Στις δυο μου χούφτες, έβαλα μια χαχαλιά από χώμα,

κι είχε απ’ το Ολοκαύτωμα Αίμα και Δάκρυ ακόμα.”(Λευτέρης Μπέρκης)

Σε πρωτόγνωρες συνθήκες, με μάσκες και αποστάσεις λόγω κορονοϊου, τίμησαν τα Ανώγεια την 76η επέτειο του 3ου Ολοκαυτώματος των στη μακραίωνη ιστορία τους. Στην φετινή επέτειο δεν υπήρχαν αγήματα του στρατού και μπάντες, ούτε διελεύσεις αεροσκαφών, αλλά οι Ανωγειανοί τίμησαν όπως άρμοζε τους ήρωες που θυσιάστηκαν για τη δική μας Ελευθερία.

Μπροστά στο Ηρώο στην πλατεία έγινε επιμνημόσυνη δέηση παρουσία του Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ Ευγενίου. Στο Αρμί έγινε κατάθεση στεφάνων και ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, ενώ τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης.

Το τραγούδι “Ω:Παναγιά μου Ανωγειανή” απέδωσαν με συγκίνηση οι Στέφανος και Βασίλης Χαιρέτης ,Βασίλης Δραμουντάνης και Μηνάς Μπαμπάτσης. Ο Στεφανής Χαιρέτης στη συνέχεια απέδωσε ένα τραγούδι “Η ιστορία γράφεται ότι καιρό κι αν κάνει” σε στίχους του Αριστείδη Χαιρέτη, που έγινε παραγωγή του δήμου για το Ολοκαύτωμα.

“Η ιστορία γράφεται ότι καιρό κι αν κάνει,

και να μουσκέψει το χαρτί δε σβήνει το μελάνι.”

Παρόντες μεταξύ άλλων ήταν ο υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών Γιάννης Κεφαλογιάννης, ο Βουλευτής Ρεθύμνου Ανδρέας Ξανθός, οι Βουλευτές Ηρακλείου Μάξιμος Σενετάκης,, Γιώργος Λογιάδης, ο Περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης, οι Αντιπεριφερειάρχες Μαρία Λιονή και Εμμανουήλ Χνάρης, οι δήμαρχοι Μαλεβιζίου Μενέλαος Μποκέας, Μυλοποτάμου Δημήτρης Κόκκινος, Σφακίων Μανούσος Χιωτάκης και Αμαρίου Παντελής Μουρτζανός, η συντονίστρια της αποκεντρωμένης διοίκησης Μαρία Κοζυράκη. Μετά την εκδήλωση ο Δήμος Ανωγείων παρέθεσε τραπέζι στους επισήμους στο κέντρο “Ντελίνα”.

Η ομιλία του π. Ανδρέα Κεφαλογιάννη

“Αξιότιμοι παρευρισκόμενοι 

στην εκδήλωση μνήμης τιμής, 

στην επέτειο του θρήνου από το ολοκαύτωμα των Ανωγείων, 

πράξη θηριωδίας ανθρώπων που πίστεψαν και ακολούθησαν το Ναζισμό, 

σας απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς, 

για το ότι δεν αφήνεται, δεν επιτρέπεται στη λήθη της ιστορίας να περάσει μπροστά 

και να τσαλακώσει τις κοινωνίες μας, να τραυματίσει τα παιδιά μας, τις επόμενες γενιές.

Δεν προσφωνώ τίτλους, διότι εδώ σήμερα, σε τούτο το μνημείο μπροστά, 

είμαστε όλοι μας ,αδέρφια, συνάνθρωποι και συναγωνιστές σε μία καθημερινότητα 

η οποία μας καλεί να λειτουργήσουμε εν ομονοία και αγάπη.

Σωκράτη Κεφαλογιάννη Δήμαρχε του τόπου μας, σε ευχαριστώ που με κάλεσες να μιλήσω για τη σημερινή ημέρα 

και να σταθεί απέναντι σας ένας ταπεινός ρασοφόρος, σε μία εποχή όπου όλα κλονίζονται 

όπου όλα τραυματίζονται και αισθάνομαι πως σήμερα περισσότερο από άλλους καιρούς της σύγχρονης ιστορίας μας, 

υπάρχει η ανάγκη του ορθόδοξου λόγου, της πνευματικής αλήθειας, της ευλογίας του πετραχηλιού και του τιμίου μας Σταυρού.

Ξεκινάω αδέρφια μου, με την υπενθύμιση της διαταγής του Γερμανού Γενικού Διοικητή Κρήτης που σκόρπισε το θάνατο, έσπειρε τη φωτιά, δρομολόγησε τα δάκρυα, χώρισε μανάδες από παιδιά και άντρες από τις φαμίλιες τους. 

Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρο της Αγγλικής κατασκοπίας εν Κρήτη 

Και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το φόνο του λοχίου φρουράρχου Γενί –Γκαβέ και της υπ’ αυτόν φρουράς 

Και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας 

Επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διάφορων ομάδων αντιστάσεως 

Και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον στρατηγόν φον Κράϊπε χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διακομηδής τα Ανώγεια 

διατάσσομεν 

την ΙΣΩΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου. 

Χανιά 13 8 1944

Από εκείνη τη στιγμή και για 22 ολόκληρες μέρες και νύχτες ξεκίνησε η ολοκληρωτική καταστροφή, σε όλα όσα στέγαζαν τις ζωές μας εδώ στα Ανώγεια. 

Σπίτια, σχολεία, εκκλησίες, μιτάτα, περιουσίες, τα ζωντανά μας που έδιναν ζωή στη ζωή, τροφή για την επιβίωση και γάλα για το κλάμα των μωρών μας. 

Χωράφια, καλλιέργειες, περιβόλια, κόποι μιας ζωής που μέσα τους βαστούσαν, τις χαρές τις λύπες, τις αγωνίες, το αγκάλιασμα, τα όνειρα, των γερόντων μας, των μανάδων μας, των παπούδων και των γράδων εκείνης της περιόδου που άλλο δεν ήθελαν πέρα από τη λευτεριά τους και τη δικαιοσύνη που έβρισκαν σε κάθε πέτρα, λιθάρι και χαράκι, τούτου του δύσκολου μα τόσο όμορφου και ζωντανού τόπου.

Ένα ολοκαύτωμα που έστειλε στην προσφυγιά χιλιάδες γυναικόπαιδα, 

μέσα στις κακουχίες της γύμνιας, της πείνας, του άγνωστου αύριο, 

την ίδια ώρα που για κάθε εκτελεσμένο, για κάθε νεκρό 

ούτε το χατίρι από τη φιλοξενία και την αγάπη των άλλων κατοίκων της Μυλοποταμίτικης επαρχίας μας και της Ρεθεμνιώτικης κοινωνίας μας, 

δεν μπορούσαν να απαλύνουν τον πόνο και την έξαρση των ματωμένων συναισθημάτων. 

Συναισθήματα για όλους όσους μείνανε πίσω για να ξαναχτίσουν τη ζωή των Ανωγείων,  να σπείρουν, να θυμιατίσουν, να μπροκόσουν παραθυρόφυλλα και να στεγάσουν στα καμένα και ισοπεδωμένα, 

την ελπίδα, την αξιοπρέπεια, τη μνήμη, τον αγώνα, την αντίσταση, τη φλόγα αλλά και την επιβεβαίωση, 

πως ο ασβέστης θα φωτίσει και πάλι τις γειτονιές, 

έστω και μετά από χρόνια, ο βασιλικός θα μυρίσει πάνω από τις πεζούλες και η ρακί θα κεραστεί στον ξένο από όπου γης 

Ελληνικής ή του κόσμου. 

Γιατί αυτό είμαστε εμείς οι Ανωγειανοί, εμείς οι Κρήτες. 

Όσο οι πατεράδες μας πολεμούν και αντιστέκονται, τόσο οι μανάδες και γυναίκες μας δε λησμονούν την πρεπιά που πρέπει να βρουν οι αγωνιστές μας όταν και αν γυρίσουν στην εστία.

Το ολοκαύτωμα του τόπου μας από τους θηριώδεις Γερμανούς στο όνομα της υπεράσπισης του δικού τους αγώνα, 

αποδεικνύει αδέρφια μου, ένα και μόνο πράγμα. 

Ότι ο δυνατός μπορεί να κάνει πράξη τις σκέψεις του κατά του αδυνάτου, δεν μπορεί όμως να ρίξει στην πυρά, στις φλόγες μέσα, 

μήτε την ψυχή του πληγωμένου του αδύναμου, μήτε τα όνειρα του μήτε την πίστη του για δικαιοσύνη, ελευθερία, 

μήτε όμως να πάψει τους ήχους των καμπαναριών. 

Γιατί εμείς στα Ανώγεια, τα ξαναστήσαμε τα καμπαναριά μας, χτυπήσαμε τις καμπάνες μας, μπορεί πένθιμα, ναι πένθιμα, 

αλλά στο πένθος και πάλι μαζωχτήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, δώσαμε ο ένας στον άλλον από την μπουκιά μας από το νερό μας και το φιλί μας. 

Αυτά είναι παιδιά μου και να το γνωρίζεται πως αυτά είναι που μας κράτησαν και αντέξαμε τόσο στα Ανώγεια όσο και στην Κρήτη ολάκερη 

τον πόνο και το λύγισμα για τους χιλιάδες των νεκρών μας των δολοφονημένων μέσω μιας άτιμης πράξης, αυτής της εκτέλεσης και της ισοπέδωσης του τόπου μας. 

Η μπουκιά, το νερό, το φιλί, η προσευχή και το χτύπημα της καμπάνας, ήταν φίλε Σωκράτη Κεφαλογιάννη , Μανόλη Καλλέργη γιε μου Χαράλαμπε και Νεκτάριε Γιάννη Κεφαλογιάννη Σταύρο Αρναουτάκη , σεβαστοί μου συνοδοιπόροι στο τάγμα των ρασοφόρων, παιδιά μου των Ανωγείων και της Κρήτης όλης, αυτά που δώσανε τη δύναμη, οι στάχτες να γίνουν λάσπη πηλός, το χώμα ουρανός, το μαύρο σύννεφο βροχή και να φυτρώσουν και πάλι για μία ακόμη φορά τα Ανώγεια στον ιερό τόπο του Ψηλορείτη κάτω ακριβώς από την ανάσα του θεού μας και πατέρα όλων, άσχετα αν τον ξεχνάμε ή ορισμένοι τον εμπαίζουν σήμερα που όλα μοιάζουν πιο εύκολα από το τότε των προγόνων και των ηρώων μας. 

Δε επέλεξα να σας μιλήσω με πολλά λόγια για την αντίσταση των Ανωγειανών, για τις Μάχες μας, για τις ομάδες των παιδιών που μάθανε από μικρά να ρίχνουν την πέτρα στον εχθρό 

που ματώνει τη μάνα τους και το δίκιο τους, 

που τους κλέβει το παιχνίδι και τους χαρακώνει το παιδικό χαμόγελο. 

Αυτά όλα γραφτήκανε, υπάρχουν στις σελίδες, 

και μακάρι να βρεθεί η πολιτική ηγεσία που θα εντάξει την ιστορία των Κρητών αλλά και των Ποντίων, 

ολοκληρωμένη στα σχολειά 

ώστε να παιδιά μας από μικρά να μαθαίνουν την αλήθεια, αλλά και το πόσο λάθος είναι 

ο πόλεμος, η βία, πόσο μάταιο είναι για τους δυνατούς να πιστεύουν πως οι αδύναμοι είναι και ανίκανοι. 

Πόσο λάθος είναι να πιστεύουν οι δυνατοί πως μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή και την πυρά, μπορεί η ψυχή, το σθένος, το πείσμα του αδύναμου να εξαϋλωθεί μια και για πάντα. 

Ας μάθουμε στα παιδιά μας πως μετά από κάθε ολοκαύτωμα μετά από κάθε σπορά θανάτου, 

η αναγέννηση, η ανάσταση είναι βεβαία, 

όπως άλλωστε η ιστορία στις σελίδες της, το έχει καταγράψει.

Κι αν μου ζητηθεί να βάλω έναν τίτλο σε αυτές τις σελίδες της ιστορίας, είναι για μένα τόσο εύκολο όσο και το σημείο του Σταυρού στο μπέτι μου.

 Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος 

 Ναι, αυτός είναι ο τίτλος 

 Διότι αδέρφια μου, στην Εκκλησία μας, 

στους αγώνες μας, στις ευλογίες μας, 

στα καλέσματα του έθνους και της πατρίδας μας οι λέξεις που ηχούν είναι 

Υπέρ Πίστεως και Πατρίδας.

Για τούτο το κάλεσμα, για τούτη την ευχή, την προσευχή, την αναφορά των πατέρων, γερόντων και αγίων της ορθοδοξίας και της εκκλησίας μας θα ήθελα να σας πω μερικά λόγια αδέρφια μου. 

Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. 

Πρώτα η πίστη και μετά η πατρίδα. Διότι ήταν διόραση, ήταν γνώμονας, ήταν βέβαιο ότι σε τούτο τον τόπο τον χιλιοβασανισμένο, σε τούτη τη χώρα και τη γη των προγόνων και πατεράδων μας 

όποτε η Πίστη εξέλειπε 

η Πατρίδα υπέφερε. 

Όποτε την πίστη μας αμελούσαμε 

τα βάσανα οδυνηρότερα και πιο δακρύβρεχτα. 

Όποτε, δεν βαστούσαμε στα χέρια και στις καρδιές μας την πίστη, 

δεν είχαμε τη δύναμη να σταθούμε όρθιοι, δυνατοί, 

εκ νέου χτίστες οικογενειών, εστιών αλλά και βωμών. 

Μα όποτε 

την Πίστη προβάλαμε αδέρφια μου 

και λάβαρο την φέραμε, απόδειξη τρανή πως και το κουράγιο και η ελπίδα και η ενότητα μεταξύ μας και η ομόνοια 

κυριαρχούσαν και τα επιτεύγματα μας,  μπρος στον όλεθρο και την οδύνη κυριαρχούσαν.

Με την πίστη μπροστάρισα και το σημείο του Σταυρού στο μπέτι μας, 

καταφέρναμε τα Ολοκαυτώματα να τα κάνουμε δύναμη δημιουργίας και την ταυτότητα μας να την περισώζουμε από τη λαίλαπα και των κατακτητών αλλά και των εσωτερικών μας εχθρών 

που η χώρα τούτη πάμπολους ανέθρεψε αλλά και δυστυχώς ανέδειξε. 

 

Υποκλίνομαι στους ήρωες μας, στους αγωνιστές που μας δίδαξαν πως τα Ανώγεια, κάθε μαρτυρικό χωριό της Κρήτης, 

έχει το δικαίωμα της ζωής, της ελπίδας, της Ειρήνης. 

Γονυπετής στέκομαι μπροστά στους αγώνες τους, στις μάχες που έδωσαν, στο αίμα τους που πότισε την Ανωγειανή, τη Μυλοποταμίτική γη, το Ρεθεμνιώτικο και Κρητικό χώμα. 

Και υπόσχομαι πως θεού θέλοντος και του χρόνου εδώ θα βρίσκομαι, να ανάψω το κερί της μνήμης να προσευχηθώ για τις ψυχές τους και να τους πω μαζί με όλους εσάς, το ευχαριστώ για τη θυσία τους, 

το ευχαριστώ για τον αγώνα τους να ξαναχτίσουν το τόπο μας, 

το ευχαριστώ που δεν ξεχάστηκαν στο θρήνο αλλά με τα δάκρυα τους έφτιαξαν λάσπη και στέσανε και πάλι το χωριό μας, την επαρχία μας, την Κρήτη μας. 

Το ευχαριστώ να τους ξαναπώ, που μας δίδαξαν και μας διδάσκουν κάθε φορά που τους μνημονεύουμε και επιμελούμαστε την ιστορία

πως για να είμαστε κοινωνία της Ειρήνης και της Ελευθερίας, 

πρέπει να διδάσκουμε την Ειρήνη στα παιδιά μας, την Ελευθερία οφείλουμε να την διαφυλάττουμε 

και να κάνουμε πράξη τούτο, που μας  καταθέτει ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. 

Πως δηλαδή η Ελευθερία του ανθρώπου, η ουσιαστική και αληθινή ελευθερία, είναι «…πνεύμα υιοθεσίας, αληθείας, πνευματικής ελευθερίας, πνεύμα σοφίας, συνέσεως, βουλήσεως, ισχύος, γνώσεως, ευσεβείας, φόβου Θεού και γαρ ποιητικόν τούτων απάντων» 

Η αληθινή ελευθερία αδέρφια μου, δεν είναι όλα όσα προσπαθούν οι επιτήδειοι να μας πείσουν τα τελευταία χρόνια. 

Ελευθερία δεν είναι η βουτιά μας στην ύλη, 

δεν είναι η πλοήγηση μας με τιμόνι τον εγωισμό, την έπαρση, την κοινωνική και ανθρώπινη αδιαφορία. 

Ελευθερία δεν είναι η ασυδοσία, 

δεν είναι η εμμονή στο εφήμερο και λαμπερό. 

Ελευθερία δεν είναι η βία.

Ελευθερία είναι ο σκοπός. 

Που ορίζοντα έχει όχι το χάος αλλά τον άνθρωπο. 

Τις ανάγκες των ανθρώπων, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, την προστασία της ζωής.

Και αυτός ο ορίζοντας που στο βάθος έχει τον άνθρωπο, ουσιαστικά αγγίζει το θεό. 

Και όπου θεός, εκεί η Ελευθερία, 

διότι αδέρφια μου 

όπως οι Ανωγειανοί μετά το ολοκαύτωμα έστησαν και πάλι μέσα από την ανθρωπιά τους και την πίστη τους τα Ανώγεια, 

έτσι και εμείς 

μετά από το ολοκαύτωμα που προκαλούν οι επιταγές της σύγχρονης απρόσωπης εποχής μας, 

οφείλουμε να ξαναχτίσουμε ο ένας κρατώντας το χέρι του άλλου, τη θέωση μας. 

Αγαπημένοι συνάνθρωποι, αδέρφια και αδερφές μου. 

Όλοι εμείς σήμερα 

από τούτη τη μάζωξη της μνήμης και της τιμής, 

ας δώσουμε εσωτερικό όρκο, 

πως κάθε μέρα θα ξεπερνάμε τα προσωπικά μας ολοκαυτώματα, 

θα δίνουμε ζωή στη ζωή μας, 

θα ακουμπάμε τις ανάγκες των συνανθρώπων μας, 

θα καταλαβαίνουμε τον πόνο και την ανάγκη 

και θα δωρίζουμε το χαμόγελο την ελπίδα, τη συγχώρεση σε κάθε διπλανό μας. 

Και στη δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε, αυτή της πανδημίας και του κορονοϊού, 

ας αποδείξουμε 

ότι κάθε λήψη μέτρου για την προστασία μας την προσωπική, εμπεριέχει και την αγάπη προς το συνάνθρωπο μας που ταυτόχρονα προστατεύουμε και εκείνον.

 

Ας γίνουμε λοιπόν αγαπημένοι, 

ο ένας ας γίνει το στήριγμα, η αλήθεια και η αναγέννηση του άλλου. 

Είμαι σίγουρος πως αυτό θέλουν από εμάς, οι πρόγονοι μας, οι ήρωες και οι γονείς μας. Αυτό θέλει ο θεός μας, 

και αν κοιτάξετε βαθιά μέσα σας αυτό θέλει και ο κάθε ένας μας ξεχωριστά.

Τιμή στους αγωνιστές μας

Δόξα και μνήμη στις πράξεις και τους αγώνες τους

Αγάπη αγάπη αγάπη για την ειρήνη, 

την ελευθερία, τη συμπόρευση.

Να είστε όλοι σας καλά και ευλογημένοι.

Του χρόνου τέτοια μέρα ας προσευχηθούμε να έχει ξεπεραστεί το μέγα πρόβλημα της πανδημίας και με τη βοήθεια του θεού οι επιστήμονες να μπορέσουν για μία ακόμη φορά να σταθούν προστάτες των κοινωνιών.

Κλείνοντας θέλω να σας πω , να είστε σίγουροι πεπεισμένοι πως ο Χριστός μας Παναγιά μας η Αγιά Σοφιά θα μεριμνήσουν για τη λογική στη γείτονα Χώρα και για τη δύναμη και την αξιοπρέπεια των κινήσεων στους δικούς μας κυβερνώντες.  Ό,τι συμβαίνει αδέρφια μου είναι για το καλό, είναι για να καταλάβουμε τελικά αν έχουμε ή όχι φίλους. Σίγουρα όμως έχουμε Θεό και προστασία . Δεν φοβόμαστε διότι γνωρίζουμε τη δίκαιη δύναμη μας. Ο Θεός μαζί σας.”

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->