Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από την απώλεια της Ελένης Καλομοίρης (Ντουλγκερογιάννη) που “έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών στις 20 Ιανουαρίου 2020. Στη μνήμη της θα τελεστεί τρισάγιο στον χώρο του νεκροταφείου της Αγίας Παρασκευής, την Κυριακή 24 Ιανουαρίου στις 11 π.μ 

Με ένα συγκινητικό κείμενο γεμάτο αναμνήσεις, την θυμάται με αγάπη η ανιψιά της, εκπαιδευτικός Αγάπη Καλομοίρη. Αναλυτικά τα όσα αναφέρει:

“Προσπαθώ να στιλώσω τη μέρα κι αυτή σωριάζεται..κι είναι ακόμα πρωί.. Παίρνω τ αυτοκίνητο και κάνω μια βόλτα. Κάποια στιγμή στην άκρη του ματιού μου εμφανίζεται ο Ψηλορείτης χιονισμένος. Τώρα για μιας κατάλαβα, που βρήκαν το θάρρος και τη δύναμη αυτοί οι άνθρωποι και ξανάκτισαν αυτό το χωριό μεσα από τα χαλάσματα του ολοκαυτώματος απ τους Γερμανούς. Με ματωμένα, χέρια και χαλίκια με θρύλους και νεράιδες. Θα μουν δε θα μουν 5-6 χρονών, όταν σου ζήτησα να με πάρεις μαζί σου στο πότισμα. Το περιβόλι 5-6 χιλιόμετρα απ το χωριό, όσα τα χρόνια μου κι εσύ πήγαινες νύχτα ακόμα, λίγο πριν ξημερώσει, περνούσες τον ποταμό και άνοιγες τους καταπότες για να περάσει το νερό στο δικό σου περιβόλι, μετά είχε σειρά ο επόμενος κι έτσι κάπως ποτιζαν όλοι απ τα λιγοστά νερά του μικρού ποταμού. Μα πώς; , μα τι; σε έπεισα, κοιμήθηκα μαζί σου, έμενες εσύ με τον παππού, και τη νύχτα θα ταν 4.00 η ώρα με ξύπνησες και γείραμε κάτω. Όλη νύχτα σκεφτόμουν, άραγε θα δω κείνη τη νεράιδα, που η θεία λέει, ότι τη νύχτα κολυμπά στην κολύμπα του ποταμού! Που την είχε δει ο Στέργιος και της τράβηξε το μπιστόλι απ το φόβο του κι αυτή του ειπε: “τράβα το δρόμο σου, δεν έχεις δουλειά εδώ.” κι εκείνος έφυγε.

Κινήσαμε και θυμάμαι μόνο το μαύρο της νύχτας το στραφτάλισμα των άστρων τ ουρανού, φεγγάρι δεν είχε και τους ήχους. Τους ήχους της νύχτας και του ποταμού, γρύλοι, βατράχια, τριζόνια, κουκουβάγιες, δεν ξέρω τι ακόμα, μα μέχρι σήμερα, είναι απ’ τις ωραιότερες μουσικές που έχω ακούσει. Τόσο με μάγεψαν που δεν μου λείψε η νεράιδα, που κεινη τη νύχτα δεν κολυμπούσε στον ποταμο. Ήσουν εσύ όμως, που με τη σκαλίδα σου άνοιγες τους καταπότες στη σειρά μέχρι να φτάσει το νερό στο περιβόλι και να ποτιστεί.. Με πείσμα πάντα και γινάτι..

Μετά από αυτό το κατόρθωμα, που μου γίνε καύχημα να ποτίσω με τη θεία νύχτα στο Διχαλό φυτεύτηκε μέσα μου ο έρωτας για τη φύση… Κι εσύ σ όλα τ ανίψια μας τον έσπειρες το σπόρο αυτό.. Κι έτσι σ ακολουθούσαμε κατά πόδι.

“Εγώ δεν πάω με τ αμάξι, θα ρθω μαζί σου με το γάιδαρο… Με βάλες στην καπούλα κι εσύ κρατούσες το χαλινάρι και περπατούσες δίπλα μου. Μου λεγες για του Ξυλογιάννη το γκρεμό και κάποια στιγμή με ρώτησες γιατί ήθελα να ρθω με το γάιδαρο.. Σε παραξένεψε, που δεν προτίμησα τ αμάξι, την ευκολία, που εσύ ποτέ δεν είχες, πάντα με το γάιδαρο σου πήγαινες.. Και σου πα,με καμάρι, “γιατι έτσι το απολαμβάνω καλύτερα…”

Σου μείνε η λέξη, σε εντυπωσίασε, δεν ήξερες όμως το νόημα της, “τι πάει να πει” μου πες, ω την παντέρμη λέξη μου λεγες χρόνια αργότερα, για ξαναπέ μου τη, “απολαμβάνω”.

Σε μια γενιά γυναικών, που δεν απόλαυσαν, αλλά μάτωσαν σ ένα χωριό χαλάσματα, μανάδες χωρίς να γεννήσουν, σύντροφοι πατεράδων κι αδερφών, που έφτιαξαν με τους αργαλειούς τους τα πιο ερωτικά εργόχειρα κι ένα ολόκληρο χωριό, στη μνήμη τους και στη θεία μας την Ελένη αφιερωμένο το κείμενο αυτό, για τον ένα χρόνο απ το θάνατο της..

Πριν πεθάνεις λίγο καιρό, μου ζήτησες να σου φέρω μανουσάκια να μυριστείς, σου λείπε η εξοχή τόσο και τ αρώματα της..”

-Στη μνήμη της η οικογένεια του Γεωργίου Καλομοίρη (Ντουλγερογιώργη) προσέφερε το ποσό των 100 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Τους ευχαριστούμε θερμά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει.

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->