Επιστολή στην ΑΝΩΓΗ
Γιαννάκος Ξυλούρης του Ανάστο

Αθήνα, 19 του Μάη 2020

Κοιτάζοντας  τη ζωή μου πίσω,  όσο μπορώ να θυμάμαι, 73 χρόνια πριν διαπιστώνω ότι από τα 16 χρόνια μου (1968-1984) στον Καναδά, συνεχίζω   να εισπράττω μεγάλα  κέρδη από επενδύσεις, που έκανα «αγοράζοντας» μετοχές, θησαυρισμένες αξίες, άλλων πολιτισμών και άλλων αξιακών συστημάτων και που σε τελευταία ανάλυση ήταν τα λίγα, αν όχι τα ελάχιστα, περιουσιακά στοιχεία που απόκτησα ως μετανάστης και που έφερα μαζί μου, όταν γύρισα πίσω στον τόπο μου, το 1984!

Μια από αυτές τις σταθερές μετοχές που δεν έχει χάσει ακόμη την αξία της στο Παγκόσμιο Πολιτισμικό  Χρηματιστήριο είναι μια Ρήση ένα είδος Λαϊκής Σοφίας, μια Ευχή, ή μια Ινδιάνικη  Προσευχή, (λέει) που άκουσα από έναν Ιθαγενή του Καναδά, όταν ο γιος του μου έκανε την τιμή και με φιλοξένησε μια εβδομάδα σε σκηνή στον Καταυλισμό τους στο Βόρειο Οντάριο. (Και λέω, λέει, γιατί καιρό μετά  έμαθα πως ήταν ένα δάνειο, που το αξιοποίησαν πολλοί άνθρωποι αλλά και  Πολιτισμοί, όταν  ζορίζονταν, ή όταν περνούσαν κρίσεις τα Αξιακά τους Συστήματα.)

– Θεέ μου δώσε μου Δύναμη να αλλάξω πράγματα, που μπορούν να αλλάξουν,

Υπομονή να ανέχομαι πράγματα, που δεν μπορούν να αλλάξουν.

– Και τη Σοφία να γνωρίζω τη διαφορά τους.

Όταν βλέπω, ή αισθάνομαι ότι σκοτεινιάζει ο τόπος γύρω μου, όταν φαίνεται ότι χάνονται όλα, όταν δεν ισχύει καμιά από τις παγιωμένες σταθερές και βεβαιότητες, όταν όλα πάνε για φούντο, ή όταν το Αξιακό  σύστημα δεν αντέχει  άλλο και πάει για χρεοκοπία, δεν έχω δα και πολλά άλλα περιθώρια παρά να κοιτάξω να βρω Αποκούμπι σε περασμένα Πολιτισμικά Θησαυρίσματα, ή  στις αποταμιεύσεις και το κομπόδεμα από τα κέρδη, που αποφέρουν ακόμα οι επενδύσεις  σε μετοχές άλλων αξιακών Συστημάτων.

Τα τελευταία γεγονότα, που τάραξαν συθέμελα τη μικρή γειτονιά μου το Περαχώρι, το χωριό μου τα Ανώγεια και όλη την Κρήτη, δεν έφεραν μόνο τα Πάνω- Κάτω στον μικρόκοσμό μου, αλλά απειλούν τα Ανώγεια με μια Χρεοκοπία σε σημείο που όχι μόνο δεσμεύεται όλο το πολιτισμικό κεφάλαιο, που είχε συσσωρεύσει αιώνες τώρα αυτός ο τόπος, μετουσιώνοντας την Σκληρή Πέτρα… και το  Μπλέ Φως του Ανωγειανού Ουρανού σε Πανανθρώπινες Διαχρονικές Αξίες, αλλά θα κρατήσει δέσμιες και τις μέλλουσες γενιές, βαριά χρεωμένες, γιατί δεν θα αντέχουν να σηκώσουν το βάρος, που θα τους έχουμε Παραδώσει!

Γιατί δυστυχώς τα τελευταία γεγονότα αποδεικνύουν ότι μέσα σ’ αυτό το Αξιακό μας σύστημα μαζί με το ασήκωτο φορτίο των τριών Νεκρών, και των τραυματιών Παραδίνουμε και το Ασήκωτο βάρος της κακοφορμισμένης Πληγής, της Παράνομης Εμπορίας, Οπλοκατοχής, Οπλοφορίας και Οπλοχρησίας.

Όμως, αυτό το παράνομο Εμπόριο όπλων και κατ΄ επέκταση η παράνομη Οπλοκατοχή, Οπλοφορία, και Οπλοχρησία δεν ήταν ποτέ και δεν είναι ούτε σήμερα, «Παράδοση», ούτε στα Ανώγεια ούτε στην Κρήτη.

Δεν ήταν ποτέ και δεν είναι ούτε σήμερα μέρος της «Ψηλο- (Αο) ρείτικης Κουλτούρας», του Νησιού, όπως θα βόλευε ορισμένους σύγχρονους «Αναγνώστες»του πολιτισμού του.

Είναι ένα Σαπισμένο, Ματισμένο, Σαθρό Ψευτό-δεκανίκι,

-Ενός Κουτσού…  Εγωκεντρισμού,

-Μιας Αρρωστημένης… Υπερηφάνειας,

– Ενός Ανίατου… Ναρκισσισμού,

-Μιας Μεταλλαγμένης.. Παλληκαριάς,

-Ενός Υπερφίαλου… Ετσιθελισμού,

– Μιας Τοξικής … Αντρειοσύνης,

-Ενός Ξεφουσκωμένου Καπετανάτου,

-Μιας Αρτηριοσκληρωτικής Νοημοσύνης,

-Ενός Παράλογου Αυταρχικού Δικαιώματος,

-Μιας Καταπιεστικής Συμπεριφοράς,

-Ενός Παρασιτικού Υπόκοσμου,

-Μιας Κολλημένης, Ξεπεσμένης και Ξεπερασμένης Αντίληψης.

Έχει πάρει δε τέτοιες διαστάσεις τελευταία, που ο κάθε Κουτσός  Επαναστάτης-Κουμπουροφόρος «Χωρίς Αιτία», πιστεύει πως μπορεί όχι μόνο να περιφέρει και να «μοστράρει»  περήφανος, ανεξέλεγκτος και καμαρωτός, τη Φτηνή-Υποτιμημένη-Σκάρτη, Θορυβώδη, πραμάτεια του, αλλά και να παίρνει στα χέρια του, να ερμηνεύει και να εφαρμόζει το νόμο, όπως του τον υπαγορεύει το «Θολωμένο» μυαλό του, έτσι που στην ηπιότερη περίπτωση του κόβεται και το άλλο του πόδι, ή αφήνει ανάπηρο τον Κώστα, και στη χειρότερη περίπτωση, νεκρούς το Μανώλη, το Γιώργη και το Λευτέρη.

Κι’ αν μέχρι τώρα, ότι Τραγικό έχει συντελεστεί, φαίνεται ότι κινείται στη σφαίρα του αντιμετωπιστέου και του διαχειριστέου, αλλά, εύχομαι,και του αντιμετωπίσιμου και του διαχειρίσιμου, πάντα ελλοχεύει η Φρικιαστική πιθανότητα να γραφτεί με σφαίρες πολλών και μεγάλων διαμετρημάτων, η αποτρόπαια Επιθηματική ταφόπλακα που με οργή, θλίψη και αγανάκτηση απεύχεται στο πρόσφατο κάλεσμά του ο «Σύλλογος Αποφοίτων και Φίλων του Σταυράκειου Γυμνασίου–Λυκείου Ανωγείων».

«Εδώ υπήρχαν τα Ανώγεια»!

Δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη να αλλάξω πράγματα, που μπορεί να αλλάξουν: Θα προσπαθήσω.

Δεν Ξέρω ακόμη, αν έχω την Υπομονή να ανέχομαι πράγματα, που δεν μπορούν να αλλάξουν: Θα τα υποστώ.

Φοβούμαι, πως η «Οργή των Νεκρών» θα θαμπώνει το Μπλε του Ανωγειανού Ουρανού και των«Βράχων τ’ Αγάλματα» θα μαυρίζουν την καθάρια πέτρα τ’ Ανωγειανού Αοριού…αν δεν Απαλλαχτούμε  από το Δεκανίκι της  Παράνομης διακίνησης, οπλοφορίας, οπλοχρησίας και οπλοκατοχής, για να μπορέσουμε να ξαναβρούμε, χωρίς Δεκανίκι, το Βηματισμό Εκείνο, που έκανε το Χωριό τρεις φορές Ανώγεια. Γιατί τα Ανώγεια, που έγιναν γνωστά (για την Υπερηφάνεια και την Αντρειοσύνη τους)  με τις Παραδοσιακές Χουρχούδες και Σπαθόβεργιες, φοβούμαι πως θα περάσουν στην Αφάνεια, Ταπεινωμένα, με τα παράνομα εισαγόμενα Υπερσύγχρονα Tokarev και Kalashnikov.

Ξέρω όμως σίγουρα,  σε βαθμό Νομοτέλειας, πως: «Όποιος τώρα δεν πράξει, τότε συμπράττει και το κρίμα στη φήμη μας και στα παιδιά μας» (Πέτρος Μπελεγρής, Τορόντο 22 Απρίλη 1967) .

Υ.Γ. Υποψιάζομαι, πως πολλοί από αυτούς, που καταγίνονται με τα Tokarev και τα Kalashnikov, ακούν για πρώτη φορά,τις λέξεις Χουρχούδες και Σπαθόβεργες, και εδώ, δυστυχώς, υποπτεύομαι πως είναι και ο Κόμπος και το Χτένι.!

Σίγουρα το υλικό, η κατασκευή, ο ρόλος η σημασία, η σπουδαιότητα, η αναγκαιότητα, η λειτουργικότητα, η χρήση, η αποτελεσματικότητα και κατ’ επέκταση η «Παράδοση»της Χουρχούδας και της Σπαθόβεργας στις νέες Γενιές δεν έγινε ΠΟΤΕ…όπως το επιτάσσει και το θέλει η παράδοση από γενιά σε γενιά …, εύλογο ακούγεται λοιπόν και ίσως να είναι ένας από τους λόγους, που οι Νέες Γενιές δεν το παράλαβαν ποτέ, γιατί δεν τους το παραδώσαμε ποτέ  και γι’ αυτό βρίσκουν  βολικότερες και αποτελεσματικότερες λύσεις…(δεν είναι  δα και δύσκολο, όταν σε μια περίοδο ευημερίας δύο (2) γενεών και όταν ο παράνομος έμπορας είναι πάντα στη διάθεση.. του καταναλωτή.. και με φτηνά αναλώσιμα παρακαλώ!!! ).

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->