Δεν είναι η λεβεντιά οδός να τήνε βρεις ρωτώντας,
χάρισμα το χει ο άνθρωπος κι είναι από γεννητώντας..

7 Ιουνίου 2016: Η Ουρανία Ξυλούρη ή “Ανάσταινα” περνούσε στην αιωνιότητα και το Περαχώρι, αλλά και τα Ανώγεια αποχαιρετούσαν μια από τις τελευταίες αυθεντικές γυναίκες του τόπου,  που κράτησε μέχρι την τελευταία της στιγμή τις αρχές, τις παραδόσεις και τις αξίες που διέπουν την κοινωνία μας. Στον πάνδημο αποχαιρετισμό της, όλοι είχαν μια καλή κουβέντα να πουν για την Ουρανία, που έζησε με στερήσεις αλλά είχε πάντα μια ζεστή καρδιά και ένα φιλόξενο σπίτι για όλο τον κόσμο.  Σήμερα, τρία χρόνια μετά η μνήμη της παραμένει αναλλοίωτη και τα παιδιά και εγγόνια της που άφησε πίσω της προσπαθούν να ακολουθήσουν τα δικά της βήματα, τις δικές της αρχές, τον δικό της ιδιαίτερο Ανωγειανό “αέρα”.

Όπως περιέγραψε την απώλεια της με συγκίνηση η κόρη της Γεωργία Ξυλούρη που ανέφερε λίγο καιρό μετά το θάνατο της:”Νιώθω βαριά την κληρονομιά: Σε είδα με τα ίδια μου τα μάτια να πλένεις τα πόδια εκείνου του ανήμπορου ξυπόλητου ζητιάνου και μετά να του στρώνεις άσπρα σεντόνια να κοιμηθεί. Εσύ ήσουν. Εσύ μου έλεγες «σ’ αυτό το τραπέζι κάτσανε οι βουλευτές, κάτσανε όμως και οι ζητιάνοι»! Εσύ, κατάφερνες να μετατρέψεις ένα πρόχειρο, της στιγμής, κέρασμα σε σπονδή κάνοντας το μουσαφίρη σου να νιώθει βασιλιάς. Εσύ ήσουν που την ημέρα της Πεντηκοστής (τι σύμπτωση, την ημέρα αυτή να είναι το ετήσιο μνημόσυνό σου!) άφηνες σ’ όλους τους τάφους που συναντούσες από ένα καρυδόφυλλο «γιατί παιδί μου, μπορεί να μην τους αφήσει κανείς!» Εσύ μου έλεγες να κάτσω κάτω από το δέντρο να ξεκουραστώ, όταν ο ιδρώτας έτρεχε στο δικό σου στήθος θερίζοντας με το δρεπάνι. Εσύ ήσουν που με την ιδιότυπη σοφία σου μιλούσες για τη φύση των ανθρώπων, για τα λάθη και τα πάθη τους, για τις αδυναμίες και τις δυνάμεις τους, για του κύκλου τα γυρίσματα. Εσύ ήσουν που γινόσουν ένα με τον κόσμο και ταυτόχρονα διέφερες τόσο. Εσύ ήξερες πότε θα μιλήσεις και πότε θα σωπάσεις. Πότε θα κάνεις το καλαμπούρι και πότε θα παρηγορήσεις. Εσύ ήσουν παρούσα πάντα και πάντα διακριτική. Εσύ, που δεν έφυγες ποτέ από το χωριό σου κι όμως ήσουν πολίτης του κόσμου. Εσύ, η μάνα μου, η Ανάσταινα…”

-Τα παιδιά της Ουρανίας Ξυλούρη με αφορμή την συμπλήρωση τριών ετών από το θάνατο της αγαπημένης τους μητέρας προσέφεραν στη μνήμη της το ποσό των 100 ευρώ στην ΑΝΩΓΗ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Τους ευχαριστούμε θερμά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει.

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->