόνο το κλάμα του. Να φωνάζω, να βογκάω, να παρακαλώ. Παρακαλώ το Θεό, γιατί το άδικο δεν το ευλογεί. Ο Θεός απαιτεί ταπεινοφροσύνη, σωφροσύνη, πραότητα και υπομονή.

Άγγελε μου, τώρα και 16 μέρες, έχεις παρέα την αγαπημένη σου γιαγιά. Παρακαλούσε και ποθούσε να έρθει η ώρα να σε ανταμώσει. Ο πόνος βουβός. Του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές είναι παιδί.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. 

Οι γονείς και τα αδέλφια σου.”

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->