Εννέα Απριλίου 2017, ο 23 χρόνος Εμμανουήλ Στρατάκης ή “Ψιρής” “φεύγει” από τη ζωή και ένα ολόκληρο χωριό συγκλονισμένο τον συνοδεύει την επομένη, τη Μεγάλη Δευτέρα, στην τελευταία του κατοικία στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής. Τρία χρόνια πέρασαν αλλά η μνήμη για τον  Μανόλη, παραμένει ζωντανή, με την οικογένεια, τους συγχωριανούς και τους φίλους του να τον θυμούνται πάντα με αγάπη και συγκίνηση.

Ανήμερα της θλιβερής αυτής επετείου, η μητέρα του, Ειρήνη Στρατάκη, επικοινώνησε με την ΑΝΩΓΗ και μας μετέφερε έναν αποχαιρετισμό στο αγαπημένο της παιδί, τον οποίο καταγράψαμε και δημοσιεύουμε παρακάτω:

“Μου λείπεις, σε αναζητώ, σε πεθυμώ, σε λαχταρώ!

Η αναμονή πονάει. Η λησμονιά πονάει. Αλλά το να μη ξέρεις ποια απόφαση να πάρεις είναι ο χειρότερος πόνος…

Πόνο, δάκρυ, λύπη, αναστεναγμοί, σκεπάζουν το κορμί μου,

άραγες το βάνει ανθρώπου νους, το τι τραβά η ψυχή μου;

Ζωή που κάθε της στιγμή, είναι γεμάτη πάθη,

τήνε μισώ και πεθυμώ το θάνατο μου να ‘ρθει.

Βαθύ σκοτάδι ατέλειωτο, έκανες τη ζωή μου,

κι ανάμεσα στους ζωντανούς, θάφτηκε το κορμί μου.

Έφυγες φως μου μακριά, μα θα σε περιμένω,

ώσπου να ζω και να μπορώ, αναπνοή να παίρνω.

Η ζήλια τους αγάπη μου, το μίσος το ρημάδι,

σ’ έκαναν και γονάτισες η στα σκαλιά του Άδη.

Βαδίζω και παραμιλώ, σκέφτομαι και δακρύζω,

κι αναρωτιέμαι μάτια μου, πως ζω και δε σ’ορίζω.

Δε με φοβίζει ο θάνατος, άλλα ‘ναι τα σπουδαία,

Άδικη αιτία κι αφορμή, να ζεις, να κλαις και να πονείς…

Λαχτάρησα, πεθύμησα παιδί μου η τη γλυκιά ψυχή σου γιασεμί μου.

Άραγες και που βρίσκεσαι καμάρι μου, δε μ’έχεις πεθυμήσει κανακάρη μου;

Από τη Μάνα σου.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που σε σκεπάζει Μανόλη.



Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->