Στις 30 του Αυγούστου κλείνει ένας χρόνος χωρίς τον Χαράλαμπο Ξυλούρη ή Πλαστήρα, έναν καλό χωριανό, συγγενή, φίλο και πατριώτη. Η οικογένεια του καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς στο ετήσιο μνημόσυνο του που θα γίνει την Κυριακή 25 Αυγούστου στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι. Με ένα συγκινητικό κείμενο τον αποχαιρετάει μέσω της “Α” η οικογένεια του. Αναλυτικά:

“Ο Χαράλαμπος Ξυλούρης ήταν το δεύτερο από τα δεκατρία παιδιά του Γιάννη Ξυλούρη ή Κουκουβογιάννη και από μικρός ένιωθε την ευθύνη για την οικογένεια. Ο Πλαστήρας υπήρξε ένας άνθρωπος ευθύς, ακέραιος και τίμιος.

Σε ηλικία έντεκα χρονών ήταν ήδη σοβαρός και υπεύθυνος. Οι αρχηγοί της αντίστασης, Μιχάλης Ξυλούρης ή Χριστομιχάλης και παπα-Γιάννης Σκουλάς, όταν ήταν κρυμμένοι στον φούρνο του παππού του Δημήτρη Σκουλά ή Κατερινοδημητράκη καθώς το χωριό ήταν περικυκλωμένο από τους Γερμανούς, ζήτησαν τη βοήθειά του λέγοντάς του: «Βγες στην πλατεία να δεις πού είναι οι Γερμανοί και να ’ρθείς να μας πεις». Το παιδί έκανε ακριβώς ό,τι του είπαν οι αρχηγοί κι έτσι με οδηγό τον μικρό Πλαστήρα βγήκαν από το χωριό.

Στα δεκατρία του χρόνια πήγε για αγγαρεία, λόγω του ότι οι Γερμανοί έπρεπε να πάρουν έναν από κάθε σπίτι. Αντί για τον πατέρα του, ο οποίος είχε φαμελιά, πήγε ο μικρός Πλαστήρας. Μαζί με τον Μιχάλη Ροδίτη ή Κυριάκο και άλλους μεγαλύτερους σε ηλικία Ανωγειανούς έφυγαν για το αεροδρόμιο του Ηρακλείου. Οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, γεμάτες πείνα και κακουχίες. Μια μέρα που οι Γερμανοί έβραζαν στα καζάνια πατάτες, ο Πλαστήρας δεν άντεξε την πείνα και πήγε και πήρε δύο από αυτές. Οι Γερμανοί τον είδαν, γέλασαν και για τιμωρία γέμισαν τα στήθη του με καυτές βραστές πατάτες. Ο μικρός καιγόταν, αλλά δεν μίλησε. Παρ’ όλα αυτά όταν πήγε τις πατάτες στον φίλο του Μιχάλη Ροδίτη και στην υπόλοιπη παρέα δεν άντεξε κι έκλαψε. Τότε ο Μιχάλης του είπε: «Μην κλαις Χαραλιό και σκέψου πόσοι εφάγαμε από τσι πατάτες που έφερες», κι έτσι παρηγορήθηκε.

Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, ο Πλαστήρας ανέβηκε βοσκός στα Πετραδολάκια για να δουλέψει, να προσφέρει στην οικογένεια του πατέρα του και να αποκαταστήσει τις οκτώ αδελφές του. Τα χρόνια εκείνα οι Ξυλούρηδες στα όρη ήταν πάρα πολλοί και δυναμικοί άνθρωποι. Ο Γεώργιος Ξυλούρης ή Ζωνός, ένας ευσεβής άνθρωπος της οικογένειας, είχε την ιδέα να κτίσουν τον Άγιο Φανούριο. Ο τόπος ήταν άγριος και τα χαράκια αμετακίνητα. Ο Πλαστήρας χεροδύναμος και πρόθυμος βοήθησε την οικογένεια, τα πελέκια κύλησαν και η εκκλησία θεμελιώθηκε. Ο Ζωνός ευχαριστημένος έλεγε: «Δυνατό κοπέλι ο Πλαστήρας!»

Αργότερα παντρεύτηκε τη Φροσύνη Σκουλά, κόρη του μεγάλου πατριώτη Γιάννη Σκουλά ή Πιτοπούλιο με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, αλλά ένα ισχυρό πλήγμα έφερε τα πάνω κάτω καθώς ο αδελφός του Γιώργης Ξυλούρης ή Παρασυράς σκοτώθηκε στο στρατό. Δεν έχασε μόνο τον αδελφό του μα και τον ορτάκη του. Έτσι, αποφάσισε να πουλήσει τα ζα και να κατέβει στο χωριό. Σταδιακά άρχιζε ο τουρισμός και ο Πλαστήρας διορατικός όπως ήταν σκέφτηκε να ασχοληθεί με αυτό που ήξερε καλά, δηλαδή να ψήνει κρέας οφτό. Άνοιξε μια ταβέρνα στο Περαχώρι και ήταν ο πρώτος στα Ανώγεια που έστησε επαγγελματικά τη στερμενιά, για να ψήνει το αντικριστό σε ανοιχτό χώρο! Είχε καλή σχέση με τον κόσμο και από εκεί προέρχεται και το ανέκδοτο:

– Τι έχετε, κύριε Ξυλούρη, από θαλασσινά;

– Από θαλασσινά μόνο αλάτσι, παιδί μου.

Κανένας άνθρωπος δεν πέρασε από το μαγαζί του και να μην τον φιλοξενήσει. Έλεγε στη γυναίκα του: «Ό,τι θες ψήσε μόνο να ’ναι πολύ, γιατί όλο και κάποιος θα βρεθεί να φάει».

Από σεμνότητα έκρυβε τη δύναμη που είχε, πνευματική και σωματική. Αθόρυβος και διακριτικός όπως ήταν δεν εκδήλωνε εύκολα τα συναισθήματά του. Όμως όταν τον πλησίαζες ένιωθες τη ζεστασιά ενός ανθρώπου έτοιμου να δώσει την ψυχή του, να βοηθήσει, να συμβουλέψει, να χαρεί με τη χαρά σου.

Τα παιδιά και τα εγγόνια σου θα φυλάξουμε για πάντα τις αξίες που μας άφησες. Δεν θα φύγεις ποτέ από τη σκέψη μας ευγενικέ, περήφανε πατέρα και παππού.Η νύφη σου η Μαρία σού αφιερώνει τις παρακάτω μαντινάδες:

Πάρα πολλά διδάγματα και αρμηνιές επήρα,

γι’ αυτό θα σ’ έχω στην καρδιά πατέρα μου Πλαστήρα.

Πέρασε ο χρόνος κι έφηκες ένα κενό μεγάλο,

μα δε θα βγάλει το χωριό σαν τον Πλαστήρα άλλο.

Η απουσία του κενό μεγάλο έχει ’φήσει,

μα του Πλαστήρα τ’ όνομα ποτέ του δε θα σβήσει…”

-Η ΑΝΩΓΗ ευχαριστεί θερμά την οικογένεια του Χαράλαμπου Ξυλούρη ή “Πλαστήρα” για την προσφορά 50 ευρώ στη μνήμη του, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που τον σκεπάζει..

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->