“Σήμερο είναι γελαστό το πρόσωπο σου πάλι,

στον Άδη σε νημένουνε, αγωνιστές μεγάλοι…(Μανόλης Πασπαράκης-Μούγερης)”

Η γη των Ανωγείων “αγκάλιασε” για πάντα πριν λίγες ημέρες, ένα άξιο τέκνο της, τον Γιάννη Καλομοίρη ή “Τσίκη”, έναν αυθεντικά άνθρωπο, αγνό ιδεολόγο και αγωνιστή της ζωής. Το μικρό του κουρείο στη συνοικία στο Αρμί θα παραμείνει πλέον κλειστό αλλά ο “Τσίκης” αφήνει πίσω του μεγάλη παρακαταθήκη αξιών, ήθους και συνέπειας που δεν θα ξεχαστεί από όλους όσοι τον γνωρίσαμε. Ο ίδιος αξιώθηκε όπως ανέφερε σε συνέντευξη του στην ΑΝΩΓΗ να προλάβει να δει τα αποκαλυπτήρια της προτομής του αδερφού του Μπάμπη Καλομοίρη το 2017 στο Περαχώρι, ένα άγαλμα τιμής στον “καπετάν Ψηλορείτη” και τον Αποστόλη που σκοτώθηκαν το 1947, αλλά και μια προτομή που τιμούσε και όλους αυτούς που είδαν τις οικογένειες τους να διαλύονται και δικούς τους ανθρώπους να σκοτώνονται, ανάμεσα σε αυτούς και τον Γιάννη Καλομοίρη. Στα 10 του χρόνια είχε ήδη γνωρίσει το Ολοκαύτωμα του χωριού και την προσφυγιά, στα 13, έχασε τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια του, αλλά ποτέ δεν το έβαλε κάτω στις δυσκολίες της ζωής.

Στην εκκλησία στο Αρμί, στον Αι Γιάννη, σύσσωμο το χωριό βρέθηκε και απηύθυνε το ύστατο χαίρε, ενώ με συγκινητικούς επικήδειους τον αποχαιρέτησαν δυο καλοί του φίλοι, ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης και η Αρετή Σπαχή. Παράλληλα ανακοίνωση για το θάνατο του, εξέδωσε και η Τομεακή Επιτροπή του Κ.Κ.Ε Ρεθύμνου.

Η κόρη του Χαρά Καλομοίρη και ο σύζυγος της Κώστας Τυροβολάς, προσέφεραν στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 100 ευρώ στη μνήμη του, χρήματα που θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης του Αγίου Γεωργίου και τα δωρεάν φροντιστήρια Αγγλικών σε μαθητές, ενήλικες και πρόσφυγες. Παράλληλα με χρηματικά ποσά η Χαρά και ο Κώστας ενίσχυσαν τα σχολεία των Ανωγείων. Συγκεκριμένα παρέδωσαν:

-100 ευρώ στο Δημοτικό σχολείο Ανωγείων

-100 ευρώ στο Σταυράκειο Γυμνάσιο Ανωγείων

-100 ευρώ στο Σταυράκειο Λύκειο Ανωγείων

Η ΑΝΩΓΗ σας παρουσιάζει τους επικήδειους του π.Ανδρέα και της Αρετής Σπαχή, καθώς και την ανακοίνωση της Τ.Ε Ρεθύμνου του Κ.Κ.Ε Αναλυτικά:

Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΤΟΥ π.ΑΝΔΡΕΑ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ

“Ο Γιάννης ήταν ένας καλός Ανωγειανός. Τίμησε και στήριξε τον τόπο του. Έφυγε από τη ζωή κουβαλώντας πάντα την πίκρα μιας εμφύλιας διαμάχης που κόστισε ακριβά στην οικογένεια του, με τους δυο χαμένους αδερφούς. Τον Μπάμπη και τον Αποστόλη. Τώρα θα τους έχει ήδη συναντήσει εκεί που βρίσκεται και απόψε θα τα λένε. Και έχουν πολλά να του πουν και να τους πει. Θα χουν πολλά να κουβεντιάσουν για αυτά που αγωνίστηκαν, που πάλεψαν και θυσιάστηκαν.

Αυτό που διέκρινε το Γιάννη μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν η σταθερή στάση που είχε στα πιστεύω του. Τα είχε πάντα ψηλά, τα είχε σημαία και δεν τα διαπραγματεύτηκε ποτέ. Γεννήθηκε Κομμουνιστής και πέθανε Κομμουνιστής. Ο Γιάννης ήταν πάντα μπροστά σε όλους τους αγώνες που έδινε το χωριό, που έδινε η κοινωνία μας, που έδινε η Κρήτη. Ήταν βαθιά δημοκράτης, πατριώτης και αγωνιστής. Αγαπητέ “Τσίκη” να είσαι ήρεμος εκεί που πήγες και να θυμάσαι ότι το έκανες το καθήκον σου απέναντι στην κοινωνία, την οικογένεια, τα Ανώγεια. Ειδικά εσύ ξέρεις πολύ καλά ότι αυτοί που μένουν ζωντανοί στις μνήμες είναι αυτοί που δεν κιότεψαν, αυτοί που υπερασπίστηκαν τις ιδέες τους μέχρι τέλος.

Και συ ήσουν ένας από αυτούς.

Θα μου επιτρέψεις αγαπητέ “Τσίκη” να αποκαλύψω ένα περιστατικό όπως μου το είχες διηγηθεί πριν από χρόνια. Όταν τις μαύρες εκείνες μέρες είχαν απαγορεύσει (ποιοι άραγε;) να πλησιάσει οποιοσδήποτε, το σπίτι σας,  λίγο μετά το χαμό του Μπάμπη και του Αποστόλη, γιατί σαν θεωρούσαν μιάσματα, μου είπες ότι “μόνο ο κουτσοχέρης ερχόταν κάθε βράδυ και έκανε παρηγοριά στους γονέους μου. Το πλήρωσε , αλλά ήταν ο μόνος που στάθηκε δίπλα του, όπως έλεγες. Καλό σου ταξίδι Τσίκη και δώσε χαιρετίσματα στον Αποστόλη και τον Μπάμπη τον Καπετάν Ψηλορείτη, το φόβο και τρόμο των συνεργατών των Γερμανών. ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ ΜΝΗΜΗ . ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ…”

Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΣΠΑΧΗ

«Το νόημα είναι κάθετο,-μια γραμμή στεριωμένη στο χώμα
ανηφορίζοντας στον ουρανό, όπως ένα μαχαίρι
στεριωμένο στο ψωμί, όπως η απόφαση της δικαιοσύνης
στεριωμένη στην καρδιά του αδικημένου…»
“Με αυτά τα λόγια του ποιητή, διαλέγω να σε αποχαιρετήσω, Γιάννη Καλομοίρη, Γιάννη του Σπυριδάκη, γείτονα, φίλε, σύντροφε, που με το θάνατό σου παίρνεις μαζί σου παράπονα, μυστικά, πόνους, σκληρές εικόνες αδικίας, μα και ένα μοναδικό αίσθημα περηφάνειας και τιμιότητας. Αίσθημα που άφησαν στην ψυχή και τη συνείδησή σου όχι μόνο οι «σκοτωμένοι στον αγώνα/για λευτεριά και δίκιο στον αιώνα», οι αδικοχαμένοι αδελφοί Μπάμπης και Αποστόλης, αλλά όλα τα πρόσωπα της οικογένειας σου. Της φτωχής και σεμνής οικογένειας που έμαθε να αντιμετωπίζει τη σκληρότητα της ζωής, με σθένος και ανυποχώρητο θάρρος. Να διεκδικεί το δικαίωμα στο ψωμί και τη σκέψη, την επικοινωνία και τη συντροφιά, με χέρια καθαρά και βλέμμα σεβασμού σε όλα τα ηθικά μεγέθη που κρατούν τούτο τον κακοτράχαλο τόπο, αυτή την ατίθαση κοινωνία- στα οκτακόσια μέτρα του Ψηλορείτη- όρθια κι ανυπότακτη. Ετοιμη να υπερασπιστεί «τα ιερά και τα όσιά της», με βαρύ το τίμημα στις πλάτες της πρωτοπορείας της. Ένα τίμημα που, αν και η επίσημη ιστορία πεισματικά αρνείται να αναγνωρίσει, ωστόσο είναι βαθιά ριζωμένο στην ψυχή και τη μνήμη των απλών ανθρώπων, των πραγματικών συνεχιστών της βαριάς και ωραίας κληρονομιάς της αντίστασης στο άδικο και το καταπιεστικό. Για αυτό το λόγο, όχι μόνο δεν αφανίζεται και δεν περιθωριοποιείται, αλλά αντιθέτως αφήνει το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ανεπίσημε σελίδες της καθημερινής ζωής και δραστηριότητας, σε αυτές που γράφουν την πραγματική ιστορία αυτού του τόπου και του λαού του.Γιατί είναι το τίμημα που αντανακλά τον παλμό της συλλογικής ψυχής και είναι δεμένο με το όνειρο της «καλύτερης μέρας», με τη μύχια και άρρητη, για πολλούς λόγους, επιθυμία «για μια θέση στον ήλιο», για μια ζωή με δικαιώματα , με ψωμί κι αξιοπρέπεια, με ανοιχτό στον ορίζοντα το βλέμμα, χωρίς φόβο κι ανασφάλεια.
Κουβαλώντας στην ψυχή σου, σύντροφε Γιάννη, όλο αυτό το βαρύ κι ωραίο φορτίο της αντίστασης στην αδυσώπητη και σταθερή παρουσία της στέρησης, ιδιαίτερα«τα πέτρινα χρόνια», αλλά και γαλουχημένος με τις αρχές της πολιτισμένης συμπεριφοράς, κατάφερες να μετατρέψεις, όπως κι όλα τα αδέλφια σου, τον πόνο σε δύναμη ψυχής κι αξιέπαινη αντοχή, που πηγάζει από τη βαθιά συνείδηση της αξίας και του κόστους ενός αγώνα που ανοίγει το δρόμο, για «ν’ ανατείλει ο σταρένιος ήλιος του ψωμιού σε κάθε τραπέζι» .Ετσι, ο πόνος σου δε βρήκε ποτέ διέξοδο στην κατήφεια, στην αποξένωση και την κοινωνική αποστασιοποίηση. Αντίθετα, μετουσιώθηκε σε δύναμη πολιτισμένης επικοινωνίας και, κατά κανόνα, εύθυμης συναναστροφής με τους συγχωριανούς, τους φίλους, τους συντρόφους , τους οικείους, αλλά και με τους αντιπάλους. Γιατί αισθανόσουνα πολύ βαθιά στην ψυχή σου τα λόγια του ποιητή « Είμαι κομμουνιστής
Είμαι αγάπη / απ’ την κορφή ως τα νύχια,/
αγάπη θα πει βλέπω, σκέφτομαι, κατανοώ..,
θα πει…το φως που πλημμυρίζει».
Αυτό το φως σε έκανε να πορευτείς με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή γεμάτη.. Σε έκανε να ζήσεις ισόρροπα κι αρμονικά με τους γονείς και όλα σου τα αδέλφια, αλλά και με τη γυναίκα σου, τη Βαγγελιώ που στάθηκε στο πλευρό σου, μεγαλώνοντας με γερές αρχές τη μοναχοκόρη σου τη Χαρά. Τη Χαρά που ήταν το καμάρι της ψυχής σου και , όπως δηλώνει το όνομά της, στάθηκε το σύμβολο και η κύρια πηγή της χαράς στη ζωή σου, συντροφεύοντάς σε μέχρι σήμερα, μαζί με το σύζυγό της, με αγάπη, προσήλωση και φροντίδα, ιδιαίτερα στα πολλά και δύσκολα χρόνια της μοναξιάς που συνόδευσε την πρόωρη χηρεία σου.
Στη μοναχοκόρη σου Χαρά, στο σύζυγό της, στην αδελφή σου Ρηνιώ και στα παιδιά της, σε όλους τους οικείους σου, εύχομαι να βρουν το κουράγιο να σηκώσουν το βάρος αυτού του οριστικού αποχαιρετισμού.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.”

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Τ.Ε ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε

Η Τ.Ε. Ρεθύμνου του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήριά της στην οικογένεια και τους οικείους του Γιάννη Καλομοίρη για τον θάνατο του.
“Ο Γιάννης Καλομοίρης γεννήθηκε και έζησε στα Ανώγεια Μυλοποτάμου, διατηρώντας για πολλά χρόνια κουρείο στο χωριό, πριν συνταξιοδοτηθεί.
Ο ίδιος έδρασε για πολλά χρόνια μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, ενώ τα δύο του μεγαλύτερα αδέρφια ήταν αγωνιστές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Ο Μπάμπης Καλομοίρης ή «καπετάν Ψηλορείτης» και ο 17χρονος Αποστόλης Καλομοίρης, έπεσαν ηρωικά στην Μάχη της Λοχριάς το 1947, πλάι στο θρυλικό καπετάνιο του ΔΣΕ Γιάννη Ποδιά και την υπόλοιπη ομάδα του, κυνηγημένοι από χιλιάδες ΜΑΫΔΕΣ και χωροφύλακες.”

Ο αποχαιρετισμός από την κόρη του Χαρά Καλομοίρη:

Δύσκολη μέρα η σημερνή..
θα πεις και ποια δεν ένε..
μα σήμερο πατέρα μου

τα μάθια δεν αρνένε…

Άμε να βρεις το Μπάμπη σας τον αδικοσφαμένο

τον Αποστόλη τση γιαγιάς τον πιο αγαπημένο
Το Σγάλο που τη μοναξά έσβηνε στο ποτήρι..
και τη Σοφία που καημούς ύφαινε στ αργαστήρι..
Τη μάνα και τον κύρη σου με την Αννιώ ομάδι,
απού θα σε νημένουνε ολόχαροι στον Α δη..
Να ρθουνε κι οι Νταμπακηδες στην τάβλα να καθίσουν,
και όλοι οι Καλομοίρηδες
να σε καλωσορίσουν..
Να ρθουνε και οι Ντάρηδες με τα πεθερικά σου
να φέρουνε στη μάζωξη μπαμπά τη Βαγγελιά σου..
Κι ο Γιωργαντός σας γελαστός μια κοντυλιά να παίξει
να πιάσει πρώτη η Βαγγέλια για σένα να χορέψει…
Καλοστραθιά, Πατέρα..

Τη μάνα να μου χαιρετάς…

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->