Την ερχόμενη Κυριακή στις 8.30 π.μ θα γίνει το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Γιάννη Μπουγαδάκη, στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, με την οικογένεια του να καλεί φίλους, συγγενείς και συγχωριανούς να παραστούν για να τιμήσουν τη μνήμη ενός ξεχωριστού ανθρώπου, ενός άντρα που αγάπησε τα Ανώγεια όσο λίγοι και τα τίμησε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, τόσο αυτός όσο και η αείμνηστη σύντροφος του Ειρήνη Σμυρνάκη. Η κόρη του Βιβιάνα, έστειλε στην ΑΝΩΓΗ, το ακόλουθο κείμενο, με το οποίο αποχαιρετάει τον αγαπημένο της πατέρα:

“Πολυαγαπημένε μας πατέρα, Οι σκέψεις συγκεχυμένες,τα συναισθήματα ανάμεικτα,τα λόγια φτωχά… Παρ’όλο που έχουν περάσει σχεδόν σαράντα ημέρες από τότε που έφυγες από κοντά μας,δεν μπορούμε να διαχειριστούμε ακόμα αυτή την απώλεια…. ‘Εφυγες τόσο ξαφνικά και για μας αλλά και για τον περισσότερο κόσμο,που δεν καταλάβαινε τι βίωνες τελευταία. Ναι,ήταν και για μένα αναπάντεχο,παρ’όλο που ήξερα πως κατά κάποιο τρόπο είχες παραιτηθεί… Το έβλεπα στο βλέμμα, στην αντίδρασή σου ακόμα και στο ενδιαφέρον για το μαγαζί,που έχτισες και αγάπησες τόσα χρόνια.Το τρίτο σου παιδί, όπως έλεγα εγώ μέσα μου… Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το εγκατέλειπες,όπως δεν πίστευα ότι θα άφηνες και εμάς τόσο σύντομα. Είχα υποψιαστεί βέβαια το τι αισθανόσουν, αλλά σαν περήφανος άνθρωπος που ήσουν δεν ήθελες να εκδηλώνεσαι σε μένα… Μόνο εκείνο το βλέμμα σου το μισοβουρκωμένο το Πάσχα,όταν κοίταζες τις εγγονές σου να χορεύουν μαζί κρητικά, μαρτυρούσε ότι πίστευες, πως ήταν η τελευταία φορά που τις καμάρωνες μαζί! Το είδα στα μάτια σου,όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά μας,αυτό που έλεγαν, αλλά γύρισα αλλού για να μη δακρύσω… Σε ήξερα καλά,σε ξέρω καλά! Ίδιοι χαρακτήρες έλεγε η μάνα μας είστε,γι’αυτό κοντράρεστε. Το ίδιο πείσμα! Και η αλήθεια ήταν ότι δεν άλλαζες γνώμη εύκολα.Με το ίδιο πείσμα αποφάσισες πριν 22 χρόνια να φτιάξεις το δικό σου “Περαχώρι”,το μαγαζί μας. Ένα μαγαζί στολίδι για τα Ανώγεια κατά γενική ομολογία όλων! Έφερες έναν αέρα ανανέωσης, φρεσκάδας και κουλτούρας! Ήθελες να βοηθάς τον κόσμο,αλλά δεν άντεχες και τα στραβά… Κατάφερες να ενταχθείς σε μια κοινωνία που δεν δέχεται εύκολα ξένους και έγινες ένας δικός τους άνθρωπος,ένας κατ’επιλογή Ανωγειανός πολίτης, δείχνοντας αλληλεγγύη με τη διακριτικότητα που σε χαρακτήριζε πάντα! Τα σκληρά βιώματά σου, καθώς μπήκες από παιδί ακόμα στη δουλειά, διαμόρφωσαν την πίστη σου στον άνθρωπο και στα ιδανικά που λέγονται “ανθρωπιά” και “φιλότιμο”. Πολλοί νέοι είναι αυτοί που με βρίσκουν και μου λένε τις θύμησές τους, απ’ όταν τους κατέβαζες στην Ακαδημία του Εργοτέλη και στο Λίντο για ποδόσφαιρο. Αντίστοιχες και οι μνήμες άλλων παιδιών, μουσικών πια που πρωτόπιασαν το δοξάρι και το μαντολίνο στο ωδείο μουσικής που ίδρυσες. Πολλές και οι μνήμες όλων των ανθρώπων που σε γνώρισαν,γείτονες,συγγενείς,σύντεκνοι,συντέκνισσες και τα πνευματικά σου παιδιά,αλλά και η οικογένειά μας. Η μάνα μας, ο αδελφός μου, η νύφη μου και οι εγγονές σου, τα “καμάρια” σου, όπως τις αποκαλούσες. Ίσως στον αποχαιρετισμό της εγγονής σου Ιωάννας μπορώ να συνοψίσω με 2 στίχους, ποιος ήσουν, τι σημαίνεις και τι συνεχίζεις να είσαι για εμάς.”

Πατέρα μας που ήσουνα, βράχος και στήριγμα μας,

και έφυγες και επόμεινε, άδεια πια η καρδιά μας..

——————————————————————-

Παππού μου κι αν εμίσεψες, εγώ θα σ’αγαπάω,

μπαμπά μου σ’είχα στην καρδιά και εκεί θα σε φυλάω..

——————————————————————-

Ο φιλιότσος του Δημήτρης Ξυλούρης του Κιτρογιάννη τον αποχαιρετάει με δυο μαντινάδες:

Σάντολε άμε στο καλό κι ήσυχος να κοιμάσαι,

μα πάντα μες στη σκέψη μου και στην καρδιά μου θα ‘σαι..

—————————————————————

Καλόψυχος, καλόκαρδος, άντρας χωρίς ψεγάδι,

με την αξιοπρέπεια, να κατεβείς στον Άδη..

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->