“Δεν έπιασες στα χέρια σου, παιδί που πεθυμούσες, κι ήσουν απ’ όξω γελαστός, μα μέσα σου πονούσες…” (Αριστείδης Χαιρέτης “Γιαλάφτης”)

Με συγκίνηση, τα Ανώγεια αποχαιρέτησαν χθες τον Χαράλαμπο Αεράκη ή “Νταροχαραλάμπη” που “έφυγε” στα 98 του χρόνια, πλήρης ημερών αλλά και έργων, και με κυριότερο “παράσημο” τον σεβασμό και την εκτίμηση που του έτρεφε σύσσωμη η τοπική κοινωνία. Ο άνθρωπος που βασανίστηκε στην Κατοχή από τον δωσίλογο Μαγιάση και έχασε την ακοή του από το ένα αυτί, ο πιστός φίλος και συνεργάτης του Γιάννη Σακελλαράκη στις ανασκαφές, και ο άξιος και αυθεντικός Ανωγειανός άνδρας, αγκαλιάστηκε για πάντα από την Κρητική γη, αλλά η μνήμη του θα μείνει άσβεστη για όσους από εμάς είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε.

Τον επικήδειο λόγο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καμαριώτη, εκφώνησε ο ανιψιός του Γιώργης Νταρολευτέρη Αεράκης, που με συγκίνηση αποχαιρέτησε έναν άξιο άνθρωπο της μεγάλης οικογένειας των Αεράκηδων. Αναλυτικά τα όσα ανέφερε είναι τα εξής:

“Αγαπημένε μας θείε Χαραλάμπη.

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσουμε. Και θα είμασταν πολύ περισσότεροι γιατί είχες χατίρι θείε, εάν τα μέτρα για την πανδημία το επέτρεπαν. Όπως είμασταν πολλοί, όταν πριν από 5 χρόνια περίπου, αποχαιρετούσαμε την αγαπημένη σου σύντροφο, τη θεία τη Νίκη, που 60 χρόνια, κρατηθήκατε χέρι-χέρι και περάσατε τις δυσκολίες της ζωής και τώρα πας να την συναντήσεις.

Ήλθαμε θείε, να σε αποχαιρετήσουμε, όχι κινούμενοι από το καθήκον, αλλά από την αγάπη και τον σεβασμό. Τον σεβασμό για έναν άνθρωπο, που η ζωή του δεν ήταν εύκολη και που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι. Με τον χαρακτήρα έξω καρδιά που σε διέκρινε, ήσουν πάντα μια ευχάριστη παρέα όπου και να πήγαινες.

Θείε Χαραλάμπη, γεννημένος ανάμεσα στους δύο πολέμους, δεν είχες εύκολη ζωή. Μέλος πολυμελούς οικογένειας με γονείς ανθρώπους του μόχθου, το ψωμί δεν ήταν εύκολο. Τα κατάφερε η οικογένειά σας με πολύ κόπο να αναστηθείτε και να περπατήσετε τις στράτες της ζωής ενωμένοι και αγαπημένοι. Καμάρωνα να σε βλέπω θείε με τα αδέλφια σου να είστε σαν μια γροθιά.

Αγάπησες την θεία Νίκη και πορευτήκατε μαζί έξι δεκαετίες. Οι πρώτες δύσκολες, οι επόμενες πιο εύκολες όχι όμως ασυννέφιαστες. Παντρευτήκατε και μείνατε στον Καμαριώτη, μετά στα Ανώγεια και πάλι λίγο στον Καμαριώτη ώσπου στις αρχές της δεκαετίας του 60 θα πάρετε την μεγάλη απόφαση, θα κάνετε το μεγάλο βήμα και θα πάτε στην Αθήνα. Δύσκολα χρόνια για τους Έλληνες και για σας τους ίδιους επίσης. Θα δουλέψετε σκληρά και θα κάμετε καταδιά.

Το σπίτι σας θα είναι το καταφύγιο για τον Νταρογιώργη και τον Νταρολευτέρη τα αδέλφια σου που θα ακολουθήσουν μετά από λίγο τα βήματά σας και θα βρεθούν στην Αθήνα ξένοι αλλά όχι μόνοι. Θα συντράμετε όπως μπορείτε. Μετά από πολλά χρόνια που περάσατε στην Αθήνα αποφασίσατε να επιστρέψετε στο Ηράκλειο γιατί θέλατε να ζήσετε στον τόπο σας. Θα εργαστείς στο Μουσείο Ηρακλείου σαν συντηρητής και θα συμμετέχεις στις ανασκαφές που θα κάνει ο καλός σου φίλος ο καθηγητής Γιάννης Σακελλαράκης. Θα είσαι ο πιο έμπιστος συνεργάτης του όλα αυτά τα καλοκαίρια των ανασκαφών. Είχε να λέει ο καθηγητής για την εντιμότητα και την οργανωτικό ήτα σου.

Αγαπημένε μας Θείε. Στερήθηκες την πατρότητα. Σε πονούσε αυτό. Όμως από υπερηφάνεια, από σεβασμό για τους γύρω σου, το παράπονο δεν έβγαινε προς τα έξω. Αγάπησες τα παιδιά των αδελφών σου και των αδελφών της γυναίκας σου σαν δικά σου παιδιά. Δεν νιώθαμε ανίψια, σε νιώθαμε σαν πατέρα. Πάντα με την καλή κουβέντα, με την πολύτιμη συμβουλή σου. Ήσουν υπερήφανος θείε για τα ανίψια σου και το τόνιζες σε κάθε ευκαιρία. Και εμείς Θείε Χαραλάμπη σε αγαπούσαμε.

Έχουν πολλούς λόγους να σε θυμούνται με αγάπη αυτοί που σε γνώρισαν. Βοηθούσες αυτούς που είχαν ανάγκη κινούμενος από το χριστιανικό πνεύμα αγάπης που σε διέκρινε. Αγαπημένος σου τόπος επίσκεψης οι Άγιοι Τόποι που τους επισκέφτηκες τρεις φορές σαν προσκυνητής. Βοήθησες με όλες σου τις δυνάμεις για την ανέγερση της εκκλησίας των Αεράκηδων στον Ψηλορείτη. Οι ιερωμένοι στο Γάζι και στον Καμαριώτη σε είχαν δεξί τους χέρι. Προσκυνητή σε αποκαλούν. Η συμβολή σου στα έργα αναστήλωσης σε αυτόν εδώ τον ναό ήταν καθοριστική. Βοηθούσες όπου μπορούσες.

Για την αγωνιστική σου δράση κατά την διάρκεια της κατοχής δεν μιλούσες θείε. Πόσοι γνωρίζουν άραγε ότι νεαρός βοσκός στο Μελιδοχώρι βασανίστηκες από τον Γκεσταμπίτη Μαγιάση να αποκαλύψεις το κρησφύγετο των ανταρτών με αποτέλεσμα να χάσεις για πάντα την ακοή σου από το ένα αφτί;

Θέλω να γνωρίζεις ότι θα μείνεις στην μνήμη μας. Μια παραγγελιά θέλω να μου κάνεις εκεί που θα πας. Να δώσεις χαιρετίσματα στον παππού στην γιαγιά, στη Φερενίκη, τον Νταρολευτέρη, την Θεία μου τη Μαρία, τον Νταρογιώργη στην Περσεφόνη την Ειρήνη, στον Θείο μου τον Σωκράτη, στη θεία την Νίκη. Είμαι σίγουρος Θείε ότι την ώρα αυτή που μιλάμε σε κάποια γωνιά του παραδείσου, εσύ, τα πρόσωπα που ανάφερα παραπάνω και οι δικοί σου φίλοι και συγγενείς θα είσαστε μαζεμένοι και θα ανταλλάσσετε νέα.

Καλοστραθιά Θείε Μπάμπη. Αιωνία σου η Μνήμη.

Ο ανιψιός σου, Γιώργος Νταρολευτέρη Αεράκης”

-Στην μνήμη του Χαράλαμπου Αεράκη, η οικογένεια του προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ, το ποσό των 200 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Τα χρήματα θα διατεθούν στο Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και στα δωρεάν φροντιστήρια που γίνονται στον χώρο. Τους ευχαριστούμε θερμά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, πλάι στην αγαπημένη του σύζυγο.

-Στην μια φωτογραφία ο Χαραλάμπης Αεράκης, μαζί με τον Λευτέρη Αεράκη (Νταρολευτέρη) και Γιώργη Αεράκη (Νταρογιώργη), περίπου δέκα χρόνια πριν στον Ψηλορείτη και στην εκκλησία της οικογένειας τους, τον Προφήτη Ηλία. Τα τρία αδέρφια πλέον, βρίσκονται μαζί στον ουρανό. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->