Του Μαθηματικού, Μανόλη Φασουλά
 
Καθισμένος στο καναπέ με τη κυρά Μαρία,φάτσα κάρτα με τη τηλεόραση για την καθημερινή μας ενημέρωση.Επί μια συνεχή ώρα οι  αριθμοί και το θεριό της σύγχρονης εποχής (κορωνοιός) έχουν τη τιμητική τους.Ακούς 1755 τα κρούσματα συνολικά,73 οι νεκροί,62 τα νέα κρούσματα ,για Ελλάδα μέχρι σήμερα.Πάμε Ιταλία (γειτονικά) 6479 νέα κρούσματα ,1236 θάνατοι  το τελευταίο 24ωρο. Πάμε Ισπανία ακόμη χειρότερα  8456 νεα κρούσματα και 1358 νεκροί …..και ανάμεσα  στις παραπάνω προτάσεις να παρεμβάλλεται  η λέξη κορωνοιός, κορωνοιός…
 
“Σκοτεινή  και παράξενη τούτη η εποχή
Σιωπηλή μουσική,ηχηρή μοναξιά
Κάτι ακούγεται εδώ,κάτι ακούγεται εκεί
Που με παίρνει που με πάει και δε με βγάνει πουθενά
Όχι όχι δε βρίσκω άλλες λέξεις 
Ετσι ωραία να ζωγραφίζουν την πολυσύχναστη ερημιά
Ωχ αμάν ,αμάν
Κι ως πότε τούτη η άμυνα 
Κι ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουόκμαν….”
 
Έτσι με νανούρισε ο Δήμος Μούτσης ,ώσπου με πήρε ο …ύπνος του καναπέ και άρχισε ο εφιάλτης του ονείρου.
Στη βουλή μέσα λέει ρητορεύουν ο Μητσοτάκης με το Τσίπρα…διασταυρώνοντας τα ξίφη τους.Ο ένας να κοκορεύεται ότι παίρνει σε παγκόσμια κλίμακα επαίνους για την αντιμετώπιση του κορωνοιού και ο άλλος να του υπενθυμίζει  ότι του παρέδωσε μαξιλαράκι ασφαλείας 35 δις ευρώ,,ώσπου σκάει λέει μύτη ..ένας διάολος που συστήνεται ως κορωνοιός,αλλά μια τονε θώριες και στο λεφτό εξεφανίζουντονε. Το ακόμη καλύτερο του ονείρου,ε το κερατά που τα  παρουσιάζει όμως,στα έδρανα λέει δεν εκάθονταν  βουλευτές,αλλά Ανωγειανοί,από όλες τσι πάντες,μέσα και η αφεντιά μου.Οι άλλοι εδιεσταυρωναν τα ξίφη τους και  οι ανωγειανοί εκάνανε το κουμάντο του κορωνοιού,πως να τονε ξεβγάλουνε ,να κουστει λέει σε όλη την οικουμένη!!
 
Να λοιπόν το συμπέθερο το Πανιά και σέρνει το μαχαίρι του κορωνοιού,αλλά μέχρι να τόνε ιδει τον έχασε. Να το σύντεκνο το Σωμαρολευτέρη και του τραβά το μπιστόλι,μα που να προλάβει να παίξει,αφού στο λεπτό εξαφανίζουντονε  ο κορωνοιός. Δηλαδή τό πάιζε παπατζής ο κορωνοιός: Εδώ παπάς εκεί παπάς ,που ναι ο κορωνοιός και τονε φώνιαζε: 
 
Θα σασε κάμω και θα μπείτε στο ατρύπητο φλασκί,αλλά όπου κι αν πάτε θα σασε βρω. Γιωργαρά και Σωμαρά ρίξετε τάρματα δεν είναι έπά τ’Ανώγεια,μονό ναι του κορωνοιού,που δε φοβάται πράμα. 
 
Ιντα μρε διάολος έναι έτοσες που εμπλέξαμε,έλεγε ο γεις ταλλού. Φάτετονε μρε γιατί θα μασε φάει όλους….Ντα θωρείτονε μρε κιανείς;
Μια στιγμή εγροικούντονε μόνο η φωνή ντου σε ρυθμό απαγγελίας και έλεγε:
 
Σαν τα ξετρουμισμένα ζα και τα ξεγριγεμένα
που τάχουνε πνιγάρηδες σκύλοι φοβερισμένα
κι είναι στη κόγχη ταμαθιού η έγνοια φωλεμένη
κι η αναπνιάντως στη φωθιά του φόβου πυρωμένη,
έτσα λογιώς μου φαίνονται πολλές φορές οι ανθρώποι,
αγκουσεμένοι δυστυχείς κι άβουλοι στρατοκόποι,
καθώς με πλείσσαν εχταγή  και βιάση πορπατούνε
και προσπερνούν τσι δίπλας ντως δίχως να τσι θωρούνε
Δίχως να νοιάζονται για που,μουδε και πως και γιάιντα,
ξετρέχουνε τη μια στιγμή και χάνουνε το πάντα.
 
Γυρίζει ο Περβολιός και κάνει του Μπαντουβά:
Ανάθεμάτονε κουνιάδο μα καλά τα λέει….
Συνεχίζει την απαγγελία ο κορωνοίος:
 
Ποια πεθυμιά να τσι λαλεί ,ποια μολεμένη σκέψη,
κι ίντα στοιχειό τη σκέψη ντως την έχει μπροσταρέψει
και δε μπορουν ομπρότωνε  μιαν ασκελιά να ιδούνε
καιτε πασκίζουνε να μπουν εκειά που δε χωρούνε
και φθείρουνε τη ζήση ντως ,ξοδιάζουν το καιρό ντως
κι άραγε ποιο ΄ν΄το χάκι ντως και ποιο το διάφορο ντως
Γιάιντα  με δίχως φρόνεψη ,γιάιντα με  δίχως κρίση,
κάνουνε τα γλυκιά ξυνά και δύσκολη τη ζήση;
γιάιντα το κόσμο τση καρδιάς  δε στρέφουνται να ιδούνε,
μονο κλεισμένη σε κελιά βαθιά τηνε κρατούνε
γιάιντα δε σεργιανίζουνε στο κήπο των ονείρω,
δρόσος τσ΄αγάπης να γευτούν και τση χαράς το μύρο
μα βιάζουνται  και σαν τα ζα μπωθουν ο γεις τον άλλο 
κι οθεν τα χείλι του γκρεμού πηαίνουνε ζάλο – ζάλο;
 
Eτονε που εκούσετε ,τόχει γράψει ο Μπακαλογιώργης ,ο Γιώργης ο Καράτζης,εδά  και πολύ καιρό,αλλά εσείς το αγνοείτε με τα καμώματά σας. 
Σας δίνω μια ευκαιρία να το ξανασκεφθείτε,σε τι κόσμο θέτε να ζήσετε και θα μου πείτε τση οκτωβριάδες που θα σας ξαναεπισκεφτώ…Εκούσετε;
Νάτονε και ξαναπαρουσιάζεται ωσάν τη νυχτερίδα και εποχαιρέτανε ερχόμενος κατά πάνω μου και σηκώνω τη χέρα μου να του παίξω μια γροθιά ….και έχω παίξει ένα γροθίδι τση γυναίκας μου δίπλα στο καναπέ,που όλο απορία μου λέει:
 
-Mα γιάιντα Μανόλη μου τόκαμες έτονα;
Που να κάθομαι να σου εξηγώ….βρε γυναίκα,άσε με στο ζόρε μου…
 
 
Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->