Θερμοκρασία 10.1°
Άνεμος 4.8 ΝΔ
Βαρόμετρο 1016.0
Υγρασία 84%
Βροχόπτωση Μήνα 95.2 mm
Στοιχεία από τον σταθμό του ΕΑΑ στα Ανώγεια

“Εγεννήθηκα εις το χωρίον Ανώγεια Μυλοποτάμου Κρήτης μεταξύ 12 και 15 Μαΐου του 1879 υπό το όνομα ΜΙΧΑΗΛ Ι ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ. Οι γονείς μου πτωχοί. Είχανε οκτώ παιδιά, έξι αρσενικά και δυο θηλυκά, εγώ ήμουν ο τελευταίος. Μια μέρα ήρθε στο χωριό ένας ξάδελφος μου που κατοικούσε πολλά χρόνια στη Σμύρνη για να δει τη μητέρα μου…

Σαν είδε όπως ο πατέρας μου είχε τόσα παιδιά του στη φτώχεια πρότεινε να πάρει κανένα παιδί μαζί του να μάθει γράμματα και να γίνει άνθρωπος. Όταν θα έφευγε πίσω για τη Σμύρνη. Ο πατέρας μου χάρηκε και με ρώτησε:

-Μρέ Μιχαλιό θέλεις να πας στη Σμύρνη ;

Εγώ μέχρι τότε ήμουν ξυπόλητος και μου άρεσαν τα λόγια του πατέρα μου και του είπα:

-Θα πάω …

Ο ξάδερφος κατέβηκε στο Ηράκλειο και είπε πως σε τρεις μέρες φεύγει το καράβι μόνο να με πάει για να με παραλάβει. Ο πατέρας μου με ξαναρώτησε και είπα ότι θέλω να πάω. Η μάνα μου η μακαρίτισσα άρχισε να κλαίει..Την άλλη μέρα ετοιμάστηκα, έβαλα ένα βρακάκι καθαρό κι ένα πουκαμισάκι, ξυπόλητος κι έτοιμος για τη Σμύρνη…”

Έτσι αρχίζει την περιπετειώδη αυτοβιογραφία του ο Μεγάλος Ευεργέτης των

Ανωγείων Μιχαήλ. Ι. Σταυρακάκης, που έμελλε να αλλάξει την μοίρα των Ανωγείων.

“… το πλοίο ξεκίνησε 10-11 την νύχτα. Ήταν Σεπτέμβριος του 1890. Την άλλη μέρα το πρωί σηκώθηκα και δεν έβλεπα τίποτε, παρά ουρανό και θάλασσα.Το άγνωστο προς το οποίο πήγαινα μου γέμισε δάκρυα τα μάτια…Σε δυο μέρες φτάσαμε στη Σμύρνη, είδα τόσα βαπόρια και τόση κίνηση και τα έχασα μου φαινόταν πως ονειρεύομαι …”

Ο ξάδερφος του βρήκε δουλειά σε ένα σπίτι σαν οικιακό βοηθό..

“Δεν με έστειλε όμως στο σχολείο όπως είχε ει πει στον πατέρα μου. “

Μέχρι το 1898 δούλεψε σε διάφορα σπίτια και μαγαζιά ραφτάδικα. Παντού τον αγαπούσαν γιατί ήταν πρόθυμος και τίμιος.”…κατά τας αρχάς του 1898 ήρθε από τη Νέα Υόρκη κάποιος κύριος Νικόλαος Νοταράς “

Ο Μιχάλης άκουγε τις κουβέντες που έκανε ο κύριος Νοταράς. Για την Αμερική. Εκεί πήγε με τα αδέρφια του και σιγά σιγά έφτιαξαν επιχείρηση με τσιγάρα και φίρμα “Notary Bros Gigarette” και είχαν μεγάλη επιτυχία στην αγορά. Ο μισθός ήταν πιο καλός κατά πολύ από ότι στη Σμύρνη. “Εκείνη τη στιγμή έβαλα στο νου μου να φύγω για την Αμερική..”

Κατά το τέλος Ιουνίου ήλθε στο μαγαζί ο κύριος Νοταράς, ήταν απόγευμα και καθόταν και μιλούσε με το αφεντικό μου. Τότε με φώναξε ο κυρ Παντελής. Σε μια στιγμή τον ακούω να λέει στο κύριο Νοταρά ότι είμαι εκείνος που θέλει να πάει στην Αμερική.

-ναι να πας, να πας …είπε δίνοντας μου φτερά.

“Τις επόμενες μέρες κανονίστηκε, πληρώθηκα από την εργασίαν μου και με την παρότρυνση του κυρ Παντελή που με αγαπούσε σαν παιδί του πήγα στην Κρήτη να δω πρώτα τους γονείς μου και να τους ανακοινώσω ότι θα πάω σε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι..”

Πράγματι κατέβηκε Κρήτη, ανέβηκε Ανώγεια, έμεινε μερικές μέρες με συγκινητικές

λεπτομέρειες με τους γονείς και τα αδέλφια του και στη συνέχεια έφυγε πίσω για Σμύρνη και μετά χωρίς διαβατήριο για την Αμερική. Εκεί όπου όπως περιγράφει στην συγκλονιστική του αυτοβιογραφία πήγε στην βιοτεχνία του κυρίου Νοταρά, δούλεψε αρκετό καιρό, πέρασε πολλές περιπέτειες, κατέληξε στην Καλιφόρνια σε ένα εστιατόριο να πλένει πιάτα και να τηγανίζει μύδια, κάτι που έκανε με εξαιρετική επιτυχία.

Σε ένα μήνα το αφεντικό του ζήτησε να

γίνουν συνέταιροι. Έφτιαξε καλό όνομα γιατί ήταν εντάξει με τους εργαζόμενους και ο κόσμος τον εκτιμούσε. Η τύχη τελικά συμμάχησε μαζί του και σιγά σιγά έχτισε τη δική του ιστορία. Μια ιστορία που την προβάλει στην αγάπη της περήφανης καταγωγής του.

Στην είδηση ότι τα Ανώγεια πυρπολήθηκαν και ανατινάχθηκαν  από τους Γερμανούς με το βλέμμα βουρκωμένο αποφασίζει.Χρηματοδοτεί και χτίζει το “Γυμνάσιο Ανωγείων” το 1954

και έτσι αποκτά το χωριό ο τι του χρειαζόταν πάνω στις στάχτες του ! Έχει αλλάξει η σελίδα, πλέον η μόρφωση θα παίξει τον ουσιαστικό ρόλο στην εξέλιξη των Ανωγείων και ολόκληρης της γύρω περιοχής.

Τα χωριά Αξός, Λιβάδια, Κράνα, Ζωνιανά, Σίσαρχα, Γωνιές, Αστυράκι, έστειλαν τα παιδιά τους στο γυμνάσιο του Σταυράκακη. Δημιουργήθηκε οικοτροφείο για τις ανάγκες των παιδιών της περιφέρειας και ήδη είχε αρχίσει μια λαμπρή λειτουργία του γυμνασίου με μεγάλες επιτυχίες στα πανεπιστήμια. Όλες οι μεταπολεμικές  γενιές οφείλουν για πάντα στο ζεύγος Μιχαήλ και Λετίτσιας Σταυρακάκη.

Ποιος ξέρει πόσες φορές αναμετρήθηκε με την περιφρόνηση το Ανωγειανόπουλο μέχρι να μπορέσει  να σηκώσει ανάστημα ! Η τύχη τον ευνόησε τελικά και έτσι το χωριό αποκτά τη αναγέννηση του μέσα από τις στάχτες.

Αν θα μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο, θα βλέπαμε στο 1900 ένα  παιδί χωρίς παπούτσια από ένα ορεινό χωριό από μια πολυμελή οικογένεια να φεύγει χωρίς καμιά ασφάλεια. Μια ψυχή πεταμένη στο δρόμο να παλεύει για την επιβίωση. Πάνω στα χαλάσματα του χωριού από τουςΓερμανούς η Ειρήνη Αναγνωστάκη θρηνεί:

Ήρθαν τσι Αιγύπτου τα πουλιά για να παραθερίσουν.

Στα Ανώγεια δεν εβρήκανε τοίχους, φωλιές να χτίσουν..

Η Διαταγή του Γερμανού διοικητή Μίλλερ έλεγε:

…Διατάσωμεν την ισοπέδωση τούτων και την εκτέλεση παντός άρρενος Ανώγειανού ο στις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωριού και εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου.

Ωστόσο η μοιρολογήτρα βρήκε το κουράγιο, πάνω στο χαλασμένο της σπίτι, να δώσει χώρο στην ελπίδα και να πει:

“Μα το νερό της λησμονιάς θα πιούμε με το γάλα,

να τα ξελησμονήσουμε τα πάθη τα μεγάλα..”

Μιλούσε στα πιο βαθιά αισθήματα, τα δάκρυα της Ανωγειανής έφτασαν και έσμιξαν με εκείνα του Μιχάλη που θυμόταν ξυπόλητος να βόσκει τα πρόβατα και να μαθαίνει τη ζωή του χωριού που υπαγόρευε τα ιδανικά, την αγάπη για την καταγωγή και το όνομα.Και ενώ όταν γράφει τη βιογραφία του το γυμνάσιο χτίζεται, εκείνος δεν το αναφέρει. Γιατί ξέρει πως “δεν είναι το πρεπό του αντρούς τα κάνει να διηγάται …”

Η συγκινητική αυτοβιογραφία τελειώνει ως εξής :

“Αυτός λοιπόν είναι ο βίος μου από το 1879 μέχρι την σημερινή 30η Νοεμβρίου 1953.Τι θα μου συμβεί από εδώ και στο εξής κανένας δεν νωρίζει. Άλλα δόξα τω θεώ ο τι είναι να έλθει και κανείς δεν δύναται να το σταματήσει..”

Του Λουδοβίκου των Ανωγείων

Από τη στήλη “Με δυο λέξεις και ένα βλέμμα” της εφημερίδας “Έθνος της Κυριακής”

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->