Σαράντα ημέρες πέρασαν από τον θάνατο του Βασίλη Καλομοίρη του Ιωάννου, ή “Αρόλιθου” Το Σάββατο 16 Μαρτίου το απόγευμα θα γίνει τρισάγιο στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, ενώ το μνημόσυνο του θα γίνει την Κυριακή 17 Μαρτίου στους Αποστόλους Πεδιάδας.

Η “Α” δημοσιεύει το κείμενο με το οποίο τον αποχαιρέτησε η οικογένεια του κατά την εξόδιο ακολουθία. Παράλληλα θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον καθηγητή Θέμη Καλομοίρη, για την προσφορά 50 ευρώ στην εφημερίδα μας, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Αναλυτικά ο επικήδειος:

“Με ποιο λυγμό και ποια φωνή να σ αποχαιρετήσω ? Πολυαγαπημένε μας πατέρα, παππού.Τούτη την ώρα, που είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχθούμε το αναπάντεχο…Τούτη την ώρα, που είμαστε αναγκασμένοι, παιδιά, εγγόνια, νύμφη και γαμπροί να σε αποχαιρετίσουμε, για πάντα, ποια λόγια θα ταίριαζαν να σου πούμε?

Τούτη την ώρα του αποχωρισμού, Θα μπορούσαμε να σου μιλάμε ώρες ατέλειωτες και να σου λέμε λόγια σεβασμού και αγάπης, όπως εσύ  μας έλεγες όλες αυτές τις δύσκολες  ημέρες. «Αγαπημένη μου Αλίκη, έλεγες, σε ευχαριστώ για όσα μου προσφέρεις», «Αγαπημένα και καλά μου παιδιά, θέλω να ζήσω λίγο ακόμα,  να σας βλέπω, να σας καμαρώνω.»

Μας έλεγες λόγια αγάπης και συμβουλές. «Να είστε αγαπημένοι, να έχετε αξιοπρέπεια και να ΄στε δημοκράτες».Έδωσες τις παραγγελιές σου στον αγαπημένο σου και μονάκριβο Βαρδή. Ιδιαίτερες, μυστικές, όπως εσείς συνηθίζατε χρόνια τώρα να λέτε. Ήταν εξάλλου αυτό καθημερινό …

Πάντα συνεννόηση, καθοδήγηση, ενδιαφέρον για όλα και για όλους. Τα ήξερες όλα πατέρα από εκεί που τόσα χρόνια καθόσουν. Πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά .Σου άρεσε να συζητάς πολιτικά και να ενημερώνεσαι καθημερινά από τις ειδήσεις. Προνοητικά, διαισθητικά, ήξερες, λογάριαζες, καταλάβαινες τα πάντα. Όπως και τώρα κατάλαβες ότι ερχόταν το τέλος, εμείς δεν θέλαμε να το καταλάβουμε.

Σήμερα πατέρα θα σου πούμε τα λόγια, που δεν μπορέσαμε να σου λέμε κάθε μέρα. Μια λέξη όμως ταιριάζει να σου πούμε περισσότερο από κάθε άλλη. Την λέξη ΑΓΑΠΗ. Με το οικογενειακό  μας όνομα, με το όνομα της λατρεμένης και αδικοχαμένης μάνας σου, της γιαγιάς, της Αγάπης. Με αυτήν την λέξη θα σου άρεσε να σε αποχαιρετίσουμε σήμερα. Με το όνομα, που λάτρευες, με το όνομα, που σε πίκραινε.

Ορφάνεψες από μάνα, στα δέκα σου, μέσα στην κατοχή, στα αποκαΐδια του χωριού σου, στ’ Ανώγεια.Δύσκολα και δυστυχισμένα χρόνια. Ήταν εκείνη η ημέρα κάθε δεκατρείς Αυγούστου, που σημάδεψε τη καρδιά σου, τη σκέψη, τη ζωή σου.Ήταν η μέρα, που θυμώσουν την μάνα σου, ήταν η ημέρα, που ξαναθυμόσουν την καλύβα στην Σοχώρα, την απώλεια, την δυστυχία. Ο πόνος του χαμού της ήταν μεγάλος για σένα και βαθιά ριζωμένος στη ψυχή σου, στη ζωή σου, στο είναι σου.

Καμένα τ’ Ανώγεια, καμένη και η ψυχή σου. «Που είναι η μάνα είπες, όταν  επέστρεψες στο Περαχώρι από το Ορφανοτροφείο στο Ηράκλειο. Η μάνα, χάθηκε, σου είπε, ο παππούς ο Ντουλγκερογιάννης, το στήριγμα της οικογένειας με την αυστηρότητα και τη σοφία που τον διέκρινε.  Στη ζωή της οικογένειας σας ήρθε, μια άλλη μάνα. Η γιαγιά μας η Φροσύνη, η μάνα, που σας μεγάλωσε, που σας αγάπησε σαν δικά της παιδιά, κι που όλοι την αγαπήσαμε.

«Ο Βασίλης μας», έλεγαν τα αδέλφια σου…ήσουν βλέπεις,  ο μικρότερος τους.Σήμερα, ούτε ο Γιώργης σας, ούτε η Ελένη σας μπορούν, να σε δουν και να σ’ αποχαιρετήσουν. Να σου πουν τα μοιρολόγια, που σου αξίζουν, να σε υποδεχθούν…

΄Εφυγες από τα Ανώγεια κι ήρθες σε τούτο δω τον τόπο. Οι άνθρωποι του χωριού μας σε αγάπησαν, σε εκτίμησαν, και σε  σεβάστηκαν. Σε τιμούσαν με τη φιλία τους και την παρέα τους και σήμερα σ αποχαιρετούν έχοντας μόνο καλά λόγια να πουν για σένα.60 χρόνια ζωής μαζί με την μαμά στερηθήκατε, δουλέψατε, κουραστήκατε, αντέξατε. Βράχος ακλόνητος η μαμά στην οικογένεια μας, στην δουλειά, αλλά κυρίως σε σένα.

 

Συχνά μας έλεγες «θέλω να φύγω πρώτος γιατί χωρίς τη μάνα σας δεν ζω».Μεγαλώσατε παιδιά και εγγόνια. Σπουδάσατε παιδιά και σπουδάζουν τα εγγόνια σας. Τα καμαρώνατε, χωρίς κομπασμούς, με σεμνότητα, και μια εσωτερική υπερηφάνεια, που μόνο μεταξύ σας λέγατε.Θέλουμε να ξέρεις, όμως, πως τα βιώματα αυτά, οι αναμνήσεις, τα διδάγματα και οι οικογενειακές μας καταβολές θα είναι πάντα ζωντανά μέσα μας,  θα μας ακολουθούν και θα μας καθοδηγούν.

Η ευφυΐα σου, η ηθική σου, οι δημοκρατικές σου ιδέες, πατέρα, μπόλιασαν παιδιά και εγγόνια.. Σου υποσχόμαστε, ότι θα συνεχίσουμε έτσι, όπως μας δίδαξες πολλές φορές ακόμα και με την σιωπή σου.‘ Ο,τι αγαπήσαμε δεν γίνεται να πεθάνει. Δεν σβήνει, δεν χάνεται. Υπάρχει μέσα μας, στα πράγματα που μας άφησαν, στα λόγια που μας είπαν, σε όσα έφτιαξαν, σε όσα απλόχερα μας χάρισαν. Για όσα μας έλεγες, για όσα μας συμβούλευες, για όσα μας έδωσες από αυτά, που ίσως και να μην είχες.

Η μνήμη σου είναι εδώ ζωντανή. Υπάρχει παντού και μας υπενθυμίζει να αγαπάμε, να εκτιμάμε, να σεβόμαστε, και συχνά να σωπαίνουμε…  Αυτά έχουν Αξία, έλεγες .Στο ταξίδι αυτό, του αποχωρισμού, η ΑΓΑΠΗ μας θα σε συνοδεύει για πάντα . Με αυτήν την λέξη θα σε αποχαιρετήσουμε σήμερα. Αυτά τα λόγια, που δεν μπορέσαμε να σου πούμε κάποτε…. σου τα λέμε τώρα, με σεβασμό και απέραντη αγάπη….

Σήμερα πατέρα, ξεκινάμε την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, την επιστροφή, που ήθελες, την επιστροφή στ’ Ανώγεια. Μια χιλιοειπωμένη  παραγγελιά, ένας πολυσυζητημένος προβληματισμός. «‘ Έζησα, μας είπες 60 χρόνια εδώ, θέλω να επιστρέψω εκεί…».Καλό ταξίδι πατέρα, παππού.

Σ αγαπάμε πολύ … για πάντα.”

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->