“Έχω καρδιά απού πονεί, μα πόνο δεν κρατήζει,// κι ότι κι αν έχω το ξεχνά, κι όπου βρεθεί γλεντίζει…”(Γιάννης Αεράκης-Πολογιάννης)

Μερικές φορές στη ζωή μας ο χρόνος νιώθουμε ότι περνάει γοργά, σαν μια ανάσα φεύγουν και πάνε τα χρόνια, άλλοτε πάλι σταματάνε βασανιστικά ή σέρνουν αργά τα βήματα τους  στην άμμο του χρόνου και νιώθεις ακίνητος και αιώνια κολλημένος σε μια εποχή, σε μια γειτονιά, σε κάποια πρόσωπα.Εκεί στη γειτονιά του παππού, πρόσωπα που “έφυγαν” αλλά άφησαν ανεξίτηλο σημάδι και βαθύ αποτύπωμα  σε αυτή την άμμο του χρόνου, σαν ένα παπούτσι που χτύπησε δυνατά προσοχή με σεβασμό στις μορφές αυτές. Στο σπίτι του στραβού και τη λυράρενα, δίπλα στη ξεχωριστή Αντρονίκη, τον σεβάσμιο εκατοχρονίτη το θείο Χρόνη με την Κονιδοχρόνενα, τους Ταγιάρηδες και λίγο πιο πέρα στο θείο το Μπαγκεροβαγγέλη και την αγαπημένη θεία Ζουμπουλιά.

Ο Ευάγγελος Μπαγκέρης, γεννημένος το 1928, “έφυγε” εκείνο τον Μάιο του 1999, δώδεκα χρόνια πριν, το 1987, το μεγάλο ταξίδι έκανε η σύντροφος της ζωής του η Ζουμπουλιά. Μα πότε πέρασαν αυτές οι δεκαετίες θα αναρωτηθεί κάποιος, αφού τους θυμάμαι σαν χθες; Οι γιοι τους Τάσος και Μανόλης έκαναν  το καθιερωμένο τρισάγιο μαζί με τον παπά Ανδρέα εκεί στο μνήμα των γονιών τους, που σκεπάζει η πλάκα αλλά δεν μπορεί να θάψει τις αναμνήσεις. Ούτε τη σκέψη.

Ο Ευάγγελος Μπαγκέρης και η Ζουμπουλιά Αεράκη, ένωσαν τις ζωές τους, έχοντας περάσει και οι δυο ως νέοι μέσα από φωτιά και σίδερο, στο Ολοκαύτωμα των Ανωγείων, με ξεριζωμούς, με φτώχεια, με δυστυχία, αλλά και με δυο μεγάλες και ανυπόταχτες καρδιές. Ο Μπαγκεροβαγγέλης δοκίμασε και την ξενιτιά ζώντας και δουλεύοντας στη Γερμανία το 1962-64 με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, θα περιπλανηθεί αργότερα αρχικά ως κτηνοτρόφος στα Ανώγεια και αργότερα ως έμπορος Κρητικών προϊόντων μεταξύ Αθηνών και Ρόδου, για να φτάσει στην Αθήνα όπου σε ένα ζεστό και φιλόξενο σπίτι στου Ζωγράφου θα ζήσουν από το 1968 μέχρι το 1985. “Η κυρία των Ανωγείων” θα είναι το προσωνύμιο της Ζουμπουλιάς από τους Αθηναίους γείτονες της, που την έβλεπαν συχνά πυκνά να φιλοξενεί στο σπίτι της Ανωγειανούς ασθενείς, καθώς η οικία της ήταν στη μέση ενός “τριγώνου” στην πρωτεύουσα με τρία νοσοκομεία δίπλα τους, το Λαϊκό, το Πάιδων και το Ιπποκράτειο . Παράλληλα ο Μπαγκεροβαγγέλης θα δουλέψει αρχικά στο τμήμα διανομής της μπύρας “Άλφα” και αργότερα στην αποθήκη του Λαϊκού Νοσοκομείου από όπου πήρε σύνταξη λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Είχε μια μεγάλη καρδιά που χωρούσε πολύ αγάπη. Και είχε επιβαρυνθεί η υγεία του πολύ.Το 1982 θα τον βρει στο Λονδίνο, όπου ο καρδιοχειρουργός Ρος θα κάνει μια από τις μεγαλύτερες επεμβάσεις για εκείνη την εποχή στον 54 χρόνο Ανωγειανό που “διψούσε” για ζωή. Εκεί στην “Hanley Street” θα γίνει το επιτυχημένο πενταπλό μπάι-πας που θα του δώσει κόντρα σε όλους τους νόμους, 17 χρόνια ποιοτικής και δυναμικής ζωής.

Η επιστροφή στα Ανώγεια στα μέσα της δεκαετίας του ’80 θα του δώσει πνοή και θα ζήσει εκεί ως το τέλος, τον Μάη του ’99 έχοντας δυστυχώς την απώλεια της Ζουμπουλιάς από το 1987. Είδε τα παιδιά του Μανόλη και Ανάστο να προκόβουν, έζησε εγγόνια και χαρές και “έφυγε” ευτυχισμένος, έχοντας νικήσει το θάνατο! Με μια καρδιά μεγάλη.

Από το 2017 στην είσοδο του χωριού από το Ηράκλειο μια μεγάλη πλάκα του Ψηλορείτη, η αγαπημένη του πέτρα που είχε βρει σε μια από τις πολλές του βόλτες στο βουνό, θα γράφει πάνω “Ανώγεια” και θα καλωσορίζει τους επισκέπτες του τόπου μας. Ήταν μια επιθυμία του που έγινε πράξη 18 χρόνια μετά το θάνατο του. Παράλληλα τα παιδιά του διαχρονικά με υλικό και χρήματα ενισχύουν τις προσπάθειες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου, στη μνήμη των αγαπημένων τους γονιών. Του Ευάγγελου και της Ζουμπουλιάς, με τις δυο μεγάλες καρδιές.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που τους σκεπάζει μαζί αιώνια.

 

Γ.Μπ

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->