«Σ/φοι και σφες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Σήμερα ήρθαμε εδώ για να τιμήσουμε τους νεκρούς της πιο μεγάλης μάχης του ΔΣΕ που δόθηκε στην κεντροανατολική Κρήτη, στην οποία 48 αντάρτες προσπάθησαν να διασώσουν την τιμή του λαού μας και της πατρίδας από τους βάρβαρους, τους υποταγμένους στα συμφέροντα των Άγγλων και Αμερικανών που τους διαδέχτηκαν στην κυριαρχία της χώρας μας.

Χαιρετίζουμε τους νέους και τις νέες που έχουν χρέος να συνεχίσουν τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας. Η σημερινή εκδήλωση απευθύνεται πριν απ’ όλα στη νεολαία που έχει πολλούς λόγους και συμφέρον να συμπορευτεί με το ΚΚΕ. Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ στους σύγχρονους κοινωνικούς αγώνες.

 

Λίγα λόγια για την εποχή που οδήγησε στην δημιουργία του ΔΣΕ

Αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και αφού είχαν προηγηθεί τα “Δεκεμβριανά” οι Εγγλέζοι, το αγγλόδουλο καθεστώς και οι μοναρχοφασιστικές οργανώσεις – συγκροτημένες από πρώην συνεργάτες των Γερμανών, ακροδεξιά, αντικομμουνιστικά και φασιστικά στοιχεία εξαπέλυσαν κύμα διώξεων κατά των ΕΑΜιτών, των μαχητών του ΕΛΑΣ, κομμουνιστών και δημοκρατικών πολιτών. Η μαζική και ωμή αυτή τρομοκρατία υποχρέωσε τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης να πάρουν μέτρα, για την προστασία της ίδιας τους της ζωής. Ορισμένοι απ’ αυτούς – ιδιαίτερα αυτοί που αντιλήφθηκαν εγκαίρως ότι δεν είχαν άλλη επιλογή αυτοπροστασίας – βγήκαν στα βουνά. Άλλοι άοπλοι, άλλοι οπλισμένοι, με όπλα που δεν παρέδωσαν ύστερα από τη Συμφωνία της Βάρκιζας, συγκρότησαν ομάδες με κύριο στόχο την αυτοπροστασία τους, την προστασία των οικογενειών τους και των περιουσιών τους, αλλά και την προστασία του λαού – στο μέτρο βεβαίως του δυνατού – από τη μανία και το δολοφονικό μίσος των μοναρχοφασιστικών συμμοριών.

Τα σχέδια τους και τους σκοπούς δέχτηκαν και ενίσχυσαν οι μεταπελευθερωτικές κυβερνήσεις. Έριξαν ξανά τη χώρα σε μια νέα δίνη φωτιάς και αίματος και εμφυλίου πολέμου. Οι προδότες έγιναν πατριώτες και οι πατριώτες προδότες και τέθηκαν σε εξοντωτικό διωγμό.

 

Η Εθνική Αντίσταση βρέθηκε καρφωμένη στο σταυρό του μαρτυρίου. Την έκαψαν με τη φωτιά και το σίδερο, την φυλάκισαν, την εξόρισαν, την έστησαν προ έξι βημάτων στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Τη συκοφάντησαν, τη προπηλάκισαν και τη βασάνισαν με τα φρικτότερα βασανιστήρια.

 

Τα χιλιοβασανισμένα κορμιά των αγωνιστών, τα τρυπημένα από τα γερμανικά βόλια, αντιμετωπίζουν το μαχαίρι των δοσιλογικών συμμοριών των διαφόρων κατά τόπους  Μπαντουβάδων και Κατσιάδων. Εκατοντάδες μαρτύρησαν στο κολαστήριο των στάβλων του Μπαντουβά. Από τους τοίχους έσβησαν τα συνθήματά τους, έκαψαν όλα τα γραφτά τους. Άφησαν άταφους, αμνημόνευτους τους νεκρούς τους στα βουνά και τα φαράγγια, στις πολιτείες και τα χωριά.

 

Οι διώξεις, οι βασανισμοί, οι δολοφονίες, οι φυλακίσεις και οι εξορίες, των στελεχών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, αλλά και κάθε δημοκρατικού πολίτη που δεν συνεργαζόταν στις βάρβαρες επιλογές και πράξεις των παρακρατικών ομάδων του Μπαντουβά ήταν καθημερινό φαινόμενο.

 

Εκτός από τους παρακρατικούς, τους δωσίλογους, τους συνεργάτες των γερμανών και τους κάθε είδους εγκληματίες που συσπειρώθηκαν στις ομάδες των Μπαντουβάδων, των Κατσιάδων, των Κυριαζήδων, των Γυπαραίων και άλλων ομοίων τους και ολόκληρος ο  κρατικός μηχανισμός από τους νέους κατακτητές της χώρας μας, τους Άγγλους.

 

Έτσι, η αστική τάξη αποδείχθηκε καλύτερα προετοιμασμένη. Υπερασπιζόταν με απόλυτη ταξική αδιαλλαξία τα συμφέροντα της. Αφού δεν μπόρεσε να βάλει στο χέρι το ΚΚΕ και να το ξεγελάσει με ορισμένα ψίχουλα πέρασε στην επίθεση. Με τις δικές της δυνάμεις ήταν αδύνατο να συντρίψει το λαϊκό κίνημα. Αναζήτησε τη βοήθεια αρχικά των Εγγλέζων και στη συνέχεια των Αμερικανών. Κήρυξαν στην κυριολεξία πόλεμο εξόντωσης του λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ. Το δίλημμα ήταν ολοκάθαρο. Ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. Έτσι δημιουργήθηκε ο ΔΣΕ. Η ουσία και ο σκοπός του αγώνα του ήταν να δώσει και πάλι στο λαό όσα δικαιούταν και του στέρησαν οι αστοί μαζί με τους Εγγλέζους. Ήταν αγώνας για το ψωμί, τη λευτεριά και την τιμή του λαού.

 

Η συγκρότηση του ΔΣΕ ήταν αναπόφευκτη. Στρατός λαϊκός και επαναστατικός, πάλεψε ηρωικά και με απαράμιλλη αυτοθυσία ενάντια στην αγγλοαμερικανική ιμπεριαλιστική επέμβαση και την ντόπια αντίδραση. Ο τρίχρονος αγώνας του, ανεξάρτητα από την τελική έκβασή του, ήταν αγώνας δίκαιος, απελευθερωτικός και αντιιμπεριαλιστικός. Ήταν συνέχεια της ένδοξης ΕΑΜικής Αντίστασης και των σκληρών μαχών του Δεκέμβρη.

 

Οι μαχητές, οι μαχήτριες και τα στελέχη του ΔΣΕ αγωνίστηκαν με αξιοθαύμαστο ηρωισμό και ακλόνητη πίστη στα ύψιστα ιδανικά τους και έγραψαν, με το αίμα και πολλοί με τη θυσία τους, νέες σελίδες δόξας στην πλούσια αγωνιστική ιστορία του λαού μας. Μπροστάρηδες και στάθηκαν και πάλι οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες που πρόσθεσαν νέους άθλους και ανέδειξαν νέους ήρωες και μάρτυρες.

 

Εκείνη την περίοδο οι οργανώσεις του κόμματος παλεύουν μέσα στο συνασπισμό των κομμάτων του ΕΑΜ για τη νομιμότητα και την απομάκρυνση του εμφυλίου πολέμου που αγωνίζονται όλες οι άλλες αντάρτικες ομάδες με τη βοήθεια του αγγλοκρατούμενου κράτους με κάθε μέσον για να μεταφέρουν και στην Κρήτη. Παράλληλα βοηθούν τους καταδιωκόμενους που βρίσκονται στα βουνά τόσο στον εφοδιασμό τους με τρόφιμα, όσο και στην περιφρούρησή τους από τις διωκτικές αρχές.

 

Σε αντίδραση των τρομοκρατικών ενεργειών, συγκροτήθηκαν οι πρώτες ομάδες των καταδιωκόμενων αγωνιστών, που σχετικά σύντομα μετασχηματίστηκαν στο Δημοκρατικό Στρατό της Κρήτης.

 

Φίλες και φίλοι, Συντρόφισσες και σύντροφοι

 

Συμβαίνει σήμερα να περπατάμε πάνω στις ίδιες μέρες που άρχισε και τελείωσε την πιο σκληρή, άγρια και μεγάλη μάχη που έδωσε ο Δημοκρατικός Στρατός Ανατολικής Κρήτης σε τούτα εδώ τα χώματα που βρισκόμαστε σήμερα.

Πριν από 67 ακριβώς χρόνια σαν σήμερα, Κυριακή μέρα και τότε κι αυτήν ακριβώς την ώρα η ομάδα των αγωνιστών του Δ.Σ. ανατολικής Κρήτης βρισκόταν συγκεντρωμένη στο λημέρι, τα ΤΣΟΥΝΙΑ, έξω απ’το μιτάτο του Σμπωκοχαλαράμη, καθισμένοι γύρω από τον αρχηγό Γιάννη Ποδιά και το επιτελείο του.

Την ίδια ώρα μια μικρή ομάδα από ΕΛΑΣιτες καί ΕΠΟΝίτες που ’χαν ξεκινήσει το προηγούμενο βράδυ από τις Μέλαμπες με οδηγό τον Ελπιδοφόρο Μανωλεσάκη κατηφόριζε τις δυτικές πλαγιές της Νίδας για νά προλάβει να ενταχτεί στη δύναμη του Δημοκρατικού στρατού που τους περίμενε. Ανάμεσα τους ο γιατρός Χριστοφοράκης, οι ΕΛΑΣίτες Μιχ. Μελιδονιώτης καί Γιώργης Νδαράκης, οι ΕΠΟΝίτες Ηλίας Τυροκομάκης, Μιχάλης Καράλης του Μπέη, Αντώνης Καράλης, Αντώνης Φασατάκης, Πέτρος Τρουλλινός, Ηλίας Πρινιωτάκης.

Κυνηγημένοι νύχτα και μέρα οι μαχητές του Δ.Σ. από τους χωροφύλακες του Νάθενα, του Χαλκιαδάκη, του Τσαγκαράκη και του πλήθους των παρακρατικών ομάδων του Μπαντουβά, του Πετρακογιώργη, του Τζιφάκη, του Παπαδογιάννη καί όλων αυτών που είχαν δηλώσει υποταγή στους αγγλοαμερικάνους, σχεδίαζαν την διαφυγή της ομάδας προς τα Χανιά όπου το κίνημα ήταν ισχυρότερο και πολυπληθέστερο και κυρίως ευνοούσε ο τόπος και ο λαός για τη συντήρηση και παραπέρα ανάπτυξή του.

Πριν από πέντε περίπου μήνες (στα μέσα του Φλεβάρη ή κατ’ άλλους στα μέσα του Απρίλη) είχε επιστρέψει στην Κρήτη από την Αθήνα όπου βρισκόταν για ανάρρωση από τον βαρύ τραυματισμό του (από τον Μπουτζαλή στις 13 Οκτώβρη 1944) για να συνεχίσει τους αγώνες του υπέρ του λαού ο αγαπημένος αρχηγός του, ο καπετάνιος Γιάννης Ποδιάς και καταζητούμενος καθώς ήταν (το ΚΚΕ είχε ήδη κηρυχθεί σε παρανομία) από τις αγγλοελληνικές αρχές κατάφυγε στο Λασηθιώτικα βουνά όπου κι άλλοι διωκόμενοι είχαν ανέβει για να σώσουν τη ζωή τους, όπως ο Νίκος Σαμαρείτης, ο Γιάννης Ρούκουνας, ο Δημήτρης Παπάς, ο Βασίλης Πλαγιωτάκης, ο Σελάκανος, ο Βασίλης Τσακίρης, ο Καπαρός, ο Θαλασσινός, ο Σπύρος Σανιανός, ο Παναγιώτης Σεβνταλής, ο Μανόλης Λεμπιδάκης, ο Σωκράτης Βασιλειάδης, ο Αντώνης Δουραχαλής, ο Μανόλης Ζαρειανάκης καί ο Γιάννης Μανδαλάκης.

Εκεί δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα του Δημοκρατικού Στρατού της Ανατολικής Κρήτης που αποτελούνταν αρχικά από 16 αγωνιστές, η ομάδα Ποδιά όπως ονομάστηκε. Τον ίδιο καιρό για να αποφύγουν τη σύλληψη και το θάνατο από τους παρακρατικούς είχαν καταφύγει και στον απάτητο Ψηλορείτη αρκετά παλικάρια από τις γύρω περιοχές των Ανωγείων και των χωριών του Μυλοποτάμου όπως ο Μπάμπης και Αποστόλης Καλομοίρης, οι Γιώργης και Κώστας Σμπώκος, ο Κώστας Πατραμάνης και άλλοι αγωνιστές.

Πριν από δυο περίπου μήνες είχαν ξεκινήσει από τα ανατολικά οι αγωνιστές του Δ.Σ υπό τον Γιάννη Ποδιά ενισχυμένοι από τους 55 φυγάδες (41 ονόματα των οποίων έχουμε εντοπίσει) του στρατοπέδου των σκαπανέων του Αγίου Νικολάου, ένα ασταμάτητο αγώνα εναντίον των παρακρατικών του Μπαντουβά, του Πλεύρη, του Καρά και των άλλων «παρακρατικών εθνικοφρόνων» με σημαντικές μάχες νίκες και επιτυχίες.

Μια πολλή γρήγορη αναφορά στον αγώνα των μαχητών αυτών θεωρούμε πως είναι η ελάχιστη τιμή στους ήρωες αυτούς του Δημοκρατικού Στρατού της Ανατολικής Κρήτης.

Η πρώτη σύγκρουση έγινε στις 19 Απριλίου 1947 (την επόμενη της απόδρασης των σκαπανέων), ενώ η δεύτερη έγινε στου «Ξινογιώργη την κορφή» όπου στο μεταξύ είχε στήσει το λημέρι του ο Δ.Σ. στις 27 του Απρίλη με σημαντικές απώλειες για τις παρακρατικές δυνάμεις της αντίδρασης.

Ακολούθησε η εξόρμηση των αγωνιστών στα χωριά της περιοχής μέ πρώτη την Καλαμαύκα κι έπειτα τα χωριά Μάλλες, Χριστός, Ανατολή, Μεσελέροι, Κρούστας, κ.λπ. μέ κύριο στόχο την διαφώτιση του λαού και την αναγκαιότητα της επιβολής της ειρήνης και του περιορισμού της ασύδοτης και ασύστολης δράσης των παρακρατικών.

Η δύναμη του Δ.Σ., που τώρα αποτελούνταν από 68 -70 μαχητές, προχώρησε για πολιτικούς αλλά και ουσιαστικούς λόγους την 9η του Μάη στην κατάληψη της Ιεράπετρας, πραγματοποιώντας εν μέσω θριαμβευτικής υποδοχής την πιο μεγάλη επιτυχία του Δ.Σ. στην Ανατολική Κρήτη, απαλλάσσοντας ταυτόχρονα την πόλη από τα καθάρματα του Αχμετ Ζώγου, Μπαλίστες καί Αλβανούς εγκληματίες πολέμου που είχαν εγκαταστήσει εκεί οι Εγγλέζοι για να τρομοκρατούν το λαό. Ενέργεια που θεωρήθηκε άκρως προκλητική και συγκέντρωσε πάνω στην ομάδα όλα τα πολεμικά μέσα που μπορούσε να συγκεντρώσει ο Νάθενας, οι Μπαντουβαίοι καί  οι Εγγλέζοι στην Κρήτη.

Η ανάγκες της οργάνωσης του Δ,Σ. οδήγησαν τότε στην απόφαση να φύγει ένα μέρος της ομάδας προς τον Ψηλορείτη όπου βρίσκονταν αρκετοί φυγάδες και καταδιωκόμενοι κομμουνιστές και ζητούσαν επιτακτικά βοήθεια και οργάνωση. Πάρθηκε η απόφαση να φύγει η μισή περίπου δύναμη με τον Γιάννη Ποδιά για τον Ψηλορείτη και να παραμείνουν στα Λασηθιώτικα οι υπόλοιποι ώστε να συγκροτηθούν δυο ομάδες που θα δρούσαν στους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου. Η μία με αρχηγό το Γιάννη Ρούκουνα που θα δρούσε στο Μεραμπέλο και ανατολικότερα και η δεύτερη με αρχηγό το Βασίλη Πλαγιωτάκη που θά ενισχυόταν από αγωνιστές από τα χωριά του λεκανοπεδίου της Εμπάρου όπου υπήρχαν γερές κομματικές οργανώσεις.

Το σχέδιο μπήκε σ’ εφαρμογή στις 18 του Μάη μετά τη σύγκρουση «στου Καλαϊτζή τις Μάντρες» τα μεσάνυχτα οι μισοί αγωνιστές του Δ.Σ. ξεκίνησαν από το λημέρι προς τον Ψηλορείτη με αρχηγό τον Γιάννη Ποδιά και υπαρχηγό το Δημήτρη Παπά. Οι άλλοι μισοί χωρίστηκαν κι αυτοί σε δυο ομάδες και μετά από μερικές μέρες ο μεν Ρουκουνάκης αναχώρησε για την περιοχή του Καθαρού – Σελάκανου, ενώ ο Πλαγιωτάκης προς την Έμπαρο. Και οι δυο αυτές ομάδες όμως δεν κατόρθωσαν να πετύχουν τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, δηλαδή να ενισχυθούν στρατολογώντας αγωνιστές και εξοντώθηκαν η μεν του Ρουκουνάκη μετά από μερικές μάχες (22 Μάη στο Σελάκανο, 27 Μάη στη θέση Λάζαρος, στις 2 Ιούνη στη Λάπαθο και Καρύδι, στις 15 Ιούνη στη θέση «Μαύρα Χαράκια, στις 11 Ιούλη στη θέση Καθαρό) και διαλύθηκε, και ο Ρουκουνάκης πιάστηκε από τους Μπαντουβαίους, οδηγήθηκε στους στάβλους και αφού βασανίστηκε απάνθρωπα δολοφονήθηκε φρικτά και πετάχτηκε στο διπλανό ρέμα όπου το πτώμα του ανακαλύφτηκε μετά από 6 μήνες μαζί με τα πτώματα της Μαρίας Λιουδάκη καί της Μαρίας Δρανδάκη τις οποίες δολοφόνησαν οι Μπαντουβάδες μέ τον ίδιο φρικτό τρόπο. Η ομάδα του Πλαγιωτάκη μετά από μερικές μάχες (8 Ιούνη στον Ομαλό Σύμης, 16 Ιούνη στη θέση Πευκιάς, 18 στη θέση «Καλά Σπαθιά» Βιάννου, καί τέλος στις 27 Ιούνη στη θέση Μαγεύτρα) έπεσε σε ενέδρα των Μπαντουβαίων και το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας μαζί με τον αρχηγό της σκοτώθηκαν στη μάχη στο «σπήλιο της Μακράς Πεζούλας» στην τοποθεσία «Έργανος» πάνω από το χωριό Κατωφύγι.

Η ομάδα του Ποδιά συνέχισε την πορεία της προς τον Ψηλορείτη και μετά από σκληρές μάχες που έδωσε στο χωριό Κασάνοι Πεδιάδος (23 προς 24 του Μάη,), στις 11 Ιουνίου στο Μάραθο και στις 18 του Ιούνη στο Λαράνι Μονοφατσίου στη θέση «Μαύρος Κόλυμπος», κατόρθωσε ξεφεύγοντας από τα μπλόκα και τις ενέδρες των παρακρατικών νά φτάσει στα Τσουνιά του Ψηλορείτη, όπου ήταν το λημέρι των φυγάδων. Εκεί αναδιοργανώθηκε και ξεκουράστηκε για μερικές μέρες.

Στο μεταξύ σε σύσκεψη που έγινε στη Νομαρχία Ηρακλείου με τη συμμετοχή όλων των παραγόντων του εθνικισμού (κρατικών καί παρακρατικών–Νάθαινα, Συγανάκη, Αραμπατζή, Φρεσκάκη, Χαλκιαδάκη, Δραμυτινό Πλεύρη, Πετρακογιώργη, Τσαγκαράκη, Χριστομιχάλη Ξυλούρη, Δραμουντάνη, όλων των Μπαντουβάδων, καί όλων των εγγλεζοφρόνων αντικομμουνιστών αποφασίστηκε η καθολική κινητοποίηση και εκπονήθηκε το σχέδιο για την εξόντωση της ομάδας Ποδιά στον Ψηλορείτη.

Σύμφωνα με το σχέδιο, ολόκληρο το ορεινό συγκρότημα του Ψηλορείτη κυκλώθηκε από 4 ομάδες ενόπλων χωροφυλάκων και παρακρατικών σε αγαστή συνεργασία με αρχηγούς τον Φρεσκάκη καί Μιχάλη Ξυλούρη από το βορρά, τον Μπαντουβογιάννη από τα ανατολικά, τον Πετρακογιώργη από τα νοτιοανατολικά κι απ’ τα νοτιοδυτικά τους Χαλκιαδάκη καί Μαλαγαρδή, μέ παρακρατικούς του Μπαντουβα καί χωροφύλακες. Ταυτόχρονα ανεβαίνουν και οι ρεθυμνιώτες παρακρατικοί Κατσιάς καί Μηναδοβαγγέλης από τα δυτικά, δημιουργώντας έτσι με περισσότερους από 2.500 οπλισμένους, έναν ασφυκτικό κλοιό για τους 60 – 65 περίπου άνδρες του Δ.Σ.

Σαν σήμερα, λοιπόν πριν από 67 ακριβώς χρόνια, λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα έφτασαν και οι 9 μαχητές από τις Μέλαμπες που είχε πάει να καλέσει ο Ελπιδοφόρος Μανωλεσάκης. Ο καπετάν Γιάννης έχει πληροφορηθεί την κύκλωση, τον αριθμό των αντιπάλων, τις θέσεις που βρίσκονται και τις κατευθύνσεις που έχουν χαράξει και συσκέπτεται μέ τους ομαδάρχες του για τον τρόπο με τον οποίο θα διασπάσουν τον κλοιό και θα περάσουν στα Χανιά.

Δημήτρης Παπάς, Μπάμπης Καλομοίρης, Κωστας Πατραμάνης, Ελπιδοφόρος Μανωλεσάκης, Μιχάλης Χριστοφοράκης, Θεόφιλος Τρουλλινός, Κώστας Σμπώκος, Μιχάλης Φραγκιαδάκης, Γιώργης Ανδρουλιδάκης αποφασίζουν για την πορεία, ορίζουν τις στάσεις, καθορίζουν τις πηγές του νερού, ανασυγκροτούν τις ομάδες, σχεδιάζουν τις πορείες τους, τις εφοδιάζουν με τον κατάλληλο οπλισμό, και ορίζουν τις θέσεις του κάθε αγωνιστή στην ομάδα. Δίνεται λίγος χρόνος για ξεκούραση και ύπνο και κατά τις 12 τα μεσάνυχτα ξεκινούν.

Παίρνουν τη ρεματιά που τους οδηγεί από τα δυτικά του Σκοίνακα καί κατεβαίνουν στο «Μαύρο Μασχάλι». Εδώ είναι η πρώτη στάση όπου ξεκουράζονται για λίγο και ξεκινούν προς τα νοτιοδυτικά για την κορφή πάνω από τα «Μελιδομάσκαλα». Τα ξημερώματα στο μισοσκόταδο αντιλαμβάνονται τις δυνάμεις του Πετρακογιώργη νά ανεβαίνουν το βουνό. Οι μαχητές του Δ.Σ. πιάνουν θέσεις και περιμένουν μέχρι να δώσει ο καπετάνιος το σύνθημα της μάχης. Σε λίγο τα όπλα των μαχητών σε ομοβροντία ξαφνιάζουν και πανικοβάλουν τους «κυνηγούς» τους. Οι χωροφύλακες, όσοι δεν σκοτώθηκαν, παραδόθηκαν, ενώ οι παρακρατικοί όσοι γλύτωσαν έδειξαν την ανδρεία τους, τρέχοντας προς τη σωτηρία.

Με το τέλος αυτής της πρώτης μάχης οι αγωνιστές του Δ.Σ. μέτρησαν τρεις νεκρούς: το υπαρχηγό Δημήτρη Παπά, τον οπλίτη Καραφωτιά (από τους σκαπανείς) και άλλον ένα του οποίου το όνομα δεν διασώθηκε. Από τους αντιπάλους ο επίσημος απολογισμός ήταν 3 χωροφύλακες νεκροί και 1 πολίτης, ενώ τραυματίες δηλώθηκαν 4 χωροφύλακες καί 2 πολίτες.

Μετά τη μάχη οι αγωνιστές συνεχίζουν την πορεία τους με πολλές προφυλάξεις προς τον Πόρο της Μηλιάς, απ’ όπου θα περνούσαν τη νύχτα απέναντι στη θέση Κουτσουνάρες για να περάσουν την επόμενη μέρα κρυμμένοι στο δάσος των πρίνων. Ο καυτός ήλιος και η ανυδρία άρχισαν να βασανίζουν τους αγωνιστές. Σε πηγή δεν μπορούσαν να πλησιάσουν γιατί τις είχαν καταλάβει και είχαν στήσει ενέδρες οι διώκτες τους.

Στο μεταξύ το βράδυ της πρώτης αυτής μέρας (30 Ιουνίου) καταφτάνουν κι άλλες ενισχύσεις με τον Μανόλη Μπαντουβά. Οι αρχηγοί όμως Μπαντουβάς –Πετρακογιώργης μένουν μακριά από το μέτωπο της σύγκρουσης και διανυκτερεύουν στο χωριό Καμάρες. Την επόμενη το πρωί πλησιάζουν στο μέτωπο των συγκρούσεων, στέλνοντας τους άνδρες τους ενώ οι ίδιοι παραμένουν σε απόσταση ασφαλείας.

Οι αγωνιστές του Δ.Σ. αφού προχώρησαν ακόμα δυτικότερα κάθισαν και περίμεναν να νυχτώσει και να ξεκουραστούν. Μόλις πύκνωσε το σκοτάδι της νύχτας και αφού εξουδετέρωσαν μια μικρή φρουρά που είχε τοποθετηθεί εκεί περνούν τον πόρο της Μηλιάς, φτάνουν τα ξημερώματα (31 του Ιούνη) στο δάσος πάνω από τις Κουτσουνάρες όπου και καταστρώνουν νέο σχέδιο δράσης για να ξεφύγουν από το θανάσιμο κλοιό των διωκτών τους που ολοένα στενεύει και πυκνώνει. Σύμφωνα με το νέο σχέδιο κι αφού μελέτησαν κάθε δυνατή λύση σωτηρίας χωρίζονται σε τρεις ομάδες των 15 -20 ανδρών η κάθε μια, με αρχηγούς τον Μπάμπη Καλομοίρη, τον Κώστα Πατραμάνη καί τον Θεόφιλο Τρουλλινό.

Οι ομάδες αυτές θα ξεκινούσαν τη νύχτα με κατεύθυνση προς τις Μέλαμπες όπου θα μπορούσε να τις συντηρήσει για μερικές μέρες η γερή κομματική οργάνωση του χωριού, μέχρι να μπορέσουν να φύγουν προς τα Χανιά και να ενωθούν με τις εκεί δυνάμεις του Δ.Σ. που δρούσαν στα Λευκά Όρη και να συνεχίζουν τον αγώνα.

Πράγματι με το πρώτο σκοτάδι οι ομάδες κινήθηκαν. Κανείς όμως δεν μπορεί να εξηγήσει ποιο λάθος έγινε και οι ομάδες αντί να βαδίσουν προς νοτιοδυτική κατεύθυνση ακολούθησαν βορειοδυτική πορεία, αν και είχαν τον εμπειρότατο οδηγό–σύνδεσμο μαζί τους, τον Αντώνη Φασατάκη. Έτσι λίγο πριν το χάραμα έφτασαν στη θέση «Μαύρα Χαράκια», άριστη για θέση μάχης, έξω όμως από την κατεύθυνση της πορείας που είχαν αποφασίσει. Εκεί ξεκουράστηκαν και κοιμήθηκαν για λίγο, αν και το βάσανο της δίψας ολοένα και πιο μαρτυρικό τους το όξυνε και ο δυνατός ήλιος και η ζέστη του Ιούλη που έμπαινε.

Οι «εθνικόφρονες» πλησίαζαν στις θέσεις του Δ.Σ. τους άνδρες του οποίου είχε προλάβει να αναπτύξει και τοποθετήσει κατάλληλα ο καπετάν Γιάννης Ποδιάς, ώστε να υποδεχτούν αποτελεσματικά τους αντιπάλους τους.

Πράγματι η μάχη που ξέσπασε κράτησε ολόκληρη τη μέρα. Οι παρακρατικοί αιφνιδιάστηκαν και παρά τις απώλειές τους και το ότι καθηλώθηκαν αρχικά, στη συνέχεια ανασυντάχτηκαν καί ξεκίνησαν μια σειρά λυσσασμένες αντεπιθέσεις, όλες αποτυχημένες στον ανατολικό τομέα του Δ.Σ. που όμως ο Ποδιάς προβλέποντας το σχεδιασμό των επιθέσεων, τον είχε ενισχύσει με το βαρύ οπλοπολυβόλο της ομάδας.

Η επίθεση των ΜΑΥδων αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά. Με άφταστο ηρωισμό οι αγωνιστές της λευτεριάς άντεξαν και αντιστρέψανε τις επιθέσεις τους.  Με υπομονή άντεξαν στο μαρτύριο της διήμερης δίψας, μέχρι το βράδυ, πολεμώντας και καιόμενοι από τον αδυσώπητο ήλιο. Με το πέσιμο της νύχτας και τη διακοπή της μάχης οι ομάδες σε εφαρμογή νέου σχεδίου άρχισαν να κατηφορίζουν ακολουθώντας τώρα σωστή προς τα νοτιοδυτικά πορεία, πορευόμενοι σε φάλαγγα και σε απόσταση δύο περίπου μέτρων ο ένας από τον άλλο.

Σύμφωνα μέ το νέο σχέδιο η πρώτη ομάδα των υπαρχηγών Γιώργη Ανδρουλάκη, Ελπιδοφόρου Μανωλεσάκη καί Μπάμπη Καλομοίρη θα προχωρούσε μπροστά στη μέση θα ακολουθούσε η ομάδα του Θεόφιλου Τρουλινού. Με τους τραυματίες και τους εξαντλημένους και στην οπισθοφυλακή θα ακολουθούσε η ομάδα του Κώστα Πατραμάνη. Σε περίπτωση ενέδρας η ομάδα Πατραμάνη θά προχωρούσε μπροστά και θα πλαγιοκοπούσε τους ΜΑΥδες που θα είχαν στήσει την ενέδρα και θα είχε αποκαλυφθεί η θέση της έτσι που θα απεγκλωβιζόταν η ομάδα της εμπροσθοφυλακής και όλοι μαζί θα προχωρούσαν προς την κατεύθυνση των Μελάμπων.

Οι άνδρες προχωρούσαν μπροστά και πράγματι έπεσαν στην πρώτη ενέδρα των ΜΑΥδων. Το σχέδιο λειτούργησε θαυμάσια μέχρι τη στιγμή εκείνη. Κανείς όμως δεν γνωρίζει το γιατί ο Κώστας Πατραμάνης στο διάστημα της πορείας ξέκοψε από την ομάδα και με τους άνδρες του ακολούθησε νοτιοδυτική κατεύθυνση προς το χωριό Ορνές καί την περιοχή Άη Στράτηγου.

Παρόλα αυτά η εμπροσθοφυλακή κατόρθωσε να απεμπλακεί από την ενέδρα και αθόρυβα να αποσυρθεί και να ενωθεί με τη μεσαία ομάδα Τρουλλινού – Ποδιά με το σύνθημα «Ατσαλένιο –Ηράκλειο». Η προσωρινή σωτηρία της ομάδας ήταν γεγονός. Η προσεκτική υποχώρηση όμως ούτε από νέα ενέδρα τους γλύτωσε, ούτε βέβαια κι από τη μαρτυρική δίψα. Πάνω στην απόγνωση των ανδρών και βλέποντας το μαρτύριο των συντρόφων του ο ριψοκίνδυνος και γενναίος ομαδάρχης Μπάμπης Καλομοίρης αποφάσισε να κατέβει στην «πηγή της Λοχριάς» – εδώ που βρισκόμαστε τώρα – και να γεμίσει μερικά από τα παγούρια των ανδρών.

Στην πηγή γύρω είχαν όμως κατασκηνώσει παρακρατικοί του Μπαντουβά καί του Κατσιά, με κάμποσους χωροφύλακες. Στο σκοτάδι της νύχτας και καθώς ο θαρραλέος Μπάμπης Καλομοίρης προχωρούσε προς την πηγή, σκόνταψε πάνω σε πυραμίδα όπλων και αναγνωρίστηκε από παλιούς συμπολεμιστές του που τώρα τον κυνηγούσαν απάνθρωπα. Σε λίγα δευτερόλεπτα ο Μπάμπης γαζώθηκε από τις σφαίρες των παρακρατικών, κατορθώνοντας όμως να πάρει μαζί του στο θάνατο τον δολοφόνο του.

Η υπόλοιπη ομάδα αποσύρθηκε διψασμένη και κατάκοπη. Ήταν αδύνατο να διαφύγει μετά από αυτήν την εξέλιξη. Ο καπετάν Γιάννης Ποδιάς πήρε την απόφαση και έδωσε εντολή στους συντρόφους του να φροντίσει ο καθένας νά σώσει τον εαυτό του, υποδεικνύοντας ταυτόχρονα τις πλούσιες φυλλωσιές των πρίνων σαν κατάλληλους κρυψώνες. Εξάλλου πολλές φορές κυνηγημένος από τους Γερμανούς είχε βρει τη σωτηρία ανάμεσα στα πυκνόφυλλα δέντρα.

Κάποιοι από τους συντρόφους τον άκουσαν. Άλλοι κρύφτηκαν σε θάμνους καί χαμόδεντρα της περιοχής – εδώ από κάτω – στη θέση «Αγκαβανόλακκος» όπως λέγεται το συγκεκριμένο σημείο της τοποθεσίας Κουρουπητός που βρισκόμαστε. Μερικοί απ’ αυτούς ήταν ο Αντώνης Φασατάκης, ο Μιχάλης Μελιδονιώτης, ο Θεόφιλος Τρουλλινός.

Όταν ξημέρωσε οι διώκτες τους τα έχασαν. Οι «συμμορίτες» όπως τους αποκαλούσε το εγγλεζόδουλο κράτος είχαν εξαφανιστεί. Κάποιοι πυροβολισμοί ακουστήκανε από τα νοτιοδυτικά. Όλοι νόμισαν πως ο Ποδιάς με τους μαχητές του είχαν ξεφύγει τη νύχτα νοτιοδυτικά και ξεκίνησαν να αναχωρούν προς τα εκεί που άκουσαν τους πυροβολισμούς.

Την τελευταία όμως στιγμή κάποιος από τους μαχητές του Δ.Σ., ο Νίκος Ανδριώτης έπεσε από το δέντρο που κρυβόταν. Είχε αποκοιμηθεί; Ήταν τόσο κουρασμένος που δεν μπόρεσε για λίγο ακόμα να κρατηθεί; Δεν κατάλαβε ότι έφευγαν για να αντέξει; Αυτό όμως είχε αποτέλεσμα να αποκαλυφτούν οι θέσεις των κρυμμένων πάνω στους πρίνους.

Οι ήρωες της λευτεριάς έπεσαν νεκροί από τα δέντρα μαζί με τα φύλλα και τα κλαδιά που τους έκρυβαν. Όλοι νεκροί εκτός από αυτούς που είχαν κρυφτεί στα χαμόδεντρα και στους θάμνους… Αυτούς ούτε που τους έψαξαν…

Οι βάνδαλοι ρίχτηκαν με μανία πάνω στα πτώματα των νεκρών ηρώων. Κυρίως πάνω στο πτώμα του αρχηγού. Τον γνώρισαν από το τραυματισμένο του χέρι. Του έκοψαν το κεφάλι, του απέσπασαν το χέρι, του άνοιξαν τα σπλάχνα. Το κεφάλι και το χέρι τα πήραν μαζί τους, τρόπαια της βαρβαρότητας και του βάνδαλου χαρακτήρα τους, τα κάρφωσαν πάνω σε πασσάλους και τα περιέφεραν μετά από δυο μέρες στους δρόμους των χωριών και στις γειτονιές της πόλης του Ηρακλείου.

Δεν κατάλαβαν ποτέ όμως ότι τα καρφίτσωσαν στο πέτο της ιστορίας και της τιμής, της αξιοπρέπειας και του έντιμου αγώνα για λευτεριά. Κι ότι αυτή ήταν η μεγαλύτερη τιμή για τους νεκρούς μας συντρόφους

Έτσι τελείωσε η μάχη της Λοχριάς. Τα ονόματα των νεκρών δεν είναι γνωστά όλων ακόμα. Τα οστά τους κάπου εδώ σκορπισμένα και για χρόνια αφημένα στη φροντίδα της ίδιας της φύσης

Όσοι γλίτωσαν δεν σώθηκαν. Ο  Αποστόλης Καλομοίρης ο μικρότερος αδελφός του Μπάμπη σκοτώθηκε πάνω στην πλάτη του Μανωλεσάκη που τον κουβαλούσε τραυματισμένο, ενώ ο Μανωλεσάκης πιάστηκε καί βασανίστηκε από τους παρακρατικούς του Μπαντουβά καί του Καρά την επόμενη μέρα της θυσίας, ο Τρουλλινός μέ τον Τυροκομάκη,  λίγες μέρες αργότερα δολοφονήθηκαν στη Λοχριά από τους συγγενείς του νεκρού Κρυοβρυσανάκη (Ηλιαντώνη) που έπεσε κι αυτός στη μάχη του Ψηλορείτη μη γνωρίζοντας ότι με το αίμα του τρέφει και υπηρετεί τις σκοπιμότητες των αρχηγών του (ήταναντάρτης του Πετρακογιώργη) καί ποτίζει τα συμφέροντα των Έγγλέζων.

 

Σ/φοι, συναγωνιστές, κνίτες και κνίτισες

 

Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989 – 1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Η αστική τάξη και οι κονδυλοφόροι της επιχειρούν να σβήσουν την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος, τις θυσίες, τα ποτάμια αίματος προσφοράς χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των δυνάμεων του κεφαλαίου, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, για να μη βγει ο κόσμος από το πισωγύρισμα όπου τον έφερε η αντεπανάσταση του 1989 – 1991.

 

Η αστική τάξη δεν είναι δυνατό να υποστηρίζει τον πατριωτισμό που εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων και αποτελεί την υλοποίηση της διεθνιστικής πολιτικής σε κάθε χώρα.

 

Η αστική τάξη υπεράσπισε αταλάντευτα το ταξικό της συμφέρον. Αυτός είναι ένας λόγος, που εξηγεί, γιατί οι δυνάμεις, οι οποίες ηγήθηκαν στα περισσότερα αντιστασιακά κινήματα, ήταν τα ΚΚ και όχι τα αστικά, παρότι το εθνικοαπελευθερωτικό πλαίσιο της πάλης δεν απειλούσε από μόνο του την αστική κυριαρχία.

Στη διάρκεια του πολέμου, η σύγκρουση «φασιστικού Άξονα» και «αντιφασιστικής συμμαχίας» συνυπήρχε με τη σύγκρουση σοσιαλισμού – καπιταλισμού. Το ίδιο ορατή ήταν και η αντίθεση στις άλλες χώρες, ανάμεσα στα αστικά και στα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα. Στην Κρήτη η σύγκρουση ΕΑΜ αργότερα ΔΣΕ με Μπαντουβάδες και Πετρακογιώργη, η σύγκρουση με τα Τάγματα Ασφαλείας και τους ΜΑΥδες, εξέφραζε την παραπάνω αντίθεση. Το ίδιο και οι φανερές ή καλυμμένες μηχανορραφίες Εγγλέζων και εγχώριων αστών κατά του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ πριν από τις Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας (1944), στη διάρκειά τους και μετά από αυτές.

 

Μπορεί στις μέρες μας πολλές από τις χοντροκομμένες συκοφαντίες και ψευτιές σε βάρος των κομμουνιστών να έχουν ξεθωριάσει ή να έχουν ξεσκεπαστεί από την ίδια τη ζωή, αναπαράγονται όμως διαρκώς και με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά, αλλά και από διάφορες κατευθύνσεις προκαλώντας συγχύσεις πάνω σε ένα κεντρικό πολιτικό πρόβλημα.

Γιατί υπάρχει αυτή η κοινωνική διαίρεση; Γιατί υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, αφεντικά και εργάτες; Πώς θα εξαλειφθεί αυτή η διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις, η κοινωνική αδικία που κάνεις τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Οι πολλοί να δουλεύουν, να παράγουν όλο τον πλούτο και να ζουν μέσα στην ανασφάλεια και τις ελλείψεις και κατά καιρούς να πέφτουν σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας, ανέχειας και απόγνωσης όπως σήμερα και οι λίγοι να σφετερίζονται και να είναι κυρίαρχοι του παραγόμενου πλούτου και να διαφεντεύουν τη ζωή των πολλών;

 

Σε γενικές γραμμές αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα που γυρεύει λύσεις και προκαλεί μεγάλες συγκρούσεις και συχνά αιματηρές. Αυτός ήταν και ο λόγος που γεννήθηκε ο ΔΣΕ. Αυτό το πρόβλημα ήταν και τότε στην πρώτη γραμμή είναι και σήμερα πάλι στην πρώτη γραμμή. Μπορεί οι συνθήκες σήμερα να είναι διαφορετικές από τις συνθήκες της δεκαετίας του ’40 όμως από την άποψη της ουσίας το πολιτικό πρόβλημα παραμένει πάντα το ίδιο. Από τη μια μεριά οι εκμεταλλευτές και από την άλλοι οι 2 εκμεταλλευόμενοι. Τυπικά είμαστε όλοι ίσοι αλλά η ανισότητα κυριαρχεί. Τυπικά είμαστε όλοι ελεύθεροι, αλλά οι λίγοι είναι ελεύθεροι να εκμεταλλεύονται τους πολλούς και οι πολλοί να υποχρεώνονται να ζουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι.

Ο αγώνας σήμερα είναι εξίσου σκληρός όπως και πριν, όπως είναι πάντα η ταξική πάλη. Οι συνθήκες σήμερα είναι διαφορετικές, η ιστορική όμως πείρα ίναι πάλι χρήσιμη. Το Κόμμα μας διδαγμένο παλεύει σήμερα από καλύτερες θέσεις και δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω. Έχουμε πέρα για πέρα δίκιο όταν λέμε και καλούμε τον εργατικό λαϊκό κόσμο να το πιστέψει. Όποιο κόμμα, με όποια συμμαχία, όποιος μικρός ή μεγάλος συνασπισμός κομμάτων κι αν αναδειχτεί στην κυβέρνηση, όσες εναλλαγές κυβερνήσεων και αν έχουμε εντός των τειχών, η ζωή των εργαζομένων, του λαού δεν πρόκειται να αλλάξει. Δεν πρόκειται να βελτιωθεί εφόσον όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις θεωρούν πρωταρχικό τους στόχο την στήριξη των μεγαλοεπιχειρηματιών και της κερδοφορίας τους ως προϋπόθεση για έξοδο από την κρίση.

 

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, πλην του ΚΚΕ, διαγωνίζονται μεταξύ τους ποια καλύτερα θα υπηρετήσει την εξουσία των μονοπωλιακών ομίλων. Στις σημερινές συνθήκες, που η καπιταλιστική οικονομική κρίση σαρώνει τα πενιχρά δικαιώματα και κατακτήσεις αγώνων, η θέση των εργαζομένων θα χειροτερεύει. Δεν πρόκειται να ανακοπεί ο κατήφορος.

Όσοι υπόσχονται, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα ανακόψουν την επιδείνωση της θέσης του λαού λένε συνειδητά ψέματα. Χωρίς μέτρα και πολιτικές που θα θίγουν τα συμφέροντα, τα προνόμια της εξουσίας του κεφαλαίου δεν υπάρχει καν η παραμικρή χαραμάδα για να περάσει αχτίδα φωτός για το λαό. Και τέτοια πολιτική δεν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα υπηρετούν έναν  αντιλαϊκό και βάρβαρο δρόμο ανάπτυξης, όσο και αν προσπαθούν να τον εξωραΐσουν Ο λαός δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στις παγίδες της αναμονής και του μικρότερου δήθεν κακού που παγιώνουν τον σημερινό αντιλαϊκό συσχετισμό.

 

Είμαστε απόλυτοι, είμαστε κατηγορηματικοί σε αυτό το πολιτικό συμπέρασμα, γιατί αυτό είναι το δίδαγμα όλων των χρόνων από την υποχώρηση του ΔΣΕ, τη μεταπολίτευση και το σήμερα.

 

Από την άλλη, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, της λογικής που καλλιεργεί η αντίδραση “όλοι ίδιοι είναι”, βρήκε την ευκαιρία να εκκολαφθεί το “αυγό του φιδιού”, να σηκώσει κεφάλι το ναζιστικό τέρας, που ο λαός μας έδωσε πολλά θύματα και πολλούς αγώνες, με πρωτοπόρους κομμουνιστές για να τον τσακίσει. Το παράδειγμα των πατεράδων και των παππούδων μας πρέπει να ακολουθήσουμε και σήμερα.

 

Το ναζιστικό έκτρωμα της Χρυσής Αυγής και όποιο άλλο εμφανίζεται από δω και πέρα πρέπει το λαϊκό κίνημα να το αντιμετωπίσει. Να μην μπορούν να σηκώσουν κεφάλι, πουθενά σε όλη τη χώρα.

 

Να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να εξαφανιστούν από προσώπου γης μέχρι το σύστημα που τους γεννά να ανατραπεί οριστικά, για να εξαφανιστούν μια και καλή στα λαγούμια της ιστορίας, όταν η ανθρωπότητα περάσει οριστικά και αμετάκλητα αυτή τη φορά από την προϊστορία της στην πραγματική ιστορία, με το λαό και τη νεολαία, να απολαμβάνουν την ευημερία, την ευτυχία, την ειρήνη, την αλληλεγγύη.

 

Η πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ σήμερα, ξεκινά με τη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας -συμμαχίας που αγκαλιάζει τη λαϊκή πλειοψηφία, γιατί πλειοψηφία είναι οι εργάτες, οι αγρότες οι αυτοαπασχολούμενοι, οι γυναίκες και τα παιδιά τους- απαντά και στο σήμερα και στο αύριο.

 

Απαντά σήμερα στις αγωνίες, στα βάσανα του αγρότη που ξεκληρίζεται, του εργάτη που δίνει μάχη για το μεροκάματο, του αυτοαπασχολούμενου που παλεύει με τα χρέη και το λουκέτο, απαντά γιατί σήμερα μπορεί να παλέψει για μικρές ανάσες επιβίωσης, αλλά κυρίως μπορεί να ανοίξει δρόμους γιατί η πάλη της έχει κατεύθυνση και προοπτική την αλλαγή τάξης στην εξουσία.

 

Η απάντηση δεν είναι ο καθένας μόνος αλλά όλοι μαζί σε συμμαχία, στη Λαϊκή Συμμαχία που έχει αντικαπιταλιστικό αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα και προσανατολισμό. Εκεί μπορεί να συναντηθεί ο εργάτης μέσα από το σωματείο, το ΠΑΜΕ, με τον αυτοαπασχολούμενο μέσα από την ΠΑΣΕΒΕ, με τον αγρότη μέσα από τον αγροτικό σύλλογο, την ΠΑΣΥ, με τη γυναίκα μέσα από το σύλλογο και την επιτροπή της ΟΓΕ και την νεολαία στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μέσα από το ΜΑΣ.

Εκεί μπορεί να ενοποιηθεί ο αγώνας τους, που είναι κοινός, γιατί κοινός είναι ο εχθρός, το σύστημα, ο καπιταλισμός, τα μονοπώλια.

 

Απευθύνουμε κάλεσμα για συμπόρευση με το ΚΚΕ, για στήριξη της Λαϊκής Συμμαχίας.

Να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεις. Μόνο αυτό δεν έχει δοκιμάσει. Όλα τα άλλα τα έχουμε δοκιμάσει χρόνια τώρα. Η αναγέννηση μιας μεγάλης λαϊκής συμμαχίας που θα αγκαλιάσει την πλειοψηφία, εργάτες, ανέργους, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, κτηνοτρόφους, νέους, γυναίκες είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να παλέψει για να ανατραπούν αντιλαϊκοί νόμοι, να αναχαιτιστεί η αντιλαϊκή επίθεση, τα απανωτά αντιλαϊκά μέτρα και να ανοίξει ο δρόμος για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών μέσα από την εξουσία του λαού

 

Απευθυνόμαστε στους νέους και τις νέες και τους καλούμε να τολμήσουν να σπάσουν τα τείχη, να βγουν στο ανοιχτό πεδίο της ταξικής πάλης. Όλοι εμείς, που είμαστε στη σημερινή συγκέντρωση, θα κάνουμε το καθήκον μας σα μαχητές και συνεχιστές του ΔΣΕ.

 

ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΑΜ -ΕΛΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΟΝ, ΤΟΥ ΔΣΕ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΚΚΕ!

 

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ. ΑΘΑΝΑΤΟΙ !

 

ΕΜΠΝΕΟΜΑΣΤΕ – ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΥΓΙΣΤΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ. ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΙΣ ΛΑΜΠΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

 

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!»

 

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΑΚΕΛΑ 

 

 

 

Μοιραστείτε το:
  • Print
  • PDF
  • Twitter
  • Facebook

-

-->