Θερμοκρασία 20.7°
Άνεμος 0.0 Δ
Βαρόμετρο 1009.1
Υγρασία 60%
Βροχόπτωση Μήνα 12.2 mm
Στοιχεία από τον σταθμό του ΕΑΑ στα Ανώγεια

Από μικροί μαθητές Του δημοτικού.

Πίσω από το κλεμμένο σεντόνι  της μάνας και τη λάμπα  του πετρελαίου,ο καραγκιόζης. Αυτή Ήταν η δική μας κινηματογραφική εμπειρία. Αυτοσχέδιες  παραστάσεις με χωριανούς ήρωες.Το εισιτήριο ήταν ένα αυγό η μια πατάτα.

Τα Ανώγεια από πάντα είχαν γιορτές όπως οι περίφημοι γάμοι. Καντάδες γιορτές των βοσκών.  Γλέντια.Το χωριό είχε και έχει πολλούς οργανοπαίχτες, Μουσικούς,Μαντιναδολόγους. Ωστόσο το σινεμά ήταν μια εμπειρία πέρα από τα δεδομένα και τη φαντασία.  Ήρθε όμως  και έδεσε.

  1. Ζαφειρογιώργης ένας  νέος άνδρας των Ανωγείων με επιχειρηματικό δαιμόνιο και αγάπη για το χωριό, μαζί με το φίλο του Σωκράτη Σαλούστρο έφεραν το πρώτο σινεμά στα Ανώγεια. Σήμερα στα 98 του χρόνια αφηγείται: “Το 1946 ανέβηκα πρώτη φορά στην Αθήνα σαν Στρατιώτης Ήταν η εποχή του εμφυλίου. Πήγαμε σε μια σχολή βαθμοφόρων. Διοικητής μας  ήταν ένας ωραίος Έλληνας μας είπε “δεν είναι Αντρεία να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, ανδρεία είναι να σώσεις έναν άνθρωπο” αυτά τα λόγια Δεν τα ξέχασα ποτέ …

Ένας καλός μου φίλος με την αρραβωνιαστικιά του με πήγαν στο Σινεμά. Το ίδιο βράδυ που έφτασα με το καράβι Από την Κρήτη. Κατεβήκαμε από την Ιπποκράτους στην Πανεπιστημίου,  στρίψαμε δεξιά.Τι ήταν αυτό! Μια μαρκίζα που έγραφε με επίσημα γράμματα:

Σινέ Ρεξ 

Μαγεύτηκα! Από τις φωτογραφίες, τα φώτα,  Τους ανθρώπους. Πρώτη φορά έβλεπα σινεμά. Τι θαύμα ήταν αυτό; Είπα μέσα μου θεέ μου να μπορέσω κάποτε να φτιάξω αυτό το σινεμά στο χωριό μου”.

Δραστηριοποιήθηκα επιχειρηματικά έκανα ελαιοτριβείο τυροκομείο και είχα ένα φορτηγό που μετέφερα εμπορεύματα από τον Ηράκλειο. Όλα Πήγαν καλά. Ήρθε η ώρα του σινεμά η υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου . Άρχισαν οι εργασίες,  το 1957 Έφερα μηχανικό με μια μεταχειρισμένη μηχανή. Έγιναν οι πρόβες όλα καλά ετοιμαστήκαμε να αρχίσουμε. Εγώ σαν παιδί μου έμεινε Η εικόνα του θείου του Μαρκογιάννη του επιγραφοποιού. Να στέκεται πάνω στην σκάλα μια ολόκληρη μέρα και να γράφει στον τοίχο  με μπλε μπογιά,  αφού Μέτρησε με ακρίβεια ξανά και ξανά Χρησιμοποιώντας μολύβι και χάρακα: “ΣΙΝΕ  ΡΕΞ”. Τι θα πει Ρεξ ; Κανένας δεν ήξερε..

Όλα έτοιμα. Για τη διαφήμιση φωτογραφίες της ταινίας καρφιτσωμένες σ ‘ένα χαρτόνι μας έστειλε να τις κρεμάσουμε στα καφενεία με αντάλλαγμα να δούμε το έργο δωρεάν. Ο τελάλης ήταν ένας βροντόφωνος φουρνελατζής,  ο Κατερνομανώλης με σωστή άρθρωση και εμπειρία από το “βάρδα Φουρνελοοοο” που φώναζε όταν επρόκειτο να πυροδοτήσει την έκρηξη στο νταμάρι οπού δούλευε. Πήγαινε στα ψηλά σημεία που ακουγόταν καθαρά και φώναζε στην διάλεκτο του χωριού: Απόψε ο κινηματόγραφος θα παίξει ελληνικό έργο. Κατάλληλο.

Η “Αγιουπα” ήταν η πρώτη ταινία. Μια νεαρή αγρότισσα. Με μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Ένα πανέμορφο κορίτσι μέσα στα στάχυα θυμάμαι. Η πρώτη μέρα. Μαζεύτηκε όλο το χωριό. Ήταν μια γιορτή. Συνέβησαν διάφορα ευτράπελα. Μια γυναίκα βλέποντας στο πανί τους Ηθοποιούς είπε στο Ζαφειρογιωργη: Και που θα κοιμήσεις τόσο κόσμο απόψε Γιώργη;

Στο Διάλειμμα έπαιζε το πικάπ λαϊκά τραγούδια του Πάνου Γαβαλά του Καζαντζίδη της Γιώτας Λύδια κ α  Το σινεμά γέμιζε κόσμο Κάθε βράδυ και εμείς τα παιδιά καθόμαστε μπροστά κάτω στο πάτωμα . Μας Άρεσαν πολύ οι ταινίες από την Ινδία με την πανέμορφη Ναργκίς. Ο Νίκος Ξανθόπουλος αργότερα, ένας λαϊκός ήρωας αγαπήθηκε πολύ. Γιατί ταυτίστηκε με τους φτωχούς ανθρώπους. Η Μάρθα Βούρτση Έκανε  τον κόσμο να ευχαριστιέται τα δάκρυα !

Ο Κινηματογράφος ήταν η επίσημη έξοδος των αρραβωνιασμένων και των κοριτσιών με συνοδεία πάντα τον πατέρα η τους αδελφούς. Άρεσαν πολύ και οι ταινίες οι με τον Αυλωνίτη τη  Βασιλειάδου τον Φωτοπουλο τον Σταυρίδη κ α

Κάποια έργα Λογοκρίνονταν βέβαια. Από τον Θεολόγο καθηγητή του γυμνασίου όταν επρόκειτο να πάμε σαν Σχολείο. Καθόταν πάνω στη μηχανή και έβαζε την παλάμη μπροστά σε φιλιά και κάποια γυμνά…

Η φαντασία μας μεγάλωσε αγαπήσαμε τους ήρωες των ταινιών.Οι κοπέλες κολλούσαν  φωτογραφίες των ηθοποιών,  Μπαρκουλη,  Κακαβά,  Γεωργίτση  πάνω στα  αργαστήρια τους που ψαλίδιζαν από το περιοδικό “Ρομάντζο”. Άλλαξε το χωριό,  η πλούσια φαντασία του κόσμου βρήκε διέξοδο Και ταύτιση.

Από Παντού μας “πυροβολεί” ένας παράδεισος! Η ομορφιά μας χρεώνει την ανακάλυψη της και καμιά φορά κρύβεται  μέσα στο άσχημο, μου έλεγε ένας φίλος μου γέρος αλλά  θέλει μάθια να την δεις…

Η φωτογραφία είναι ένα φιλοδώρημα του χρόνου στην Μνήμη.  Ώστε εκείνη όποτε το έχει ανάγκη με ευκολία να ανακαλεί την ευχαρίστηση .Όπως εγώ τώρα που άπειρες σκηνές έρχονται μπροστά μου χωρίς απώλειες. Ένας πολιτισμός γεννήθηκε από το σινέ Ρεξ όλες οι γενιές στα 30 χρόνια λειτουργίας του έχουν να διηγηθούν.

“ΣΙΝΕ ΡΕΞ”

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Κύριε Γιωργο σ’ ευχαριστούμε.

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->