Μαρτυρία-Γιώργος Δραμουντάνης-Λουδοβίκος των Ανωγείων

“Είχαμε ζήσει τη “γιορτή” από μέσα τις τρεις μέρες και τις τρεις νύχτες. Όλοι με ένα στόμα, ίδιο πάθος, ίδιο αίσθημα. Ζήσαμε για τρία εικοσιτετράωρα μια κοινωνία της ισότητας, της αλληλεγγύης!

Ήταν ότι ονειρευτήκαμε για μια ζωή που μας αξίζει…

Το άρμα μπροστά μας στα 30 μέτρα, έσπρωξε την πόρτα που σαν χαρτί υποχώρησε!

Όλοι τρέξαμε στην πίσω αυλή. Κάποιοι έπεσαν κάτω από τον πανικό που δημιουργήθηκε και ποδοπατήθηκαν.

Από τη μεριά της Στουρνάρα η εκεί πόρτα είχε πέσει προς τα μέσα. Όπου ξαφνικά έγινε η διέξοδος της φυγής. Εκεί ένας αξιωματικός του στρατού, απρόσμενα, αλλά εξαιρετικά ευγενής μας συμβούλευε να προσέξουμε να μη χτυπήσουμε στα κάγκελα της πόρτας!

Έξω μας περίμεναν με γκλόμπς οι αστυνομικοί όπου χτυπούσαν αδιακρίτως.

Φύγαμε προς την πλατεία Εξαρχείων. Το ραντεβού μας (Των συγχωριανών μας φοιτητών) ήταν Τσαμάδου 23 στου Βαγγέλη του Καράτζη την υπόγεια γκαρσονιέρα. Η ατμόσφαιρα έξω αποπνικτική από τα δακρυγόνα!

Ένας ένας ερχόταν, δεν μας έλειψε κανείς από την παρέα.

Η Ιωάννα έβρασε ξυνόχοντρο και φάγαμε. Εκεί ξημερωθήκαμε! Με σβηστά φώτα πάνω από τριάντα άτομα.

Το πρωί, δυο δυο χωρισμένοι κινήσαμε μέσα από τα στενά για τα σπίτια μας. Η πόλη ήταν αλλιώς. Η λεωφόρος Αλεξάνδρας με τα λεωφορεία κάθετα στο δρόμο. Οι κάδοι που κάπνιζαν και ο τρόμος παντού.

Φτάσαμε Αμπελόκηπους, Αλφειού 7 όπου μέναμε. Ο Σταύρος, ο Μανούσος, ο Διονύσης, η Κατερίνα, η Αφροδίτη, η Ντίνα, ο Μανώλης, η Βούλα.

Κατά το μεσημέρι η Βούλα πρότεινε να πάμε μια βόλτα κάτω να δούμε τι γίνεται. Δίστασα, αλλά επέμενε.

Με κρατούσε αγκαζέ και περπατούσαμε βιαστικά. Αυτό δεν ήταν Αθήνα! Λιγοστοί οι άνθρωποι, παντού αστυνομία και οχήματα του στρατού.

Από την Πατησίων μακριά είδαμε τις κλούβες να κρύβουν την ρημαγμένη πόρτα του Πολυτεχνείου. Στην πλατεία Κάνιγγος είδα πάνω στο πεζοδρόμια μια κοτσίδα από μαλλιά κοριτσιού. Ήθελα τόσο πολύ να σκύψω να την πάρω, αλλά ο φόβος δεν μου το επέτρεψε.

Ένα μήνα μετά, μαζί με τόσο κόσμο, κάποιοι από εμάς, από τα Ανώγεια πιάστηκαν.

Ο Σταύρος ο Σαλούστρος, ο Μανώλης Δραμουντάνης ο αδερφός μου και εγώ.

Κάναμε 56 μέρες ο καθένας σε διαφορετικά κρατητήρια κρατούμενοι. 

Τόσο λίγο, μπροστά σε τόσους αγωνιστές που έκαναν χρόνια φυλακή και εξορία.

Μετά έγινε η Μεταπολίτευση και μας απελευθέρωσαν.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->