ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ - ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

Πριν σε γνωρίσω πάσχιζες κοντά σου να με φέρεις
Κι απής και σού’ πα σ’ αγαπώ κάνεις πως δεν με ξέρεις!

Όσο λιγότερο χαρτζιλίκι δίνεις στο παιδί σου,
τόσο πια καλά το διαπαιδαγωγείς

Άνθρωπε; πάψε τον θυμό το μίσος και το πάθος
Γιατί στοιχίζει ακριβά ένα μοιραίο λάθος

Αυτή η γη είν' αρκετή και πλούσια για όλους
Αρκεί στο σκάψιμο να σπας τους ποιο μεγάλους βόλους
Ήντα γηρές στον ουρανό άνθρωπε πλεονέχτη
Αφού η γη στο μπόι σου άστρο μεγάλο πέφτει
Αναζητάς στον ουρανό λάθος ονείρου τόπο
Στην γη τελειώνει το στερνό ταξίδι τ’ ανθρώπου
Σ’ όλους τσ' ανθρώπους κόκκινο αίμα στις φλέβες τρέχει
λευκός και μαύρος στην ζωή την ίδια τύχη έχει
Σκελετωμένα τα παιδιά στην Αφρική πεθαίνου
Γιατί στερούνται το ψωμί και το νερό; που γιένου
Άνθρωποι για ιδανικά στης φυλακές σαπίζουν
και μόνο μες στο φέρετρο όξω στο φως πορίζου
Υπάρχουν δυστυχώς γιατροί με χέρια λερωμένα
γιατί νεκροτομούν κορμιά μισοτελειωμένα
Ανθούν τα δουλεμπόρια στον εικοστό αιώνα
ξεθωριασμένη της ζωής η ιερή εικόνα
Μάθε να ζεις μ' αυτά που ο Θεός σου δίνει κάθε μέρα
στον κόσμο αυτόν που περπατείς και μη κοιτάς πιο πέρα
Και τους πυραύλους λιώσε τους και κάμε τους τραχτέρια
Ξυλουργικά χειρουργικά εργατικά μαχαίρια

Ο ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ
ΠΑΤΗΡ ΑΝΔΡΕΑΣ Χ, ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Αν είχαν όλοι οι λαοί από ’να Παπαφλέσσα
θα βρίσκαν για να ζήσουνε καλύτερα, τα μέσα
Άνθρωπος σπανιότατος σε αρετή και θάρρος
Αν και μικρός ο λόγος του έχει μεγάλο βάρος

ΕΛΛΑΔΑ

Που τους πανάρχαιους καιρούς πήρε το όνομα της
Μη με ρωτάτε από ποιόν γιατί δεν είμαι μάντης
Δυο λέξεις είναι Έλ, [λ]α; δα που εκφράζει; απορία
Προς τι και γιάηντα; θα σας πω, περίπου στην πορεία
Ήταν των δώδεκα θεών ένα; για κάθε μήνα
πατρίδα με την Αθηνά; πρωτεύουσα Αθήνα
Στο όνομα της ως ναός εχτίσθει ο Παρθενώνας
και γηγενής του ο εικοστός ο τέταρτος αιώνας π.Χ.
Δουλειά δεν είχαν τότε σας γι' αυτό επετυχαίναν
Με άπλετη υπομονή ότι ορθό εστέναν
Πάνω σε βράχο ριζιμιό και ιερό κατόπι
Για χρόνους το ναι χτίζανε τραθιές στραθιών ανθρώποι
‘Πο μάρμαρο ατόφιο φέρουν τα υλικά του Κι είναι τα τελειότερα της φύσης τα γλυπτά του
Κάποιοι γαλαζοαίματοι, Άγγλοι αριστοκράτες
και με αρχαιοκάπηλες Τούρκων αρχόντων πλάτες;
Εβγήκαν στην Ακρόπολη και την καταφρονέψαν
Και είπαν πως την σώσανε και όχι; πως την κλέψαν Με τα γλυπτά που έχουν τζι οι Άγγλοι κατοχή τους
θα βγουν να πούνε κάποτε πως ήτανε δική τους;

ΓΙΑΤΙ
Γιατί η μέση Ανατολή δεν πρόκειται να λύση
Γιατί τη θέλει ενεργό Ηφαίστειο η Δύση
Γιατί δεν αναγνώρισαν ποτέ; την Παλαιστίνη;
Γιατί για κιά; τις αφορμές μετά ποιος θα τσι δίνει;
Γιατί η το Κυπριακό δεν το λύσε ακόμα;
Γιατί για να χει περασάς για την Ασία χώμα
Γιατί από την μια χαλά κι από την άλλη χτίζει;
Γιατί μια νέα εποχή, ψυχρού πολέμου αρχίζει;
Γιατί ενώ η δύση δύ η Δύση βασιλεύει;
Γιατί το φως τσ' ανατολής που δεν θωρεί ζηλεύει;
Γιατί τα Σκόπια βάπτισε Μακεδονία τώρα;
Γιατί ως νεοσύστατη των Βαλκανίων Χώρα;
Με όπλα υπερσύγχρονα τα Σκόπια θα αρματώσει
Μιά μίνι ΗΠΑ στην καρδιά τα’ Ευρώπης να σπιτώσει

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ
Ο έρως είναι μια φωτιά; με υπαρχούσα ύλη
και δεν ανάβει αν δεν μπει ανθρώπινο φυτίλι
Ανάβει με τα μάτια μας και όχι με τα ξύλα
Και λαμπαδιάζει την καρδιά και καίει τζι τα φύλλα
Δεν προκαλεί εγκαύματα και στάχτες δεν αφήνει
Άλλες καρδιές καταφρονεί και άλλες απαλύνει

Υπογράφει ο Σταύρος Βιτώρος